یادداشت تحلیلی به مناسبت روز دانشجو

۱۶ آذرماه، روز دانشجو در تاریخ ایران تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ بلکه نماد پیوند دانشگاه با جامعه و بازتابی از نیازها، بحران‌ها و آرمان‌های نسل جوان است. دانشگاه، از منظر جامعه‌شناسی، نهادی است که نه فقط دانش علمی تولید می‌کند، بلکه هویت اجتماعی و فرهنگی نسل آینده را شکل می‌دهد. دانشجو در این میان «کنشگر اجتماعی» است؛ فردی که با حساسیت نسبت به عدالت، آزادی و آینده، به نقد وضع موجود می‌پردازد و در پی اصلاح ساختارهاست.

دانشجویان همواره حامل روحیه رادیکالیستی بوده‌اند؛ روحیه‌ای که از دل تاریخ مبارزات اجتماعی و سیاسی برآمده و در هر دوره صدای عدالت‌خواهی و آزادی‌طلبی را بلند کرده است. این رادیکالیسم، اگر درست فهمیده و هدایت شود، نه تهدید بلکه فرصتی بزرگ برای بازاندیشی در سیاست‌ها و دمیدن خون تازه در رگ‌های جامعه است. رهبر معظم انقلاب نیز بارها بر اهمیت توجه به دانشجویان و جوانان تأکید کرده‌اند و آنان را «وجدان بیدار جامعه» و «خالق امید» دانسته‌اند. این نگاه نشان می‌دهد که دانشجویان نه تنها باید شنیده شوند، بلکه باید در تصمیم‌گیری‌های کلان کشور مشارکت داده شوند.

نیازهای هویتی، اجتماعی و اقتصادی دانشجویان

1. اشتغال فارغ‌التحصیلان: بی‌کاری تحصیل‌کردگان به هدررفت سرمایه انسانی و افزایش نارضایتی اجتماعی منجر می‌شود. سرمایه‌گذاری در کسب‌وکارهای نوپا، حمایت از کارآفرینی دانشجویی و ایجاد پیوند میان دانشگاه و صنعت، تنها راه برون‌رفت از این بحران است.
2. ازدواج دانشجویی: ازدواج دانشجویی علاوه بر پاسخ به نیاز فردی، کارکردی اجتماعی دارد؛ تحکیم بنیان خانواده، کاهش آسیب‌های اجتماعی و بازتولید سرمایه اجتماعی. این امر همچنین می‌تواند به افزایش جمعیت و جوان‌سازی جامعه کمک کند، به شرط آنکه بر پایه الگوی اصیل ایرانی ـ اسلامی شکل گیرد.
3. سفرهای زیارتی و فرهنگی: این سفرها علاوه بر معنویت، کارکرد جامعه‌شناختی مهمی دارند؛ ایجاد انسجام اجتماعی، تقویت همبستگی میان دانشجویان و بازتولید هویت ملی ـ دینی. همچنین سفرهای تفریحی و علمی فرصتی برای تجربه جمعی و تقویت مهارت‌های اجتماعی فراهم می‌آورند.
4. هوش مصنوعی و شکاف فناورانه: ورود هوش مصنوعی به دانشگاه‌ها نه فقط یک ضرورت علمی، بلکه یک الزام اجتماعی است. بی‌توجهی به این تحول، عقب‌ماندگی علمی و شکاف فناورانه را در پی خواهد داشت. دانشگاه‌ها باید زیرساخت‌های لازم برای آموزش و پژوهش در این حوزه را فراهم کنند تا دانشجویان بتوانند در رقابت جهانی باقی بمانند.
5. مهاجرت نخبگان: یکی از چالش‌های جدی جامعه ایرانی، مهاجرت نخبگان و دانشجویان ممتاز است. این پدیده نتیجه ترکیب چند عامل است: بی‌کاری، نبود فرصت‌های پژوهشی، محدودیت‌های اجتماعی و کمبود حمایت‌های نهادی. مهاجرت نخبگان، به معنای خروج سرمایه انسانی و کاهش توان نوآوری کشور است.
6. دلسردی و ناامیدی از تحصیل: امروز بسیاری از جوانان با وجود سال‌ها تلاش برای تحصیل و کسب مدرک دانشگاهی، آینده‌ای روشن پیش روی خود نمی‌بینند. مشکلات اقتصادی، نبود فرصت‌های شغلی و بی‌ثباتی اجتماعی، موجب شده است که تحصیل در نگاه برخی به جای سرمایه، به هزینه‌ای بی‌ثمر تبدیل شود. این دلسردی، خطرناک‌ترین تهدید برای جامعه است؛ زیرا امید اجتماعی را فرسایش می‌دهد و انگیزه برای مشارکت و نوآوری را از بین می‌برد. وظیفه دانشگاه‌ها و فرهیختگان آن است که با ارائه راهکارهای عملی، ایجاد ارتباط میان دانش و بازار کار، و بازتعریف نقش دانشگاه در توسعه، از این گرداب ناامیدی جلوگیری کنند.

