برای دیده شدن در لارستان، اول باید غریبه باشی؟

 

امین دلخسته: یک سؤال صریح از مسئولان و متولیان فرهنگی لارستان؛ چرا بعضی وقت‌ها برای دیدن ارزش‌های فرهنگی، هنری و اجتماعی شهر خودمان، باید آن ارزش‌ها از بیرون به ما معرفی شوند؟

اگر یک هنرمند یا مجموعه فرهنگی از شهری دیگر بیاید، برایش برنامه می‌گذاریم، تقدیر می‌کنیم، رسانه‌ای می‌کنیم و از حضورش به‌عنوان یک «ظرفیت ارزشمند» یاد می‌کنیم.

اما همان‌قدر که برای مهمان وقت و انرژی می‌گذاریم، آیا برای هنرمند و فعال فرهنگی همین شهر هم فرصت، حمایت و توجه داریم؟

حرف این یادداشت، مخالفت با حضور هیچ هنرمند یا مجموعه‌ای از بیرون نیست.
مهمان‌نوازی، بخشی از فرهنگ ماست و ارزشمند است.

اما مهمان‌نوازی نباید به جایی برسد که صاحبخانه فراموش شود.

مسئولان محترم فرهنگی شهرستان؛
جوانی که در همین شهر ایده‌ای را خلق کرده، هنری را سال‌ها دنبال کرده یا بدون حمایت قابل‌توجه اثری تولید کرده، چرا باید برای دیده‌شدن چند برابر بیشتر از یک چهره بیرونی تلاش کند؟

چرا گاهی ارزش یک اثر، وقتی از «بیرون» می‌آید، بیشتر به چشم می‌آید؟

آیا واقعاً باید منتظر بمانیم دیگران استعدادهای لارستان را کشف کنند تا ما هم باورشان کنیم؟

اگر قرار است فرهنگ این شهرستان آینده‌ای داشته باشد، حمایت از نیروهای بومی نباید یک لطف یا امتیاز تلقی شود؛ باید بخشی از وظیفه و سیاست فرهنگی باشد.

بیایید صادقانه به این موضوع نگاه کنیم؛
لارستان کمبود استعداد ندارد، شاید کمبودِ دیده‌شدنِ استعدادهایش دارد.

غریب‌نوازی اگر در کنار خودی‌نوازی باشد، زیباست.

مسئولان فرهنگی شهرستان، امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز داریم که نگاه‌مان را از «آنچه از بیرون می‌آید» به «آنچه در همین‌جا ساخته می‌شود» هم معطوف کنیم.

قبل از اینکه هنرمند لارستانی را دیگران به ما معرفی کنند، خودمان او را ببینیم، بشناسیم و برایش میدان بسازیم.

ف ۱۱۰