«همسان مادر»

نوشته: حمیدرضا پریدار

با دستان کوچکش برگ‌های پاییزی را از روی سنگ‌فرشِ خاکی کنار زد. آبی ریخت و دوباره دستی کشید، نام زیبای مادرش را دید. خم شد، آن را بوسید. مرواریدِ اشک از گونه‌هایش سرازیر بود.
اشک‌ها را با دستمال ابریشمیِ یادگار مادر پاک کرد؛ دستمالی که هنوز بوی مادر می‌داد… بوی محبت، بوی عشق.

صدایی در گوشش زمزمه شد:
«عزیزم… جانِ دلم… برخیز.»

برخاست. دستانی گرم، دستان کوچک و سردش را گرما بخشید؛ لبخند مهربانی دید و بوسه‌ای که آرام بر گونه‌اش نواخته شد. صدایی دلنشین او را به آرامش دعوت میکرد.
می‌دانست که آن صدا صدای مادرش نیست، اما چه کسی بهتر از او در این سال‌ها برایش مادری کرده بود؟

زن مهربانی که نه تنها برای پدرش همسری وفادار بود، بلکه این بار برای او مادری دلسوز شده بود؛ مادری که کمبود آغوش مادر آسمانی شده اش را با عشق بی‌دریغش پر کرده بود.

ف ۱۱۰