قصه تلخ بی تفاوتی ها نسبت به شهدای گمنام در لارستان؛

استخوان‌هایی که سالیان سال لای زخم باقی می‌ماند

حدود ۲ سال پیش در آخرین روز تیرماه سال ۹۶ و مصادف با شهادت امام جعفرصادق(ع) پنج شهید گمنام دفاع مقدس در شهرجدید لار روبروی بوستان پارک شهر به خاک سپرده شدند، تا با وجود مبارک خود روشنی‌بخش این شهر باشند.

حضور این پنج شهید با استقبال گسترده و بی‌سابقه‌ای از سوی مردم مواجه شد و از همان ابتدا و با همکاری مردم و مسئولان محلی و تشکل های فرهنگی مردمی مقدمات تدفین این شهدای والامقام آماده‌ شد؛

اما متأسفانه در ادامه ساخت مقبره و بارگاه شهدای گمنام متوقف شد و اکنون پس از گذشت ۲ سال تنها بهسازی اطراف محوطه و تغییرات جزئی در مزار شهدا صورت گرفته است و هنوز اقدام مؤثری در جهت ساخت اِلمان و بهسازی این مکان صورت نگرفته است.

شهدای گمنام، ستارگان درخشانی هستند که مظلومانه در غربتی ۳۰ ساله مانده‌ و حالا گاه، وقتی پیکرهای مطهرشان شناسایی شده و برمی‌گردد؛ غریب‌تر می‌شوند؛ غربتی که گاه سالیان درازی به درازا می‌کشد. «شهدای گمنام، امامزادگان عشقند که مزارشان تا ابد زیارتگاه اهل یقین است»، این جمله را بارها و بارها شنیده‌ایم؛ جمله‌ای پر معنا از بنیانگذار کبیر انقلاب که حکایت از جایگاه والای شهدای گمنام دارد، اما حقیقت امر این است که نتوانستیم کوچکترین حق شهدا را که داشتن یک یادمان وحرم است، ادا کنیم.

مزار پنج شهید گمنام دفاع مقدس در بوستان شهر، یکی از شلوغ‌ترین مراکز تفریحی لارستان، نمونه ای است که بر این روایت تلخ، مهر تأیید می‌زند؛ مزاری که شهرداری با مصوبه ی رسمی شورای شهر لار در ابتدای کار برای ساخت یادمان قول مساعد داد.

این قصه تلخ که همچون زخمی بهبود نیافتنی بر قلب خانواده‌های شهدا، رزمندگان و مردم ولایتمدار لارستان باقی مانده و مسئولان دستگاه‌های مختلف از جمله شهرداری وشورای اسلامی شهر لار، هر بار به بهانه‌ای از زیر بار مسئولیت شانه خالی می‌کنند.

امروز در حالی مزار خالی و خلوت شهدای گمنام زیر آفتاب گرم تابستان، اشک را میهمان چشمانمان می‌کند .
دیروز شهدای گمنام همه چیز حتی نام و نشان خود را در راه دفاع از اسلام، انقلاب و میهن فدا کردند، اما غفلت و کوتاهی در نظارت بر ساخت یادمان و حرم یا حتی یک سایبان ساده بر مزارشان موجب شده تا امروز به بهانه ترویج معنویت، غریب‌تر از قبل شوند.

و حال در پایان این تراژدی تلخ که سال‌ها است همچون استخوانی لای زخم جا خوش کرده، تنها می‌توان گفت که «شهدا شرمنده‌ایم!»

شرمنده‌ایم که قدرتان را نشناختیم؛ شرمنده‌ایم که سالیان سال پس از جنگ، پیکر نحیف و رنج‌کشیده‌تان زیر خروارها خاک باقی ماند و فراموش‌مان شد؛ شرمنده‌ایم از مادران چشم انتظاری که هنوز در جست‌و‌جوی مزارتان هستند و شرمنده‌ایم که امروز نیز سهم شما باز هم غربت و تنهایی و مظلومیت است و دیگر هیچ.
تاریخ ورق خورد و برگ های نو به دفترش اضافه شد ولی آنچه هر روز کهنه و کهنه تر می شد، توجه مسئولین لارستان به شهید گمنامی بود که ماه هاست میهمانشان شده است…

 

• گفتنی است روند حضور شهدای گمنام در یک شهرستان بنابر تعهد و تقاضای مسئولین شهرستان از جمله امام جمعه، بنیاد شهید و امور ایثارگران، شهردار، شورای شهر و فرمانداری با تایید سازمان حفظ آثار و نشر ارزش های دفاع مقدس با حضور بازرسان و ناظران سازمان صورت می پذیرد.

• و در ضمن شهرداری و شورای اسلامی شهر لار طی نامه ی رسمی تقاضای تدفین شهدای گمنام در شهرستان را به تهران اعلام نموده و متعهد به ساخت و سازی در خور شان جایگاه شهدای گمنام در شهرستان شده اند. اما چه شده است که شورای شهر و شهرداری هیچ تعهدی بر وعده های خود نداشته و علی رغم وجود هیئت امنایی جهت رسیدگی به امورات این شهدای والامقام به ریاست امام جمعه ی شهرستان تا کنون هیچ جلسه و مصوبه ای برگزار نگردیده و در مقام پاسخگویی هیچ کدام بعمل نمی آیند.