میراثی در انتظار نجات

 

بهروز قناعت پیشه: چند وقت پیش که بعد از مدتها تصمیم گرفتم به منظور تهیه برخی از اقلام ضروری به شهرقدیم لار مراجعه کنم برآن  شدم که به همراه خانواده، گشتی در بازار قیصریه و بناهای تاریخی اطراف آن داشته باشم.  جذابیت  بازار و رفت  و آمدهای مردم مرا به سال هایی برد    که تقریبا هر روز برای کمک  به مرحوم  پدرم به  مغازه اش سر می زدم و چند ساعتی با او و همسایگان هم کلام می شدم.

بعد از آن تصمیم گرفتم به یکی از کاروانسراهای آن اطراف جهت خرید چند عدد لباس و پوشاک (که آدرسش را دوستان و آشنایان داده بودند) مراجعه نمایم. به محض ورود به کاروانسرا چند لحظه احساس کردم قلبم از تپش ایستاد و بغضی غریب مرا فرا گرفت.   کاروانسرایی مخروبه و خاک خورده اما همچنان پابرجا و ایستاده. تلفیقی از فرهنگ وسنت ایرانی و لاری و در عین حال چهره ای      خسته و غبارآلود.

با خود گفتم چگونه ممکن است در قلب شهر تاریخی لار بنایی چندصدساله که روزگاری محل تلاقی کاروان ها ، بازرگانان و مسافران   بوده و بخشی از شکوه و رونق اقتصادی جنوب را به نمایش می گذاشته امروزه اینچنین به نمادی از بی توجهی و فراموشی تبدیل شده است.

بی گمان هر روز صدها رهگذر از کنار این بنای ارزشمند و تاریخی می گذرند بی آنکه بدانند در برابر یکی از مهمترین یادگارهای تاریخی شهر ایستاده اند یا آنکه می دانند و مانند بنده آهی از نهاد برمی آورند و با حسرت عبور می کنند.

دیوارهای فرسوده و بخش های آسیب دیده و ظاهری نامناسب تصویری ناخوشایند از سرنوشت اثری را نشان می دهد که می توانست به یکی از مهمترین جاذبه های گردشگری جنوب تبدیل شود.

همان روزها بود که صدا وسیمای جمهوری اسلامی درحال پخش تصاویر و ویدئوهای معرفی شهر قزوین دربرنامه “ایران جان” بود و علاوه بر معرفی جاذبه های گردشگری این شهربا افتخار از بازسازی کاروانسرایی نام می برد که با همت مردم و مسوولین به  یکی از مراکز اصلی گردشگری تبدیل شده بود.

واقعیت این است که تجربه بسیاری از شهرهای تاریخی کشور که قزوین به عنوان نمونه ای از    آن می باشد نشان داده است که مرمت و احیای بناهای ارزشمند نه تنها موجب حفظ میراث فرهنگی می شود بلکه زمینه رونق اقتصادی، اشتغال زایی، جذب گردشگر و افزایش نشاط اجتماعی را نیز فراهم می آورد.

کاروانسراهای لار نیز می تواند پس از بازسازی به مکانی برای برگزاری نمایشگاههای صنایع دستی، بازارچه های سنتی،رویدادهای فرهنگی و معرفی تاریخ و فرهنگ منطقه  تبدیل شود. آثار و بناهای  تاریخی لار از جمله  کاروانسراهای آن امروز بیش از هر زمان دیگری به فریادرس نیاز دارد.

اگر امروز برای نجات آن اقدام نشود شاید فردا تنها صرفا”عکس هایی از آن برای آیندگان باقی بماند. از مسوولان محترم شهرستان، اداره میراث فرهنگی، شهرداری ، شورای اسلامی شهر وهمچنین خیرین فرهنگ دوست و علاقه مندان به تاریخ وهویت این سرزمین انتظار می رود با نگاهی مسوولانه و آینده نگر برای نجات و احیای این آثار ارزشمند گام های عملی برداشته و چهره غبارآلود و خسته شهر را به صورتی آراسته و زیبا مبدل نمایند.

ف ۱۱۰