تئاتر لارستان، روزی روزگاری…/گفت‌وگو با خالد اسلوب؛ بازیگر و کارگردان پیشکسوت تئاتر لارستان

در گفت‌وگویی صمیمی،با خالد اسلوب از هنرمندان نام‌آشنای آن روزگار – درباره‌ی گذشته، امروز و فردای تئاتر لارستان به گفت‌وگو نشسته‌ایم.

به گزارش میلاد لارستان، تئاتر لارستان روزگاری از درخشان‌ترین صحنه‌های هنر جنوب بود؛ روزهایی که نویسندگی، کارگردانی و بازیگری در این خطه چنان درخشید که صدایش تا جشنواره‌های ملی هم رفت.

امروز اما بسیاری از آن نسل، تنها یاد آن دوران را در دل دارند.

در گفت‌وگویی صمیمی،با خالد اسلوب از هنرمندان نام‌آشنای آن روزگار – درباره‌ی گذشته، امروز و فردای تئاتر لارستان به گفت‌وگو نشسته‌ایم.

 

آقای اسلوب، اگر به سال‌های طلایی تئاتر لارستان برگردیم، حال و هوای آن دوران چگونه بود؟

با سلام و سپاس خدمت شما جناب پریدار و دست اندرکاران نشریه با سابقه میلاد لارستان،  درپاسخ به پرسش جنابعالی عرض کنم؛حال و هوایی بسیار مطبوع و به قول سهراب سپهری؛ “مانند باران پر از طراوت تکرار بود”

عشق به کار کردن و تلاش برای پیشرفت هنرِ نمایش و سربلندی نام لارستان، فقط در دستور کار بود.

 

نخستین جرقه‌ی علاقه‌ی شما به تئاتر از کجا آغاز شد و چه عاملی باعث شد در این مسیر بمانید؟

نخستین جرقه از خواندن کتاب‌ها و مجلات و روزنامه هایی که مرحوم پدرم می‌خواند شکل گرفت،

سپس قصه های پاورقی مجلات و کتابهای داستانی کانون پرورش فکری کودکان ذهن من را از داستان به سوی درام سوق داد، همیشه در همان سال‌های اول دبستان درگیر تصویر در قصه ها میشدم و دلم میخواست آدمهای قصه را بطور زنده ببینم، این درگیری ذهنی با من بود.

تا سال ۶۳ که نمایشی آموزشگاهی را در یک دبستان دیدم و جذب هنرهای نمایشی شدم.

و از همان اواسط دهه ۶۰ در بیشتر کارهای صحنه ای شهر، حضوری کم رنگ یا پر رنگ داشتم.

 

به نظر شما چه ویژگی باعث شد تئاتر لارستان در سطح استان و حتی کشور بدرخشد؟

عشق و ریاضت بچه ها !

در کنار مدیریت فرهنگی درست و با برنامه، رمز موفقیت بچه های تاتر لارستان بود.

حضور در جشنواره‌های نمایشی استان و فرا استان از آرزوهای شیرین ما بود و این خود ایجاد انگیزه می‌کرد که بدنبال متن بهتر، بازی بهتر و کارگردانی حساب شده تر باشیم، تا این آرزو محقق شود

همچنین رقابت با مرکز استان برایمان بسیار جذاب و چالش برانگیز بود.

 

 

در میان نقش‌هایی که بازی کردید، کدام برایتان تأثیرگذارتر بود و چرا؟

آخرین نقشی که بازی کردم.

چون زحمات زیادی برای ان نقش متحمل شدم

در نمایشی بنام “راز یک عشق” در سال ۱۳۷۸ نوشته و کار دوست عزیزم ایرج الهیاری که متاسفانه از بد روزگار بدلیل تصادف هولناک، بیست و چند سال است که خانه نشین شده، نقشی خاص و فوق العاده سخت بنام “زاعی” با همراهی خود ایرج عزیز و همچنین خانم مینا کمالیان را بازی کردم که نمایش مذکور بدلیل ممیزی های رایج ان زمان در بخش بازبینی اجازه حضور در استان را‌ نیافت و با اندکی تغییر اجباری و چند روز اجرای مختصر ، پرونده‌اش به بایگانی خاطرات رفت!

 

در طول این سال‌ها، بزرگ‌ترین چالشی که در مسیر تئاتر با آن روبه‌رو شدید چه بود؟

بزرگترین چالش تاتری من موجه شناختن هنر وزین تاتر توسط دیگران بوده است.

