چند نمونه ديگر از واسونك‌هاي لاري در عروسی ها

معمولاً‌در عروسي هاي لار، اشعاري با اوزان و آهنگ‌هاي مختلفي خونده مي‌شه كه به عنوان واسونك‌هاي محلي، سينه به سينه به نسل‌هاي جديد نيز منتقل شده اما بعضاً مي‌بينيم كه در اين اشعار، كلمات فارسي نيز داخل شده كه شايد به دليل تنگي قافيه و رديف يا مشكل وزن بوده و لازمه كه در اين زمينه هم تحقيق و بررسي دقيقي صورت بگيره و اشعار لاري خالص رو از ناخالصي‌هاش، جدا كنن. نكته‌اي كه جالبه به اون اشاره بشه اينه كه بي‌بي از اين اشعار در لالايي‌هاي كودكانه نيز استفاده مي‌كنه و با آهنگي سوزناك و دلنشين اونارو براي به خواب كردن نبيره نازنينش مي خونه مثل اين اشعار:

خبر شُوآو كه يار مَه دَما بو
تنُم لَرزي و رَنگُم كَهرُبا، بو
تَموم جِسم و جون لاغر مَه
بلا گردون يار بي‌وفا بو
***
سَر دَسُم مَگي كه تب ندارِم
به باغ طالبان دسترس ندارِم
به باغ طالبان ليموي عَموني
كنم ساغات براي يار جوني
***
كُنارو چارقَدِ وِل پاره كردي
تمنا بر من بيچاره كردي
كُنارو بَر بكنُ تا مَت بِچينِم
پَسيني بَئم و در سايه‌ات بِشينِم
***
چَشِ مَسِّ تو اُشبردِه دِل مَه
بكُن فكري وَحال مُشكل مه
دو چشموني تو دارِش مَه اسيرِم
اگه تو سر حديِش، مه گَرمْسيرِم
***
گل شب‌بو، اَصحرويي اُدايي
كاكا جونيم اَپَئه چايي اُدايي
گل سرخ و سفيد و ارغووني
فراموشم مكن اي يار جوني
***
مَكَش سورمه كه بي‌سورمه قشنگش
مكش سورمه كه عاشق مي‌پسندِش
***
پَسِ قعله، پِشِ قعله، يك دُتي موگُم بُدِه
مونِخَرده آش دوماد، دست و پامو گُم بُده
***
مِنِ سِراي گَپِ اما، لَشت اُدايي و شاغَني
كه بُخوئه كه شاد وابو، كاكا جونيم نازنين
***
كت و شلوار شازه داماد ريشه ريشه مُروَري
شَه قد و بالا نوشته يا محمد يا علي
و اين هم چند بيتي در مورد پسرعموهاي لاري
پُسِ عامو لَبا تير و لبا تير
مَه نُمزادِ تو نابِم تا بِبِش پير
مه نمزاد تو نابم تا نوَد سال
برو پس موندة مردم بغل گير
پُسِ عامو و «گور» مادر تو
تُف و لعنت و مال و دولت تو
تو كه يَك دُختِ عامو اُشناپسندش
برو كه كولي‌زاده لايق تو
پس عامو مگر «طَنزو خَطائه‌اِش»(*)
اگه صد سال بگردش، مال مائِش
اگر صد سال بگردش سال ديگر
به غير از تو نمي‌خوام يار ديگر
پس عامو جواب راسي مادِه
ازير دست خود، نجاتي مادِه
پس عاموم گل آفتاب پرسته
پس عاموم نگين هر دو دسته

(*) نوعي داروي كمياب كه براي باردار شدن به زنان مي‌خوراندند و از كشورهاي عربي به ايران مي‌آوردند كه چون املاي اين واژه را جايي مشاهده نكرده‌ام، ممكن است حروف اشتباه نوشته شده باشد ولي در تلفظ و قرائت «طنز خطائي» گفته مي‌شود.