السَّلامُ عَلَي المُضامِ المُستَباح…+صوت/میثم مطیعی

السَّلامُ عَلَي المُضامِ المُستَباح   سلام بر ستم دیده حق بُرده شده ای  که حقش را حلال شمردند
عَلَي المُجَرَّعِ بِكَأساتِ الرِّماح  سلام بر اون کسی که از کاسه نیزه ها نوشیده  به آیه های بسملِ

بریده سر
به سوز و آهِ خیمه های شعله ور
سلام ما عَلَي الشَّيبِ الخَضيب
سلام بر آن موی سفید خضاب شده با خون
سلام ما عَلَي الخَدِّ التَّريب
سلام بر آن گونه خاک آلوده
در قتلگاه نمانده پیرهن
بر تن مولای غریب
(آمده، شام غریبان حسین)

السَّلامُ عَلَي الدِّماءِ السّائِلات
سلام بر خون های ریخته شده و روان
سلامُنا عَلَي الجُسومِ الشّاحِبات
سلام ما بر آن بدنهای رنگ پریده
به او که غسل و کفنش به خون شده
به کودکان از حرم برون شده
لهوف سید بن طاووس :أخرَجُوا النِّساءَ مِنَ الخَيمَةِ
وأشعَلوا فيهَا النّارَ ، فَخَرَجنَ حَواسِرَ مُسَلَّباتٍ حافِياتٍ باكِياتٍ ،
يَمشينَ سَبايا في أسرِ الذِّلَّةِ
زنان را از خيمه ها بيرون كردند و خيمه ها را به آتش كشيدند
زنان ، سرْبرهنه و بى چادر و پابرهنه و گريان
بيرون دويدند و به سانِ اسيران در بند و خوار ، راه مى رفتند
به آن که شد، غریب کربلا
به آن سرِ، بُریده از قفا
ببین هنوز، به سوی خیمه هاست
نگاه روی نیزه ها
(آمده، شام غریبان حسین)

شاعر: میلاد عرفان پور

السَّلامُ عَلَي المُضامِ المُستَباح

 

کودکانی مانده اند و خیمه هایی سوخته …. (حاج میثم مطیعی)

با صدای روضه خوان رفتم به جایی سوخته
روضه خوان می خواند اما با صدایی سوخته
بازهم شرمنده، در دستم ندارم بیشتر
واژه هایی آتشین، زلف رهایی سوخته
حرف سنگین است، سنگین، روضه خوان سربسته گفت:
کاش کوچکتر نبود از تیر نایی سوخته…
گفت: می بینم یکی افتاده عریان، بعد گفت:
کودکانی مانده اند و خیمه هایی سوخته…
کودکان در انتظار ذوالجناح، از دورها
ذوالجناح آمده ولی با یال هایی سوخته…
کاش میشد کور بودیم و نمی¬دیدم که:
دختری با گیسوان و دست و پایی سوخته…
آخر کار است و باید ذکر یا زهرا گرفت
عطر زهرا می وزد از کربلایی سوخته…