قطعه عکسی در فضای مجازی در حال دست به دست شدن است که به نظر می‌رسد با استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی از حالت سیاه و سفید به رنگی تغییر داده شده است. از زاویه عکس مشخص است که این تصویر از فراز دامنه قلعه اژدها پیکر تهیه شده است….

کتاب «سکه‌های لاری؛ از خلیج فارس تا اقیانوس هند» نوشته دکتر «فاطمه قملاقی» منتشر شد. به گزارش میلاد لارستان، کتاب «سکه‌های لاری؛ از خلیج فارس تا اقیانوس هند» به کوشش دکتر فاطمه قملاقی، پژوهشگر تاریخ ایران اسلامی، از سوی انتشارات نگارستان اندیشه منتشر شد؛ اثری که برای نخستین‌بار مجموعه‌ای از…

  با تکمیل مراحل فنی فیلم‌ سینمایی «براسو» به کارگردانی احسان شادمانی و تهیه‌کنندگی لیلا بهارکیا، از پوستر این اثر رونمایی شد. به گزارش میلاد لارستان به نقل از خبرگزاری ایرنا، فیلم‌ سینمایی مستقل «براسو» در جنوب استان فارس و در منطقه لارستان تولید شده و پوستر آن را محمد…

ماه مبارك رمضان از ديرباز در مناطق مختلف كشور با آداب و رسوم خاصي همراه است كه اين آداب و رسوم در لارستان نيز ديرينه، ويژه و با هم متفاوت است. به گزارش میلاد لارستان، هم‌صدا با سایر نقاط ایران اسلامی، خطه لارستان در جنوبی‌ترین نقطه استان فارس، با آداب…

پس از باران‌های بی‌نظیر طی ماه گذشته سفره‌ای از سبزینگی در دامان طبیعت لارستان گسترده است. به گزارش میلاد لارستان، پس از ماه‌ها انتظار و خشکی‌ای که بر پیکر دشت‌ها و کوه‌های لارستان سایه افکنده بود، ماه گذشته بارشی فراتر از نرمال، نوید تولدی دوباره را به این سرزمین داد….

  يادش به خير، شب های چله يه فال جالب هم مي‌گرفتيم فال چوب كبريت. در اين فال، پارچه‌اي به اندازه تقريبي 20 سانت و عرض 5 سانت تهيه مي‌كرديم. بعد يك چوب كبريت رو مي‌گذاشتيم وسط اين پارچه و اونو مي‌پيچيديم و مي‌گذاشتيم زير «نيفه» شلوارمون و بعد نيت…

    مرکز آموزش فنی و حرفه ای لارستان با همکاری گلدوزی رایانه ای شهربانوی خور نقش مبارزه ی اژدهای کاروانسرای نو را دیجیتال کرده و آن را روی پارچه گلدوزی کرد. به گزارش میلاد لارستان، بازدید عمومی از مراحل دوخت دیجیتال درفش های اساطیری لارستان در شهر خور انجام…

  حمیدرضا پریدار: از چيزهاي جالب ديگه اين كه توي شب چله،این بود که بچه‌ها به در خونه‌ها مي‌رفتند  و در مي‌زدند و مي‌گفتند: ايمه (هيزم) بده پچا بده… اگر نداري كبري (كبريت) بده صاحب خانه هم وسايل آتيش به اضافه آجيل شب چله  به بچه‌ها  مي‌داد و بچه‌ها مي‌رفتند…

  حمیدرضا پریدار: بی‌بی لبِ کوشکن نشسته بود. یک چشمش به در بود و چشم دیگرش به آسمان؛ به ابرهای باران‌زای خاموش. بی‌بی منتظر بود؛ چشم‌انتظارِ بباجی. بباجی دیر کرده بود و این، دل بی‌بی را بی‌قرار می‌کرد؛ چراکه بباجی هیچ‌گاه دیر نمی‌کرد. از دور صدای اذان می‌آمد. خورشید غروب…

    حمیدرضا پریدار: صدای «دینگ‌دینگ» تلفن همراه، نوید پیامی تازه را می‌داد. بازش کردم: «یکشنبه، شب یلداست؛ با بچه‌ها بیایید خانه‌ی ما. یادت نرود.» پیامی کوتاه، اما سرشار از عاطفه‌ی مادری. بله، مادر، ما را به ضیافت یلدا دعوت کرده بود؛ ضیافتی ریشه‌دار از سالیان دور، برای نزدیک‌تر شدن…