هفته اول مرداد ماه 1380- شماره 193 (مسؤولين – آگاهان – توانمندان و متموّلين چرا؟)

جامعه و انسانهاى آن حكم كشتى و مسافرانى دارند كه مسير مشخصى را سپرى نموده و در مقصد معينى لنگر انداخته و استقرار مى‏يابند. طبعاً در مسير اين راه پر فراز و نشيب مراقبت از تك تك افراد جهت عدم برخورد ناصحيح و خطرناك از ضروريات است آيا مسافران كشتى اجازه خواهند داد شخصى مثلاً با كاردى كه در دست دارد بدنه كشتى را سوراخ نمايد يا ديگرى محيط كشتى را با ماده‏اى مسموم‏كننده آلوده سازد يا سومى با الفاظ ناپسند جو طبيعى درون كشتى را ناهنجار نمايد و… مسلماً هيچ انسان سالمى چنين ناملايماتى را نمى‏پذيرد.

 راستى چرا اجازه داده‏ايم كشتى پرتلاطم جامعه به چنين ناهنجاريهاى مهلك دچار شود و براى رفع آن هيچگونه اقدامى كه در خور شأن ملت قهرمان و مسلمان منطقه باشد انجام نمى‏دهيم.

 اميرمؤمنان )ع(  مى‏فرمايد خداوند تعالى در اموال ثروتمندان غذاى فقيران را واجب كرده است معنى سخن اين است كه بر ثروتمندان و توانگران واجب است كه به ناتوانان و مستمندان رسيدگى كنند و گرفتاريهاى آنها را مرتفع سازند و اگر چنين نكنند بطور مسلم معصيت‏كارند و با عمل ناپسند خويش بدنه كشتى جامعه را آسيب‏پذير ساخته‏اند كه اگر غرق شد خود آنان نيز از غرش شدگان خواهند بود.

 ثروتمندان و متمولين بايد توجه داشته باشند كه خداوند مسير امتحان آنان را در تمول و ثروت قرار داده كه آيا اينان حاضرند از خود بگذرند و سهمى از اموال خدادادى خويش در مسير خداوند و كمك به بينوايان قرار دهند.

 فقرا و مستمندان هم بايد توجه داشته باشند كه خداوند مسير امتحان آنان را در فقر و مسكنت قرار داده كه آيا حاضرند با سختى و تنگدستى دست و پنجه نرم كنند و به اموال مردم دست درازى ننمايند و نفس سركش را مهار سازند.

 اگر ثروتمندان از اين امتحان سربلند بيرون آيند مسلماً ريشه فقر و تهيدستى ريشه‏كن خواهد شد و كشتى جامعه به ساحل نجات خواهد رسيد در اصطلاح فقهى، فقير به كسى گفته مى‏شود كه مخارج ساليانه خود و عيالاتش بطور عادى نتواند تأمين نمايد. اين تعريف به عرف برمى‏گردد بدين معنى كه مثلاً در تابستان لار كسى كه فاقد وسيله خنك‏كننده است فقير محسوب مى‏شود اما كسى كه فاقد منزل مسكونى است فقير به حساب نمى‏آيد زيرا امروزه فراوانند كسانى كه فاقد مسكن هستند و در منازل اجاره‏اى سكونت دارند.

 پرسشى كه ذهن نگارنده را به خود مشغول ساخته اين است كه آيا كسانى كه نياز به ابزار و وسايل ورزشى دارند و امكان تهيه آن برايشان ميسر نيست يا احتياج به تفريح روحى دارند و فاقد امكانات هستند و نياز به كتابخانه و فرهنگسرا و جلسات بحث و فحص دارند و تهيه آن در حد توان آنان نمى‏باشد در ابعاد نامبرده فقير محسوب مى‏شوند يا خير ايا براى رفع اين فقر نبايد سرمايه‏گذارى كرد.

 مى‏گوييم ورزش در سالم‏سازى انسان كمك نموده و انرژى جوانان را در مسير تقويت بنيه جسمى و روحى بكار مى‏اندازد. اما اگر امكانات ورزشى را تحت اختيارشان قرار ندهيم معصيت مرتكب نشده‏ايم.

 بحث از اشتغال مى‏كنيم از مسؤولين ادارات اعم از مسؤولين كليدى و غير آن پرسش مى‏نماييم براستى براى اشتغال جوانان چه فكرى كرده‏ايد آيا مى‏دانيد اگر نينديشيم و اين معضل را حل نكنيم علاوه بر معصيت، خيانت كرده‏ايم.

 نكته ديگرى كه ضرورت دارد بويژه مسؤولين ادارات به آن توجه نمايند موقعيت خاص منطقه لارستان است كه بايد مشكلات را بررسى نمايند و با مسؤولين استان در ميان بگذارند و در رفع آن بكوشند زيرا اگر چنين نكنند فردا دير است و ديگر اين مشكلات خواهد ماند و مسؤولين امر بايد پاسخ خدا و مردم را بدهند.

 پس دامن همت به كمر زنيم و دست بدست هم دهيم در رفع تمام ابعاد فقر اعم از اجتماعى – اقتصادى – فرهنگى – ورزشى سياسى، ابزارى – تجهيزات – تكنولوژى و… بكوشيم و بدانيم كه اگر سعى بليغ ننماييم معصيت كرده‏ايم همينطور كه اگر بدانيم و نگوييم گناهكار خواهيم بود.