کارتن‌خوابی در لار؛ مسئله‌ای انسانی و نیازمند اقدام

کارتن‌خوابی تنها مسئله‌ای ظاهری یا شهری نیست؛ با زندگی، سلامت و کرامت افرادی گره خورده است که به دلایلی مانند اختلافات خانوادگی، مشکلات روانی، اعتیاد یا دشواری‌های اقتصادی، از سرپناه امن محروم مانده‌اند. رسیدگی به این وضعیت، نگاهی انسانی و همکاری جدی نهادهای مسئول را می‌طلبد.

در شهر لار، با نزدیک‌شدن فصل سرما، ضرورت توجه به افراد بی‌سرپناه بیشتر احساس می‌شود. آنان بیش از هر چیز به سرپناه امن، حمایت اجتماعی و فرصتی برای بازگشت به زندگی عادی نیاز دارند. هرچند برخی شهروندان نیکوکار به‌صورت خودجوش یاری‌رسانی می‌کنند، حل این مسئله نمی‌تواند تنها بر دوش مردم باشد و به برنامه‌ای سازمان‌یافته نیاز دارد.

فراهم‌کردن سرپناه موقت یا مرکز اسکان شبانه در فصل سرد، با مشارکت اداره بهزیستی، شهرداری، دیگر دستگاه‌های مرتبط و خیران شهرستان، می‌تواند راهکاری فوری و قابل بررسی باشد. شناسایی افراد بی‌سرپناه، بررسی وضعیت خانوادگی و اجتماعی آنان، ارائه خدمات حمایتی و روان‌شناختی و در موارد مرتبط با اعتیاد، فراهم‌کردن امکان درمان و بازگشت پایدار به جامعه، از اقدامات ضروری است.

این موضوع فقط به سامان‌دهی چهره شهر محدود نمی‌شود؛ بلکه اقدامی برای حفظ کرامت انسانی و پیشگیری از تشدید آسیب‌های اجتماعی است. شایسته نیست در شهری با پیشینه‌ای روشن در نوع‌دوستی و دستگیری از نیازمندان، همشهری‌ای در سرمای زمستان بدون حمایت و پناه امن رها شود.

از اداره بهزیستی لارستان انتظار می‌رود به‌روشنی اعلام کند برای شناسایی، حمایت و سامان‌دهی افراد بی‌سرپناه چه اقداماتی انجام داده و برای فصل سرما، اسکان شبانه و پیگیری وضعیت اجتماعی و روانی آنان چه برنامه‌ای دارد. انتشار این توضیحات از طریق روزنامه میلاد لارستان می‌تواند زمینه آگاهی عمومی، مشارکت خیران و همکاری مؤثرتر دستگاه‌های مسئول را فراهم کند.

رسیدگی به افراد بی‌سرپناه تنها یک وظیفه اداری نیست؛ آزمونی برای مسئولیت‌پذیری اجتماعی و احترام به کرامت انسان‌هاست. امید است مسئولان، خیران و شهروندان برای این مسئله، راهکاری عملی، انسانی و پایدار بیابند.

نگارنده: حمیدرضا پریدار

ف ۱۱۰