«شب چله و فال کبریت»

 

يادش به خير، شب های چله يه فال جالب هم مي‌گرفتيم فال چوب كبريت.

در اين فال، پارچه‌اي به اندازه تقريبي 20 سانت و عرض 5 سانت تهيه مي‌كرديم.

بعد يك چوب كبريت رو مي‌گذاشتيم وسط اين پارچه و اونو مي‌پيچيديم و مي‌گذاشتيم زير «نيفه» شلوارمون و بعد نيت مي‌كرديم. در آخر، پارچه رو از زير نيفه در مي‌آورديم و بعضی وقتها در کمال تعجب می دیدیم، چوب کبریت اومده روی پارچه.

اين يعني، تفأل ما درست از آب دراومده .

واي كه اين فال كه در واقع يه نوع بازي و سرگرمي بود چقدر برامون جالب بود. البته هنگام اين تفأل، يه شعر هم مي‌خونديم با اين مضمون:

«زبسم‌ا… كه چيزي نيست بهتر

نهادم تاج بسم‌ا… بر سر

كلام‌ا… بيا تا فال گيرم

به زير فال، احوالي بگيرم

به شرطي فال من گر راست باشد

اميرالمومنين همراش باشد»

 

شعر زندگی کن زندگی

بوی نا پیچیده بود

آسمان را مخملی خاکستری گسترده بود

 مادرم جایش چه خالی، روی آن گل های قالی

 پهن می کرد خوانی از عشق و محبت

 ظرفی از حلوای شیرین

 نان تازه پخته می شد

 نانی از روی لطافت

 نانی از روی صداقت

 نم نم باران صدایش روی بام

می نواخت آهنگ شاد

غصه ای در کار نبود

 پرسه ای در ما نبود

 می گذشت آن روزگاران با خوشی

 زیر باران روی آن تنب شُلی

 وسوسه و استرس جایی نداشت

 بی خیالی از همه کاری نداشت

 می دویدیم می پریدیم می نشستیم

 با دو پای کودکانه نرم و نازک چست و چابک

 در میان آن درختان قشنگ

 لابه لای بوته های رنگ به رنگ

کوچه هامان ساده و رنگی نبود

 سقف ها چوبی بله سنگی نبود

 می نشستیم زیر آن سقف بلند

 در زمستان گرم، تابستان خنک

می گذشت از آن حسین با کَندرش

 مشت اسد با خواهر کوچکترش

 کوچه هامان کُمپلت سابات داشت

 خانه ها خشتی، درها چاک داشت

 باز هم با این وجود دزدی نبود

 در میان خانه ها مرزی نبود

 یادم آید روز دیرین

 دیدن آن روی شیرین

 دیدن همسایه ها، دن شیرها

برکه ها ساباتها

یادم آید روزگاران قدیم

 می نشستیم زیر آن نخل کریم

 یادم آید یادی از متن قدیم

 زندگی کن زندگی کن زندگی

 

نگارنده: حمیدرضا پریدار