مصاحبه با یکی دیگر از نخبگان لارستانی

علی اکبر صنعتی در دوم مرداد ۱۳۹۳ از سوی نماینده انجمن فیزیوتراپی ایران در استان فارس به عنوان فیزیوتراپیست نمونه استان انتخاب شد. وی از مهرماه ۱۳۹۳ تاکنون به عنوان مسئول فنی و مؤسس مرکز فیزیوتراپی آرمان در لار مشغول به کار است. گفتگویی که در ادامه می آید حاصل مصاحبه مجله

اینترنتی تازه های جهان با این نخبه لارستانی است که خلاصه ای از آن را با هم مرور می کنیم

آقای صنعتی لطفا یک رزومه ساده از خودتان بیان کنید.
با  سلام. علی اکبر هستم متولد سال ۱۳۶۸ در یک خانواده ۵ نفره در شهر لارستان و اکنون هم ساکن همین شهر هستم. مقطع دبستان را در دبستان کمیل لار و راهنمایی و متوسطه را در دبیرستان تیزهوشان لار گذراندم. در سال ۱۳۸۶ از دبیرستان فارغ التحصیل شدم و در سال ۱۳۸۷ در مقطع کارشناسی فیزیوتراپی دانشگاه توانبخشی تهران مشغول به تحصیل شدم. به دلیل مشکلات مالی همزمان با تحصیل به کارهای مختلفی نیز پرداخته ام و اکنون به عنوان چند خاطره خوب با دوستانم به آنها نگاه می‌کنم و از از آن خاطرات لذت می‌برم. در این مدت به عنوان پخش کننده تراکت های تبلیغاتی، بسته بندی غذا در رستوران بیرون بر، گارسون، تعمیرکار اتومبیل، شستشوی استخرهای خانگی، و خلاصه هرکاری که می‌توانستم با درآمدش خرج تحصیل و زندگی در تهران را بدهم، مشغول بودم. البته انصافاً درآمدم هم بد نبود و حتی پس انداز هم می‌کردم. پس از آن از سال سوم تا موقع فارغ التحصیلی در سال ۱۳۹۱ در کلینیک های متعدد فیزیوتراپی در شهر تهران مشغول به کار بوده ام و همزمان تحصیلاتم را به پایان رساندم. پس از پایان تحصیل، در آبان ماه ۱۳۹۱ به خدمت سربازی اعزام شدم و همین باعث شد که محل کارم تغییر پیدا کند و از سال ۹۱ به بعد همزمان با گذراندن خدمت سربازی به عنوان کارشناس توانبخشی اداره بهزیستی شهرستان خنج در کلینیک فیزیوتراپی یکی از همکارانم در شهر لار در شیفت عصر مشغول به کار شدم.

آیا در طول دوران تحصیل پروژه یا تحقیقی انجام دادید؟
بله. در طول تحصیل با عضویت در کمیته تحقیقات دانشجویی دانشگاه، مشغول به انجام تحقیق در حیطه تحصیلی خودم شدم. ماحصل این تحقیقات، چاپ یک مقاله در مجله “Physical Treatments – Specific Physical Therapy Journal” ، سخنرانی در بیست و دومین کنگره بین المللی فیزیوتراپی در سال ۱۳۹۰، سخنرانی در دوازدهمین سمینار فیزیوتراپی تخصصی ستون فقرات و چندین پذیرش دیگر در کنگره های مختلف و در پایان، انتخاب به عنوان دانشجوی محقق نمونه دانشگاه بود.
 
در زندگی تان دوست دارید به چه چیزی برسید؟
خدا را شکر تا الآن کم و کاستی در زندگی‌ام نداشته‌ام و دوست دارم همین رویه‌ی روبه‌پیشرفت را همیشه داشته باشم. اینگونه سؤالتان را جواب بدهم، هدفی که برای خودم گذاشتم پایانی ندارد و دوست ندارم هیچوقت متوقف شوم و به پیشرفت از راه صحیح هم هیچ‌وقت قانع نمی‌شوم و تا موقعی که توان داشته باشم برای خدمت به بقیه و کاستن درد آدمها و پیشرفت خودم تلاش می‌کنم.

در پايان اگر صحبتی هست، بفرمایید.
در پایان از زحماتتان و برای اینکه بنده را قابل دانستید، تشکر می‌کنم و حرف‌هایم با شعری از مرحوم ژاله اصفهانی تمام می‌کنم : زندگی صحنه‌ی یکتای هنرمندی ماست، هرکسی نغمه‌ی خود خواند و از صحنه رود، صحنه پیوسته بجاست، خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.