پاسخ‌به‌پاسخ مدافع نماینده؛نباید دفاع از حق و حقوق را کشمکش یا حواشی نامید

یک مخاطب میلاد لارستان در پاسخ به پاسخ دهنده مقاله انتقادی میلاد لارستان نوشت: نباید دفاع از حق و حقوق خود را کشمکش یا حواشی نامید و از طرفی، به بهانه همین موضوعات نباید از زیر بار مسئولیت دعوت وزرا و مسئولان ارشد کشوری به حوزه انتخابیه لارستان، خنج، گراش، اوز و جویم شانه خالی کرد.

به گزارش میلاد لارستان، به دنبال طرح موضوعی با عنوان «نقش کم‌رنگ جناب حسین‌زاده در دعوت وزرای دولت به لارستان، خنج، گراش، اوز و جویم» در خروجی پایگاه اطلاع‌رسانی میلاد لارستان و واکنش یکی از مخاطبان به نام مجید محبی گراشی به این مطلب با تیتر «واکنش یک مخاطب به مقاله گلایه‌آمیز میلاد لارستان از حسین‌زاده؛ نماینده در تهران با مسوولان دیدار می‌کند»، حالا یکی از مخاطبان میلاد لارستان جوابیه‌ای به این متن ارسال کرده است که در زیر می‌خوانیم:

در ابتدا باید از دغدغه جناب محبی گراشی درخصوص پیگیری مسائل و نداشتن دیدگاه منفعلانه نسبت به وقایع برخلاف بسیاری از افراد جامعه، همانگونه که این نگارنده متن مطرح کرده، حضور میدانی هر چه بیشتر مسئولان ارشد دولت می‌تواند برکات و امتیازاتی نصیب منطقه کند، پس این نقطه اشتراک نویسنده متن با مقاله نخست که هدف اصلی نگارنده است، جای بسی امیدواری است.

جالب اینجاست که خود آقای محبی باز هم پاسخ خود را داده‌اند که اغلب سفر مقامات کشوری در حوزه انتخابیه به فراخور اتفاقات بوده که نظیر سفر وزیر بهداشت در قالب سفر ریاست جمهوری به استان فارس یا سیل در بیرم و لار که اغلب سفر مسوولان با فشار رسانه‌ای و مردمی انجام شده‌. پس این نشان می‌دهد که این حضور مسئولان از سوی جناب نماینده طرح‌ریزی نشده و بنا به اقتضا صورت گرفته است.

هر چند دعوت از مسئولین به منطقه به منظور بهره‌برداری سیاسی و تبلیغاتی زیبنده و جالب نیست اما اگر در کنار دعوت از مسئولان و در پی آن به وجود آمدن دستاورد لازم همراه باشد، بهره‌برداری سیاسی و تبلیغاتی توجیه پذیر می‌شود.

هر چند که گفته شده جناب نماینده پیگیری‌های موضوعات مختلف را در تهران و در دیدار با وزرا یا معاونین آنان انجام می‌دهد، اما شنیدن کی بُود مانند دیدن!!

حل مسائل همیشه از نزدیک قابل لمس است و باید به شکل حضوری مطرح، مشاهده، پیگیری و به نتیجه رساند اگر نه که نامه‌نگاری مرسوم اداری یا رساندن خبر موضوعات به گوش مسئولان که فقط یک دستوری سوری را بدنبال دارد که در گذشته و در ادوار مختلف بسیار مرسوم بوده و تجربه شده است.

هدف از طرح موضوع دعوت از مسئولان بلندپایه به حوزه انتخابیه، می‌بایست با برنامه‌ریزی مناسب و براساس رفع کمبودها، جذب بودجه پروژه‌های برزمین‌مانده، شناخت پتانسیل‌ها، آشنایی با ظرفیت‌ها، نشست روبه‌رو با نخبگان، گرفتن دستور کتبی اثربخش و غیره باشد نه اینکه صرفاَ انجام یک هزینه‌کرد بی‌سرانجام و بی‌ثمر!!

همه آنان که دستی بر آتش دارند، خوب می‌دانند که وعده تو خالی، همراه با عدم پیگیری مجدانه مسائل، هیچگاه به سرانجام مطلوب نمی‌رسد.

همانگونه که در مقاله نخست مطرح شده، در هیچ جای متن گفته نشده که مقامات فقط در شهر لار حضور یابند، بلکه اگر توجه شود، گفته شده که نقش کمرنگ جناب حسین زاده در دعوت از وزرا به لارستان، خنج، گراش، اوز و جویم!! که همگی در قالب یک موضوع گنجانده شده است. به نظر می‌رسد یکی از علل عدم برنامه‌ریزی سفر مدیران ارشد کشور به منطقه، همین دیدگاه جناب نماینده باشد که بدلیل وجود فرودگاه در لار، می‌بایست حتما مسئول به لار وارد شود که در پاسخ باید گفت: کجای این موضوع اشکال دارد؟!

در نوشته جناب محبی گراشی، یک نکته را به صورت مبهم مطرح کرده‌اند که سفر برخی مسئولین با حواشی همراه بوده اما اشاره‌ای نداشته‌اند که علت بروز حواشی چه بوده و دلیل شکل‌گیری حواشی از سمت چه کسی بوده است؟! این نکته را اشاره نکرده‌اند که یک بام و هوای برنامه‌ریزی ناعادلانه سفر موجب بروز مشکل شده است! نباید با طرح موضوعات مبهم اذهان عمومی را به سمت دیگر سوق داد.

باز هم تأکید می‌شود که در سفر مسئولان می‌بایست به همه مناطق نگاه شود اما اگر در برنامه‌ریزی سفر به گونه‌ای تنظیم شود که مسئول دعوت شده در فلان شهر یک ساعت اما در سایر شهرهای حوزه انتخابیه در مجموع یک ساعت سهم داشته‌ باشند، نباید توقع سکوت داشت!!

نباید به اسم به اصطلاح جنوب فارس، که با طرح این واژه هم مشکل داریم، منافع یک شهر یا زادگاه را در نظر گرفت!

این نکته مهم را می‌بایست مدنظر داشت که نباید دفاع از حق و حقوق خود را کشمکش یا حواشی نامید و از طرفی، به بهانه همین موضوعات نباید از زیر بار مسئولیت دعوت وزرا و مسئولان ارشد کشوری به حوزه انتخابیه لارستان، خنج، گراش، اوز و جویم شانه خالی کرد.

همدلی و مودت و وحدت صرفا با شعار محقق نمی‌شود و قطعا همه می‌دانیم تحقق این مهم نیازمند همراهی همگان به ویژه مسئولان و نخبگان و معتمدین و ذی‌نفوذان و اصحاب رسانه است.

ف ۱۱۰