شورای خوب؛ شهردار بد!

با نزدیک شدن به ایام انتخابات شورای شهر، میلادلارستان بر آن شد تا با بررسی برخی مطالب در باب شوراها به قلم یکی از متخصصین این حوزه در انتخاب اصلح مردم طی انتخابات آتی دین خود را ادا نماید. یادداشتهایی کوتاه درباب انتخابات شوراها به قلم دکتر حامد مقدم  (دکترای شهرسازی و عضو هیات علمی دانشگاه) به رشته تحریر در آمده و طی چندین شماره به جوانب مختلف انتخابات شوراها خواهد پرداخت. مرور این مطالب و نیز انتشار متن و بحث و تبادل نظر در باب محتوای آن را به همگان توصیه می نماییم چه آنکه تضارب نظرات بی شک در توسعه منطقه بسیار مفید خواهد بود. 

یادداشت هشتم و یادداشت های قبلی در خصوص انتخابات آتی شورا به قلم این نویسنده خوشفکر لارستانی را از اینجا می توان ملاحظه نمود. اینک یادداشت نهم اندر احوال شورا   و شهردار

---

فریفته قول و وعده و برنامه هایش شدیم. به او رای دادیم. وارد شورا شد. آدم خوبی هم بود. وقت عمل که رسید می گوید در اختیار شهردار است؛ شهردار هم اعتقادی به این وعده ها ندارد و از روز اول او را نمی شناختم و دیگران او را معرفی کردند و از اول هم انتخاب اشتباهی بود! پیش خود می گوئید اگر از اول می دانستم که قرار است فردِ منتخبِ تو، چنین شهرداری باشد، به تو رای نمی دادم. خودِ تو هم انتخابِ اشتباهی بودی!!

سالهاست که موضوع انتخاب شهردار کلانشهرها با رای مستقیم مردم مطرح است. اما به دلایلی اجرایی نمی شود. مردم حق دارند در انتخاب شهردارشان دخیل باشند. طبیعتاً نقش شهردار بواسطه ارتباط مستقیم با مردم و دخالت مستقیم در پروژه های شهری، بسیار بیشتر از شورا است. بسیاری از اوقات مشاهده می شود که شورای منتخب، کسی را بعنوان شهردار انتخاب می کند که فاقد حداقل های وجاهت یا سلامت و تخصصِ لازم می باشد. آنگاه علیرغم اعتمادِ رای دهندگان به یک کاندیدا، همان ابتدای امر و با دیدن نحوه انتخاب شهردار، از رای خود پشیمان می شوند و حالا چهار سال باید این وضع را تحمل کنند.

انتخاب شهردار در دوره اخیرِ شهرِ تهران به گونه ای بود که یک عضو شورا در فاصله چند دقیقه دو بار نظر و رای خود را عوض کرد و در انتخاب خود مردّد مانده بود! یا عضو دیگری که به طیف و جناح خود پشت کرد و انتخاب دیگری داشت؛ چرا که از ابتدا بر روی یک گزینه تفاهمی اتفاق نیفتاده بود تا بر آن اساس، یک ائتلاف شکل بگیرد.

مهمترین وظیفه شورای شهر، انتخاب شهردار است. چه بسا یک شورای ضعیف با انتخاب یک شهردار قوی بتواند رضایت عموم را جلب کند و گاهی هم بر عکس؛ یک شورای قوی با انتخابی ضعیف حداقل چهار سال توسعه شهر را به تعویق بیندازد.

وقتی مهمترین وظیفه شورا انتخاب شهردار است، آیا منطقی خواهد بود که یک کاندیدای شورای شهر گزینه ای برای شهردار شدن در ذهن نداشته باشد و حتی به آن فکر هم نکرده باشد؟!!! چگونه می پندارد که برنامه ها و وعده های انتخاباتی اش محقق می گردد؛ وقتی مدیر و مدبّری برای این امر نمی شناسد و منتظر خواهد ماند تا در جلساتِ محدود و کوتاهِ شروع به کار شورا، تصمیم گیری نماید؟! بی شک یکی از دلایل شکست برخی از شوراها هم همین است.

ماهها به تبلیغات و نحوه جلب آراء مردم فکر می کنند؛ اما به شهردار مناسب فکر نمی کنند. وقتی وارد شورا می شوند، مجبور خواهند شد که از بین گزینه هایی که نمی شناسند و دیگران به آنها معرفی و یا حتی تحمیل! کرده اند، فردی را انتخاب کنند‌. مدتی که می گذرد تازه متوجه اشتباه خود می شوند. تغییر شهردار هم که کار سختی است و تبعاتی دارد و مردم آنرا نشانه ضعف در انتخاب اولیه می دانند. پس لاجرم، فرد منتخب را تا انتها تحمل می کنند. چه بسیار شوراهایی که ماهها در انتخاب شهردار در می مانند. اینها نشانه آن است که اغلب کاندیداها فقط به کسب رای فکر می کنند تا به تحقق پذیری وعده ها.

شاید بتوان گفت که حق مسلم هر شهروندی است تا در زمان تبلیغات انتخاباتی، از کاندیدا بپرسد که آیا فردی را برای تصدی پست شهردار مدنظر دارد؟ و نام این شخص را بداند. شاید این مهمترین سوال از یک کاندیدا، در قبال مهمترین وظیفه محوله به او باشد، که اغلب، در میان وعده های رنگارنگ انتخاباتی رنگ می بازد.

این سوال، در قبال گروهها و ائتلافهائی که بعنوان همفکران وارد عرصه می شوند، بایستی جدی تر گرفته شود. چرا که اگر این ائتلاف اکثریت را بدست آورد، طبیعتاً انتخاب شهردار توسط ایشان انجام خواهد شد.

هر چند که عده ای، مایل به انتخابِ مستقیمِ شهردار توسط مردم نیستند، اما متداول شدنِ این سوال از کاندیداها می تواند به مرور زمان، پایِ شهردارِ مدنظر یک طیف و گروه یا حتی یک فرد را به پوسترهای تبلیغاتی باز کند!

از کاندیداها حتماً بپرسید که: پس از انتخاب شدن، چه کسی گزینه مدنظرِ ایشان برای تصدّی پست “شهردار” است؟!

این، حقِ مسلّم شماست!

لطفاً از انتشار متن و بحث و تبادل نظر در باب محتوای آن دریغ نفرمائید.

ادامه دارد…