زولبيا و باميه

شايد پرمصرف‌ترين شيريني ماه مبارك رمضان «زولبيا و باميه» باشد كه تقريباً در تمامي نقاط كشور تهيه شده و به دست مصرف‌كننده مي‌رسد. اما طرز تهيه آن ممكن است در جاهاي مختلف با هم فرق كند. لار خودمان از اين قاعده مستثني نيست. زولبيا و باميه اصيل لاري بسيار خوش‌طعم و دلچسب است كه صد البته در كنار حلواي مقراضي و نون و مهويه سر سفره افطاري جلوه‌اي ديگر دارد. راستي، زولبياي اصيل لاري چگونه تهيه مي‌شود يا بهتر بگويم چگونه تهيه مي‌شد؟ براي دانستن اين موضوع به سراغ يكي از قديمي‌‌ترين قنادي‌هاي لار رفتم. قنادي سروش واقع در چهارراه پيروزي (ميدان)‌با مسئوليت مردي جوان به نام حسين سروش. حسين فرزند مرحوم علي سروش و نوه مرحوم كل نظر و نتيجه‌ي مرحوم شاه نظر است. او پشت اندر پشت خود را خوب مي‌شناسد و همين موضوع باعث شده تا به شغل قنادي مبادرت ورزد و با عشق و علاقه‌ كار كند. حسين مي‌گويد: بباجي‌ام «كل نظر» خانه‌اي داشت واقع در همين منطقه از شهر كه البته هنوز تبديل به خيابان نشده بود و شيريني‌هايي كه درست مي‌كرد را به فروش مي‌رساند.

بعدها مرحوم سرهنگ همت اين خيابان را احداث كرد و بباجي‌ام منزلش را به مغازه تبديل نمود و خانه‌اي در چهار راه گردان فعلي خريد و در آن كارگاه قنادي احداث كرد.  كل نظر از استادان پخت شيريني‌‌هاي محلي بود. شيريني‌هايي مثل «شكلمه» كه بسيار ترد و خوشمزه بود.  «فوفل نعناع» كه مثل باقلوا بود. «لوز نارگيل» «حلواي انگشت پيچ» و «زولبياي اصيل لاري» كه طرز تهيه آن بدين صورت است (ببخشيد بود): اين زولبيا مخلوطي از آرد گندم و سفيده تخم‌مرغ بود كه درون روغن كنجد سرخ مي‌شد و درون شيره خرما (دوشاب) قرار مي‌دادند. زولبياي اصيل چون حوصله‌ي زياد مي‌خواهد ديگر كسي حاضر به درست كردنش نيست و تقريباً به دست فراموشي سپرده شده است. حسين ادامه داد:‌مطلبي مي‌خوام بگم شايد بعضي‌ها خوششان نيايد واقعيت اين است كه بيشتر پدران ما با وجود داشتن بسياري از حرفه‌ها و استعدادهاي فراوان در زمينه‌هاي مختلف و با وجود داشتن سرمايه‌هاي مكفي، هيچ وقت حاضر نشدند آن را به بيرون گسترش دهند و آوازه لار و لارستان را توسعه دهند. به طور مثال همين مسقطي خودمان كه در دنيا بي‌نظير است چه قدرغريب افتاده! اتفاقاً روزي گذرم به بازار شاه چراغ شيراز افتاد. در آنجا قوطي‌هاي مسقطي را ديدم كه جلوي مغازه‌هاي شيريني فروشي گذاشته بودند. به سراغ يكي از فروشنده‌هاي آنجا رفتم و پرسيدم: آقا اينها چيه؟

با پررويي تمام گفت: اينها حلوا مسقطي شيرازه!
به شدت بهم برخورد و گفتم: تا جايي كه ما مي‌دونيم مسقطي متعلق به لارِ نه شيراز!
گفت: اي بابا لار كه بين خارجي‌ها شناخته شده نيست مجبوريم بگيم شيراز!
درهر صورت اگر بباجي‌هايمان از دايره امن‌شان بيرون مي‌امدند لار ما از اين كه بود بسيار بهتر و مشهورتر مي‌شد.
حسين، حرف‌هاي زيادي داشت حرف‌هايي از جنس شيريني.  از او پرسيدم: آيا هنوز كسي سراغي از شيريني‌هاي قديمي را مي گيرد؟  گفت:‌هستند كساني كه طعم آن را به خاطر دارند و گهگاهي سراغش را مي‌گيرند. گفتم: آيا حاضر است طريقه پخت انواع شيريني‌هاي قديمي را آموزش دهد؟ و او با ذوق و شوق پذيرفت و از اين پس سعي خواهيم كرد تا با كمك اين دوست عزيز و شما خوانندگان گرامي نسبت به معرفي انواع شيريني‌هاي اصيل اقدام كرده و طعم و مزه و لذت آن را در كنار سفره افطار براي شما به ارمغان آوريم