«فرصت‌هایی که نباید از دست داد» 

نگاهی به عملکرد تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی

نوشته: حمید رضا پریدار

جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران با حسرت به پایان رسید؛ نه به خاطر شکست‌های سنگین، بلکه به خاطر بداقبالی. تیم ملی ایران در گروهی دشوار، برابر نیوزیلند، بلژیک و مصر شکست‌ناپذیر ماند، اما بخت با فوتبال ایران یار نبود و رؤیای صعود، پشت درهای مرحله بعد جا ماند. این، همان تلخی فوتبال است؛ گاهی شایستگی کافی نیست و تقدیر، مسیر دیگری را رقم می‌زند.

اما همه داستان در مستطیل سبز خلاصه نمی‌شود.

جام جهانی امسال در شرایطی برگزار شد که منطقه، روزهای پرتنشی را پشت سر گذاشته بود. از نگاه بسیاری از مردم ایران، کشور در آزمونی سخت ایستادگی کرد و این ایستادگی، تنها حاصل توان نظامی نبود؛ حضور گسترده مردم در صحنه، همدلی و انسجام اجتماعی نیز بخشی از این تصویر بود. سرمایه‌ای که هیچ کشوری بدون تکیه بر مردم خود به دست نمی‌آورد.

در چنین فضایی، عده‌ای تصور می‌کردند که ایران نباید در جام جهانی حاضر شود یا حضورش سودی برای کشور ندارد. شاید گمان می‌کردند که کناره‌گیری، نوعی اعتراض مؤثر است؛ اما تجربه بار دیگر نشان داد که غیبت، نه صدایی تولید می‌کند و نه روایتی می‌سازد. آنکه میدان را ترک می‌کند، حق روایت را نیز به دیگران واگذار می‌کند.

تیم ملی ایران به آمریکا رفت؛ با پرچم ایران، با سرود ایران و با نام ایران. میلیون‌ها نفر در سراسر جهان، فارغ از جنجال‌های سیاسی، بازیکنانی را دیدند که با احترام، اخلاق و غیرت ورزشی از اعتبار کشورشان دفاع کردند. گاهی یک مسابقه فوتبال، بیش از ده‌ها سخنرانی و بیانیه، تصویر یک ملت را در ذهن افکار عمومی جهان ثبت می‌کند.

شاید امروز وقت آن رسیده باشد که برخی نگاه‌های شتاب‌زده نیز مورد بازنگری قرار گیرد. کسانی که از پشت تریبون‌ها، نسخه دوری از عرصه‌های بین‌المللی را می‌پیچند، بد نیست گاهی از پنجره واقعیت نیز به جهان نگاه کنند. دنیا منتظر شنیدن صدای کشوری نیست که خود، سکوت و انزوا را انتخاب کرده باشد.

ایران در جام جهانی حذف شد؛ اما حضورش حذف نشد. پرچم ایران دیده شد، نام ایران شنیده شد و میلیون‌ها انسان، تصویری متفاوت از ملت ایران را مشاهده کردند. این دستاورد را نمی‌توان با جدول مسابقات اندازه گرفت.

شاید اگر بخت کمی مهربان‌تر بود، امروز از صعود تیم ملی می‌نوشتیم؛ اما حتی در میان این بداقبالی نیز یک حقیقت آشکار شد: هر جا مردم در کنار کشورشان ایستاده‌اند و ایران با اعتماد به نفس در میدان حاضر شده است، فرصت دفاع از هویت ملی نیز فراهم شده است. تجربه نشان داده است که عزت، از حضور مسئولانه در میدان به دست می‌آید، نه از ترک کردن آن.

و شاید مهم‌ترین درس این روزها همین باشد؛ ملتی که در میدان‌های سخت، پشت کشورش می‌ایستد، سزاوار آن است که در هیچ میدان بین‌المللی، از حضورش هراس نداشته باشند.

ف ۱۱۰