نقدی بر الگوی رفتاری والدین لارستانی در بازگشایی مدارس

والدين بخشى از زندگى فرزندان را تشكيل مى‏دهند و همواره به‌عنوان الگويى براى آنان محسوب مى‏‌شوند. تقليد كودكان از والدين امرى انتخابى نيست، زيرا ماهيت انسان به گونه‏اى است كه به‌طور طبيعى به اين سو قدم برمى‌‏دارد. بر همین اساس رفتارهاي اشتباه و غلط حتي اگر به اصطلاح والدین، از کودکان پنهان باشد بر ضمیر و روح آنان تأثیرگذار بوده و با تکرار یک مسیر نادرست، آینده‌ایی  برای فرزندان رقم می‌خورد که شاید رفتارهای خلاف عرف و قانون‌شان بعدها اولین گروه را که بیازارد، خود والدین باشند.

 امروز با پدیده‌ای جدید در عالم و بیماری همه‌گیر کرونا که ابعاد مختلف زندگی انسان‌ها را در برگرفته، روبرو شده‌ایم. ویروسی چند بُعدی که نه‌تنها جسم انسان‌ها بلکه روح و روان، معیشت و اقتصاد، امنیت و… را هدف قرار داده و بدلیل ناشناخته بودن ابعاد این ویروس، به احتمال زیاد دست‌ساز بشر تا چه زمان جهان باید نظاره‌گر این داستان باشد، به وضوح معلوم نیست.

روزگاری اگر به افراد جامعه می‌گفتیم باید با ماسک و… زندگی روزانه خود را سپری کنیم، در محیط‌های کوچک ساعات حضور خود را به حداقل برسانیم، مدام دست‌های خود را بشوییم و… شاید باورش برایشان سخت بود. اما امروز پس از گذشت بیش از ٧ ماه از شیوع این بیماری، رفتارهایی در دل اجتماع نهادینه شده که شاید برخی‌ها در ذهنشان هم تصورش را نمی‌کردند.

چند روزی است بخش قابل توجهی از مباحث طرح شده در فضای مجازی و حتی فضای حقیقی مبحث بازگشایی مدارس است. مدارسی که با شیوع بیماری سال گذشته را در تعطیلی کامل بسر برده و تکنولوژی فضای مجازی نیز نتوانست به‌صورت کامل خلأ ایجاد شده را پُر کند و شاید سال‌ها بعد، ضعف دانش‌آموزان خصوصاً در سطوح پایه، خود را به‌خوبی نشان دهد.

اگرچه  این روزها وزارت آموزش و پرورش با هماهنگی وزارت بهداشت و پس از ساعت‌ها کار کارشناسی و شنیدن دغدغه‌های والدین و معلمان و…  بازگشایی مدارس را کلید زده شاهد اما در کنار آن بازخوردهایی از رفتارهای والدین دغدغه‌مند در جامعه را شاهد بوده ایم و  عده‌ای با مخالفت جدی طی روزهای گذشته اعلام کرده بودند که به هیچ عنوان فرزندان خود را طبق این دستورالعمل که تأکید بر آموزش نیمه‌حضوری دارد به مدرسه نخواهند فرستاد، حتی اگر بهایش مردود شدن فرزندشان و تجدید حضور در همان پایه تحصیلی در سال آینده باشد و نظرشان برگزاری صد در صد آموزش به‌صورت مجازی بوده است. در این میان گروه دیگر نیز دستورالعمل را بجا دانسته ولی دغدغه بیماری فرزندشان را داشته و دارند و…

اینکه وزارت آموزش و پرورش به چه میزان می‌تواند این دستورالعمل را رعایت کند و ناظرین چه کسانی هستند را باید به نظاره نشست. اما سخن این یادداشت ناظر به بُعد دیگر داستان است. برخی از والدین محترم به هر دلیلی در گروه‌های والدین در مدارس و… با انتقال این سخن که اگر تمام والدین دست به دست یکدیگر داده و فرزندانمان را به مدرسه نفرستیم، معلمان و کادر مدرسه و اداره مجبور به تن دادن به خواسته‌های ما خواهند بود فضای خاصی را در جامعه ایجاد نموده بودند.

این نظر والدین به هر دلیلی مطرح شده باشد در ساده‌ترین تحلیل؛ عدول از قانون ابلاغی و در کلام ساده قانون‌شکنی است.

رجوع به کلام ابتدایی که والدین الگوی رفتاری فرزندان هستند ما را در آینده با جامعه قانون‌شکن و قانون‌گریز رو در رو خواهد کرد. مطلب دوم اینکه برخی خانواده‌ها خصوصاً خانواده‌های کم‌برخوردار، توان حضور مؤثر در فضای مجازی را بدلیل عدم تمکن مالی نخواهند داشت و …

سخن پایانی؛ با نگاه به همه ابعاد داستان و اینکه در جامعه امروز باید شرایط زندگی خود را برای زندگی در کنار این ویروس منحوس مهیا کرده و گریزی از این داستان نیست و اینکه این ماجرا تا کی ادامه خواهد یافت و ذکر این مطلب که ظرفیت فضای مجازی هر چقدر هم به کار گرفته شود، فارغ از همه آسیب‌های متصوره قطعاً نمی‌تواند حس خوب حضور در کلاس و درک حضور معلمی دلسوز پای تخته سیاه را برای دانش‌آموزان پُر کند و نقش تربیتی معلم و حضور فیزیکی در فضای پرنشاط مدارس، نقشی بی‌بدیل و غیر قابل انکار است.

و سخنی با والدین:  والدین محترمی که فضای زندگی خانوادگی خود را به گونه‌ایی تنظیم کرده و با همه مخاطرات اجتماع با رعایت همه ضوابط بر این ویروس غلبه کرده‌اند، (البته یواشکی عرض کنم مشاهدات میدانی و بررسی‌های نگارنده نشان از زندگی عادی بسیاری از خانواده‌ها دارد) نباید فرزندان خود را با دغدغه ویروس کرونا از همان حضور اندک در فضای مدرسه محروم کرده و ضربه‌ای جبران‌ناپذیر هم بر روح و روان کودکان دلبندشان، و هم بر پایه علمی آنان بزنند و نکته آخر اینکه فرزندانمان را قانون‌گریز بار نیاوریم.

 

یادداشت ارسالی کاربران