نقش بصيرت در حيات ملت ها

«حسين ! اى پرچم خونين حق بر دوش،   
حسين ! اى انقلابى مرد   
حسين ! اى رايت آزادگى در دست،   
در آن صحراى سرخ و روز آتشگون‏   
قيام قامتت در خون نشست، اما   
پيام نهضتت برخاست‏   
از آن طوفان «طف» در روز عاشورا،    
به دشت «نينوا» ناى حقيقت از «نوا» افتاد   
ولى …   
مرغ شباهنگ حقيقت ، از نواى ناله «حق ، حق » نمى‏افتد».   
سلام بر تو ، اى حسين !   
سلام بر خط شفقگون كربلا، كه خون تو را، اى خون خدا – همواره بر چهره افق مى‏پاشد و غروب هنگام، سرخى آسمان مغرب را به شهادت مى‏گيرد ، تا آن جنايت هولناك را هر چه آشكارتر بنماياند و چشم تاريخ را بر اين صحنه هميشه خونين بدوزد و گوش زمان را از آن فريادها تندر گونه آن عاشوراى دوران ساز، پر كند.   
اى حسين … اى عارف مسلّح !   
كربلاى تو، عشق را معنى كرد و انقلاب تو اسلام را زنده ساخت و شهادت تو، حضور هميشگى در همه زمان‏ها و زمين‏ها بود.
اى حسين … اى شراره ايمان !   
اى حسين … اى در سكوت سرخ ستم، شهر آشوب!   
در بهت خاموشى و ترس، تلخابه فرياد را در حلقوم شب ريختى و با نامردان تبهكار ، مردانه در آويختى.   
عاشوراى تو، انفجارى از نور و تابشى از حق بود كه بر «طور» انديشه‏ها تجلى كرد و «موسى خواهان» گرفتار در «تپه» ظلمت ظلم را از سرگردانى نجات بخشيد.   
چه مى‏گويم؟ … تو تاريخ را به حركت آوردى و زبان زمان را به سرودن حماسه‏هاى زيباى ايثار و جهاد و شهادت گشودى . لحظه لحظه تاريخ را عاشورا ساختى و جاى جاى سرزمين‏ها را كربلا…   
خفته بوديم و بى خبر … اما تو، اين «مصباح هدايت» و اى «كشتى نجات» گام خسته ما را به تلاش كشاندى و افسردگى يأسمان را به شور اميد مبدل ساختى و از سكوت و درنگ و وحشت ، به فرياد و هجوم و شجاعتمان رساندى و پاى كوفته و پر آبله ما را، تابام آگاهى و تا برج بيدارى فرا بردى.
«اى حسين » …   
تو كلاس فشرده تاريخى .   
كربلاى تو، مصاف نيست‏   
منظومه بزرگ هستى است ،    
طواف است.   
پايان سخن    
پايان من است    
تو انتهاى ندارى …
والسلام‏                                                                      

فاطمه فاريابي دبيرستان یادگاری  اوز