تئاتر لارستان؛ روزی روزگاری| یعقوب رستگار لاری، نامی آشنا برای بسیاری از اهالی فرهنگ و هنر لارستان

 

میلاد لارستان: یعقوب رستگار لاری، نامی آشنا برای بسیاری از اهالی فرهنگ و هنر لارستان است؛ هنرمندی که سال‌ها پیش از آن‌که واژه «استعدادپروری» رایج شود، در تئاتر دانش‌آموزی آن را به‌طور واقعی اجرا کرد. بسیاری از بازیگران، کارگردانان و هنرمندان امروز، نخستین تجربه‌های جدی خود را مدیون او هستند؛ کسی که کار هنری را با عشق آغاز کرد و با دانش و پشتکار ادامه داد.

در این گفت‌وگو، او از مسیر رشد خود، از فضای تئاتر لارستان در دهه‌های گذشته و از وضعیت امروز این هنر سخن می‌گوید.

شروع مسیر؛ از یک اجرا در شیراز تا جبهه‌های جنگ

یعقوب رستگار ورودش به تئاتر را با دیدن نمایشی در سال‌های ۵۵–۵۶ در موزه پارس شیراز می‌داند؛ اجرایی که مسیر زندگی او را تغییر داد. آموزش‌های اولیه‌اش را در مرکز مهدیه لارستان زیر نظر شهید ناظم عسکری‌زاده آغاز کرد و بعدها از محضر چهره‌هایی چون:

شهید محمدجعفر زرگری

حاج فضل‌الله جمالی

علی کمیلی

دکتر محمدباقر وثوقی

مسلم قاسمی

حسین مسافر آستانه

بهره گرفت. تجربه اجرای نمایش در جبهه فاو عراق و کسب عنوان بهترین بازیگر جشنواره ایرانشهر نیز از نقاط مهم کارنامه اوست.

 

 نقش به‌یادماندنی

رستگار ماندگارترین نقش خود را در نمایش «کنار لَک و پَک» نوشته ایرج الهیاری می‌داند؛ نمایشی که به‌صورت ناگهانی به‌جای نقش دیگری روی صحنه رفت و همان اجرا جایزه بهترین بازیگر جشنواره را برایش به همراه داشت.

 

 راز موفقیت تئاتر دانش‌آموزی آن دوران

به‌گفته او، موفقیت آن دوره اتفاقی نبود؛ نتیجه یک سیستم منظم آموزشی بود:

نگاه جدی مسئولان به هنر

بودجه مشخص

دوره‌های مقدماتی برای مربیان و دانش‌آموزان

برنامه‌ریزی هدفمند و بلندمدت

 

به تعبیر او:

«آن زمان جشنواره فقط یک اجرا نبود، یک فرایند تربیتی بود.»

 

 روش تربیت نسل جوان

او می‌گوید همیشه نخست استعدادها را شناسایی می‌کرده و با ایجاد محیطی دوستانه و فراهم‌کردن امکانات آموزشی، مسیر رشدشان را هموار می‌ساخته است. به باور او روابط انسانی، صبوری و کار گروهی مهم‌ترین ابزارهای یک مربی هستند.

 

 نسل‌سازی؛ مهم‌ترین دستاورد

رستگار موفقیت شاگردانش را نتیجه «اخلاص و کار گروهی» می‌داند و تأکید می‌کند که نقش اصلی را خداوند و تلاش جمعی بازی کرده‌اند.

 

تئاتر گذشته و امروز؛ یک مقایسه ضروری

او معتقد است تفاوت اصلی در خلاقیت است:

گذشته: هرچه بود حاصل مطالعه، تمرین و خلاقیت فردی بود.

امروز: فناوری فرصت بزرگی ایجاد کرده اما ممکن است گروه‌ها را به الگوهای آماده وابسته کند.

 

 مهم‌ترین آسیب امروز تئاتر لارستان

رستگار بزرگ‌ترین خطر را «کم‌رنگ شدن خلاقیت فردی و گروهی» می‌داند؛ هرچند تأکید می‌کند که پیشرفت تکنیکی قابل‌انکار نیست.

 

راه نجات و احیای تئاتر دانش‌آموزی

به باور او، احیای این حوزه از تغییر نگرش مسئولان آغاز می‌شود؛ نگرشی که باید هنر را یک ابزار تربیتی بداند، نه یک فعالیت حاشیه‌ای.

 

 توصیه به نوجوانان و هنرجویان تازه‌وارد

«مسیر خود را آگاهانه انتخاب کنید، از تجربه بزرگان استفاده کنید، و با عشق و امید گام‌های آهسته اما پیوسته بردارید.»

مصاحبه از: حمیدرضا پریدار

ف ۱۱۰