آقا گفتند همه‌ بخش‌های مداحی باید پیام داشته باشد

شعر یکی از ارکان اساسی مداحی است. علت تأکید رهبری بر موضوع شعر این بوده که در سال‌های اخیر شعرهای ضعیفی وارد مداحی‌ها شد. مداح مطالب خود از جمله تنبیه و تنبه، یا مدح و فضیلت، و یا مرثیه و مصیبت را با شعر انتقال می‌دهد و اگر شعر ضعیف باشد بر جامعه اثر منفی خواهد داشت. پس باید شعر از شعرایی انتخاب شود که تبحر آنها مسلم شده باشد. علاوه بر ساختار، محتوا و معانی که در شعر به کار رفته هم از اهمیت به‌سزایی برخودار است. به فرمایش رهبر انقلاب گاهی یک بیت شعر می‌تواند کارایی یک منبر را داشته باشد. یعنی اینقدر می‌تواند اثرگذار باشد. بنابراین شعر باید حساب‌شده گفته شود و بر روی تک‌تک کلمات آن فکر شود. نقل شده محتشم کاشانی دوازده بند معروف خود را در طول دوازده سال گفته است. یعنی روی کلمات آن کار کرده است و بخاطر همین است که سال‌هاست خوانده می‌شود و هنوز زنده است. شعر هم باید پندیات داشته باشد و هم به مقتضیات زمان توجه کند. شعر باید تقابل حق و باطل را نشان دهد و به‌عنوان مثال در مسائل امروز مانند یمن و سوریه و… موضع داشته باشد. در نهایت شعر باید معرفت‌افزا و بصیرت‌زا باشد. در سال‌های اخیر، علی‌رغم پیشرفت‌هایی که در حوزه‌ی شعر صورت گرفته است اما هنوز هم فاصله‌ی زیادی با شعرهای امثال صائب و مرحوم غروی اصفهانی و… وجود دارد. من به شخصه شعرهایی که نسبت به اهل بیت خاشعانه باشد و یا شعرهایی که منجر به معرفت‌افزایی شود را انتخاب می‌کنم.

موارد فوق بخشهایی از مصاحبه با حاج ماشاالله عابدی است که در ادامه نیز بخش  دیگر آن را می خوانیم:

اگر مداح جدای از سیاست باشد اصلا مداح نیست. امامان ما در رأس مبارزه با ظلم و طاغوت بودند. امام حسین علیه‌السلام همه‌ی وجود خود را در راه مبارزه با ظلم هزینه کرد. پس نمی‌توان از امام حسین علیه‌السلام دم زد ولی کاری با مبارزه و درگیری با ظلم و تعدی و تجاوز نداشت. اگر ثمره‌ی هیئتی، خمودگی و انفعال و انزوا باشد و به مسائل روز دنیا توجه نکند، آن اصلاً هیئت نیست.

منظور بنده این نیست که مداح در نقش یک سیاستمدار ظاهر شود، اما می‌بایست مردم را به سمت‌وسوی انقلاب سوق دهد، کمااینکه در زمان جنگ یکی از عوامل سوق دادن مردم به جبهه‌ها مداحان بودند. در رأس همه‌ی مداحان هم، برادرمان حاج صادق آهنگران بود. مداحان زیادی هم در دوران دفاع مقدس شهید شدند. مثلا یکی از آنها شهید جواد رسولی نوحه‌خوان پرهیجانی بود که در مقطعی در جبهه، پیک گردان بود. خواندن شهید جواد رسولی، خیلی شبیه من بود و هر وقت او می‌خواند عده‌ای فکر می کردند که انگار من می‌خوانم. یک بار کسی، نواری به اسم من برای بنده آورد که آنقدر به خواندن من شباهت داشت که من از اشعار آن فهمیدم که مداح شهید رسولی است و من نیستم.

قبل از جنگ یک‌سری از روشنفکرنماها به هیئتی‌ها می‌گفتند که فریادهای خود را بر سر ظالمین بکشید و یا اینکه مشت‌هایی که به سینه خود می‌کوبید را به سینه‌ی دشمنان بزنید. جالب آنکه وقتی جنگ شد، هیچکدام از اینها که این حرف‌ها را می‌زدند در جنگ حضور نیافتند، در عوض، در رأس کسانی که به جبهه رفتند و مبارزه کردند همین سینه‌زن‌ها بودند. همین گریه‌کن‌های امام حسین بودند که مقابل دشمن سینه‌ی خود را سپر کردند.

منبع: پایگاه اطلاع رسانی مقام معظم رهبری