آینده علوم پزشکی لارستان مستقیما در دست چه کسی است؟ وزیر بهداشت یا رئیس علوم پزشکی شیراز؟

بند۲تبصره۵ شورای عالی انقلاب فرهنگی عنوان می‌کند، رؤسای دانشگاه‌ها، دانشکده ها و مجتمع های آموزش عالی با پیشنهاد و حکم رئیس دانشگاه علوم پزشکی مرکز استان و تأیید وزیر بهداشت منصوب می‌گردند.

باید دید مرجع انتخاب و تصمیم برای رئیس دانشگاه مرکز استان چیست؟ پاسخ ساده اما کلیدی در حضور و قدرت جمعی مدیران منطقه ای (و‌در اینجا لارستانیِ ) استان و یا ملی است؛ اما به راستی چه میزان از این فرصت در اختیار لارستان بوده و می‌باشد و از همان مقدار بسیار اندک چه میزان استفاده شده است؟ یک مقایسه ساده تاریخ ده ساله منطقه، ارتباط این موضوع با میزان پیشرفت دانشگاه‌ها/دانشکده ها (ی همجوار) را نشان می‌دهد.

نویسنده کتاب “تفکر در شرایط نامطمئن” (Thinking in bets) مربی سرشناسی را مثال می‌زند که در ضربات پنالتی فینال تورنومنت بهترین بازیکن خود را وارد زمین می‌کند و پنالتی از دست می‌رود. آیا تصمیم مربی نادرست بوده است؟ مثالی دیگر؛ دوچرخه سواری که با سرعت از چراغ قرمز عبور می‌کند و سالم به منزل می رسد. آیا این نتیجه از تصمیم درستی حاصل شده است؟

نتیجتا آنچه که قابل انتظار در تعویض دولت‌هاست این است که قاطبه مدیران از سطح مدیران کل و بالاتر تغییر می‌کنند لیکن اتخاذ یک تصمیم در شرایط مطمئن می‌بایست از منطقه به سمت استان و نهایتا وزارت صورت گیرد و نه بالعکس.

در خصوص علوم پزشکی البته بحث انتخاب بسیار متفاوت از سایر ادارات کل منطقه است چرا که رییس مجموعه می بایست زبان عامه مردم تا زبان علمی حوزه درمان را بداند؛ و بعنوان ارزش افزوده تجربه و اشراف کامل به زوایای فعلی و موجود می تواند چندین سال را برای دانشکده سِیو کند که در رقابت سنگین دانشگاه های علوم پزشکی در دولت چهاردهم دولت جامعه پزشکی بسیار حیاتی و ارزشمند است.

یادداشت از:  دکتر محسن سلمان پور – رئیس دانشکده علوم پزشکی لارستان