«میراثِ فراموش‌شده‌ی لار؛ شکوهی که در انتظارِ بیداری است»

لارستان، این سرزمینِ کهن، تنها یک جغرافیای ساده نیست؛ بلکه کتابی است که صفحات آن با سنگ، آب و تاریخ نوشته شده است. از معماریِ بی‌همتای «مسجد روی آب» که در جهان رقیبی ندارد، تا قدمتِ ملموس «بازار قیصریه» که ریشه‌هایش به پیش از اسلام بازمی‌گردد، لارستانی‌ها بر روی گنجینه‌ای ایستاده‌اند که می‌تواند فراتر از مرزهای استان، بر پهنه جهانی خودنمایی کند.

ما میراثی داریم که فراتر از یک یادمان ساده است. «آب‌انبارهای» باستانی ما، نماد نبوغِ مدیریتِ آب در دل کویرند؛ «باغ نشاط» و «محله‌های باستانی» با کوچه‌های ساباتی‌شان، روایتی از سبک زندگیِ اصیل هستند؛ و «قلعه اژدهاپیکر» و «برج ننه نادر» که نمونه‌هایی نادر و بی‌همتا در جهان محسوب می‌شوند. اما سوالِ اصلی و تلخ اینجاست: چرا این شکوه، در میانِ خاک و فراموشی رها شده است؟

واقعیت این است که ما میان دو دیوار گیر کرده‌ایم: یا دیوارِ «بی‌تفاوتی و خوابِ متولیان» و یا دیوارِ «قوانینِ خشک و تک‌بعدی» که اجازه نمی‌دهد میراث فرهنگی به یک موتور محرک اقتصادی تبدیل شود. آیا مسئولانِ ما به این درک رسیده‌اند که احیای این آثار، نه یک هزینه، بلکه بزرگترین سرمایه‌گذاری برای توسعه‌ی گردشگری و اقتصاد لارستان است؟

حیف است که میراث ملموس و ناملموس ما، به جای اینکه منبع افتخار و درآمد باشد، به یک «عتیقه در حال پوسیدن» تبدیل شود. احیا کردنِ لار، نیازمند یک پیمانِ مشترک میان «اراده‌ی مردم» و «حمایتِ هوشمندانه مسئولان» است. ما به دنبال انتقاد نیستیم، ما در جستجوی بیداری هستیم؛ بیداری برای اینکه نشان دهیم لارستان، نه یک منطقه عبوری، بلکه مقصدی برای جهان است.

 

نویسنده: حمیدرضا پریدار