روایت یک پرستار از روز خونین حمله به دادگستری لارستان

سرپرستار بخش ICU داخلی، که روایتی صمیمی و تکان‌دهنده از روز حمله به دادگستری لارستان و همچنین شرایط دشوار کاری کادر درمان را بازگو کرده است.

به گزارش میلاد لارستان، به مناسبت فرا رسیدن روز پرستار، روز بزرگداشت مقام زینب‌گونه‌ی پرستاران، گفت‌وگویی داشته‌ایم با طاهره برزو، سرپرستار بخش ICU داخلی، که روایتی صمیمی و تکان‌دهنده از روز حمله به دادگستری لارستان و همچنین شرایط دشوار کاری کادر درمان را بازگو کرده است.

او و همکارانش در آن روز حساس، نه تنها بخش را ترک نکردند، بلکه با ایثاری ستودنی، هم‌زمان نقش مادری و پرستاری را ایفا کردند و حتی از ساعت موظفی خود گذشتند تا به مجروحان خدمت کنند. این مصاحبه، تصویری روشن از فداکاری پرستارانی است که در بحران‌ها و جنگ‌ها، بی‌ادعا و خالصانه، جان خود را برای نجات دیگران به خطر می‌اندازند.

با ما همراه باشید تا شرح حال این بانوی فداکار و همکارانش را در روز حادثه و همچنین مطالبات صنفی آنان را بخوانید.

 

میلاد لارستان: لطفاً در ابتدا خود را معرفی کنید و از خاطره روز حادثه حمله به دادگستری لارستان بگویید؟

طاهره برزو، سرپرستار بخش ICU داخلی هستم. به دلیل موقعیت مکانی بخش ICU، ما تنها بخشی بودیم که زمان حمله به دادگستری احساس کردیم بیمارستان مورد حمله قرار گرفته است؛ اما با این وجود و با توجه به حساسیت بخش، هیچ‌کدام از پرستاران بخش را رها نکرده و در واقع فرار نکردند.

بعداً توسط سوپروایزر به ما اعلام شد که دادگاه مورد حمله قرار گرفته و بیمارانی که وضعیت بهتری دارند، می‌توانند مرخص شوند.

در آن لحظه برخی بیماران که وضعیت بهتری داشتند، حتی بدون تسویه‌حساب آن‌ها را مرخص کردیم تا شرایط مدیریت شود.

اما از آنجا که شدت مجروحین دادگاه زیاد بود، پرسنل ما مجبور بودند در چند بخش فعالیت کنند. واقعاً در آن روز هیچ‌کدام از پرسنل، جان خودشان برایشان مهم نبود و به فکر امدادرسانی به مجروحین بودیم.

من در آن روز به دو فرزندم خبر دادم که احتمال دارد بیمارستان نیز مورد حمله قرار بگیرد. به خاطر همین، دائم تماس می‌گرفتند که به خانه برگردم؛ اما من آن‌ها را تسکین می‌دادم و در بیمارستان حتی بیش از ساعت موظفی خود ماندم.

تمام تلاش ما این بود که به مجروحین جنگی حمله دشمن آمریکایی به منطقه خدمت‌رسانی کنیم.

میلاد لارستان: کدام‌یک از همکاران شما در روز حمله به دادگستری در بخش شما حضور داشتند؟

بنده، خانم خوشه‌چین، خانم مصلحی و خانم یوسفی.
ما در روز حمله به دادگستری، از طرفی نقش مادری خود را انجام می‌دادیم و با تلفن به خانواده آرامش می‌دادیم و از طرفی خدمت‌رسانی به بیماران می‌کردیم.

حتی در روز اول جنگ تحمیلی سوم، که مدرسه میناب مورد هدف قرار گرفت، ما در بیمارستان سر کار بودیم و با توجه به اینکه مدارس لارستان تعطیل شده بود و خطوط تلفن مشکل پیدا کرده بود، امکان ارتباط گرفتن و بازگرداندن فرزندانمان به خانه را نداشتیم.

به نظرم روز حمله به دادگستری، بیمارستان لار انگار مانند قیامت بود و حتی همکاران بیمارستان که نوبت کاری‌شان نبود، با روپوش و سریع خود را به بیمارستان رسانده بودند تا به مجروحین خدمت‌رسانی کنند.

واقعاً آن روز صحنه‌های دردناکی اتفاق افتاد و بسیاری از همکاران هم‌زمان برای بیماران گریه نیز می‌کردند.

میلاد لارستان: از لحاظ رفاهی و حقوقی وضعیت شما به چه صورت است؟

یکی از ارگان‌هایی که در تمام شرایط باید آماده‌به‌کار باشد و حتی در زمان بحران فعالیتش بیشتر می‌شود، پرستاران هستند.

در زمان جنگ، بسیاری از کارکنان ارگان‌ها تعطیل شدند یا حتی هزینه بالایی به‌عنوان حق جنگ دریافت کردند؛ اما با وجود سختی کار، ما در مدت جنگ فقط یک بار حق جنگ به پرسنل پرداخت شده که مبلغ ۶ میلیون تومان بوده است که به نظرم مبلغ کمی است.

البته این مبلغ به تمام پرسنل بیمارستان‌ها پرداخت شده، حتی اگر بیمارستانی در یک شهر به دور از جنگ بوده است؛ در حالی که ما در لار در شرایط جنگی سختی به سر می‌بردیم و حتی پهپاد از بالای بیمارستان رد می‌شد.

اگر بخواهیم این رقم را با خیلی از بانک‌ها و ادارات مقایسه کنیم، مبلغ بسیار کمی است. همین الان اگر هوا سرد شود یا انرژی نباشد، کارمندان بسیاری از ادارات تعطیل یا دورکار می‌شوند؛ اما پرسنل درمانی باید در حالت آماده‌باش باشند.

مورد دیگر، پنجشنبه‌ها تقریباً تمام ادارات تعطیل هستند؛ اما کادر درمان باید سر کار خود حاضر شود و حق تعطیلی نیز دریافت نمی‌کند.

حداقل می‌توان برای کادر درمان در زمان تعطیلی‌ها، یک حق تعطیلی به خاطر حضور در سر کار در نظر گرفت تا انگیزه افراد نیز بالاتر برود.

مصاحبه: علی یگانه لاری

ی/220