نمونه بومی: لارستان و چالش‌های توسعه‌ای

شهرستان لارستان نمونه‌ای روشن از ظرفیت‌ها و چالش‌های آموزش عالی در ایران است. این منطقه با تنوع دانشگاهی چشمگیر خود  از دانشگاه آزاد اسلامی با سابقه بیش از ۴۰ سال، تا دانشگاه پیام نور، دانشگاه جامع علمی ـ کاربردی، دانشگاه فرهنگیان و دانشگاه سراسری (دولتی) ، بستری گسترده برای آموزش و تربیت نیروی انسانی فراهم آورده است.

اما این ظرفیت، در عمل با چالش‌هایی چون پراکندگی منابع، موازی‌کاری، کمبود زیرساخت‌های پژوهشی و ضعف ارتباط با صنعت مواجه است. در حالی که شهرستان‌های همجوار لارستان در استان فارس با ایجاد صنایع عظیم انرژی، شرکت‌های گازی و نفتی و سیاست بومی‌گزینی توانسته‌اند بخش بزرگی از فارغ‌التحصیلان خود را جذب بازار کار کنند، لارستان همچنان در محاق بی‌تدبیری و فراموشی گرفتار است. فارغ‌التحصیلان این منطقه، جز در رشته‌های محدود علوم پزشکی و درمانی، اغلب یا بیکارند یا به مشاغل آزاد و غیرمرتبط با تحصیلات خود روی آورده‌اند.

راه برون‌رفت از این وضعیت، سرمایه‌گذاری در صنایع بومی و منطقه‌ای، توسعه رشته‌های دانشگاهی متناسب با نیازهای اقتصادی لارستان، و اجرای سیاست بومی‌گزینی در جذب نیروهای متخصص است. تنها در این صورت است که می‌توان امید اجتماعی را در میان جوانان تقویت کرد و از مهاجرت نخبگان جلوگیری نمود.

نتیجه‌گیری

روز دانشجو یادآور این حقیقت است که دانشگاه آینه جامعه است؛ اگر جامعه گرفتار بحران باشد، دانشگاه آن را بازتاب می‌دهد. دانشجو، با نقد و اعتراض خود، ما را به اصلاح فرا می‌خواند. آینده ایران در گروی توجه به دانشجویان است؛ توجهی که باید همزمان علمی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی باشد. اشتغال پایدار، ازدواج دانشجویی، سفرهای زیارتی و تفریحی، بهره‌گیری از هوش مصنوعی، جلوگیری از مهاجرت نخبگان، مقابله با دلسردی و ناامیدی، و همکاری میان دانشگاه‌های متنوع لارستان، همه بخشی از این توجه‌اند.

تنها در این صورت است که دانشگاه‌ها می‌توانند چراغی برای آینده‌ای روشن و پرامید در ایران و به‌ویژه در لارستان باشند؛ آینده‌ای که در آن دانشجو نه دلسرد و ناامید، بلکه امیدوار، فعال و سازنده خواهد بود.

دکترمحمد جان پرور،پژوهشگر  ومدرس دانشگاه