در فرهنگ ما هنر نمایش بخصوص بازیگری چندان مورد پسند و قبول مردم نیست، حداقل آن زمان نبود ، هرچند کارهای پر تماشاگری را بر روی صحنه بردیم و خیل عظیمی را با خود همراه کردیم ولی بطور کلی در اقلیم ما این هنرِ مظلوم، زیاد محترم نیست!

و چه خون دلها که خوردیم…

 

امروز وقتی به وضعیت فعلی تئاتر لارستان نگاه می‌کنید، چه احساسی دارید؟

افسوس میخورم که شهری با پتانسیل بسیار بالای دراماتیک و ازدیاد سالن های نمایش و کیفیت بهتر این صحنه ها نسبت به سه دهه قبل، به چند اجرای مختصر در سال بسنده می کنند. برای شهری به وسعت لار و لارستان این تعداد اجرا کافی نیست

در جشنواره امسال استان فارس بیش از بیست کار نمایشی حضور داشتند.

هرچقدر به لیست کارهای جشنواره نگاه کردم کمتر نامی از لارستان بزرگ یافتم !

واقعا یک کار هم نبود …!

بعنوان مثال، در سال ۷۵ لارستان ۴ نماینده در جشنواره استان داشت ، ۲ کار در بخش مسابقه، ۲ کار هم در بخش جنبی ولی سال‌های اخیر همچنان از غایبان به شمار می آئیم.

چه کسی پاسخگوست؟!

 

از نگاه شما، چرا آن شور و پویایی سال‌های گذشته در تئاتر لارستان کم‌رنگ‌تر شده است؟

بر روی موضوع نمایش، کار نشده‌است، سرمایه گذاری فرهنگی نشده است.

جشنواره دانش آموزی که زمانی کارخانه بازیگر سازی در لارستان بود، اکنون در پایین ترین سطح ممکن برگزار میشود و اگر همان هم برگزار نشود کسی نگران نیست!

جشنواره دانش اموزی برای نسل پر تلاش دهه ۶۰ و ۷۰ در یک بازه زمانی یک هفته تا ده روز با کیفیت بسیار خوب برگزار می‌شد ولی برای نسل بعدی همان جشنواره، ۲۴ ساعته یا ۴۸ ساعته بدون اعلام رای پایان می پذیرند‌.

و اگر هم روزی تعطیل شود کسی نگران نیست.

نسل موفق تئاتر لارستان از همان جشنواره دانش آموزی بیرون آمده اند.

 

به نظر شما برای بازگرداندن رونق به تئاتر لارستان چه باید کرد؟

وجود یک مدیر فرهنگی دلسوز همانند زنده یاد “رحیم آرين”   و همچنین صرف فعل خواستن توسط خود هنرمندان هنر نمایش چاره کار است. هرچند به نظر می‌رسد کمی هم دیر شده!

انگیزه در پیشکسوتان از بین رفته همچنان که احترام و حرمتشان هم به درستی رعایت نمیشود البته برای برخی کمی و برای برخی اصلا احترامی نمانده!

 

چه توصیه‌ای به نسل جوانی دارید که تازه وارد دنیای تئاتر شده‌اند؟

اگر علاقمند به هنر نمایش نیستند لطفا وارد نشوند. چون در هنر نمایش بیش از آنچه پرداخت میکنید عایدی نخواهید داشت. باید عاشق بود و تلاش کرد.

 

و در پایان، اگر بخواهید یک جمله به مردم لارستان درباره‌ی تئاتر بگویید، آن جمله چیست؟

سالهاست که دیگر بنده در تاتر لارستان به علت عدم حضورم، فعالیتی ندارم و فقط از دور نظاره‌گرم.

تنها تقاضایی که دارم این است سالن های نمایش را حتی‌الامکان پر کنید و از آن سو هنرمندان هم برای حضور ارزشمند مردم کار فاخر و در خور مردم ارائه کنند.

 

جمع‌بندی

گفت‌وگو با خالد اسلوب یادآور روزهایی است که تئاتر لارستان از دل مردم می‌جوشید و با عشق روی صحنه می‌رفت. هنرمندانی که امروز همچنان دغدغه‌ی فرهنگ و هنر شهرشان را دارند، می‌توانند چراغ دوباره‌ی این صحنه را روشن کنند؛ چراغی که خاموش نشده، فقط منتظر نفَس تازه‌ای است.

گفت‌وگو: حمیدرضا پریدار

ف ۱۱۰