تا حالا داندانپزشکی رفته اید؟!

تا حالا دندانپزشکی رفتید؟ اول دکتر چند تا سوزن میزنه تو لثه تون، بعد اون مته رو میگیره، بعد دندون رو میکشه، بعضی وقتا از شدت درد دسته های صندلی رو محکم فشار میدیم، اشک تو چشمامون جمع میشه، آخرش هم پنبه ها رو می چپونه تو دهنمون ! خب ، چرا نمیزنین تو گوشش؟ چرا داد و

هوار نمی کنید؟ این همه درد رو تحمل کردید، این همه سوزن و آمپول و مته و انبر و … خب اعتراض کنید بهش! چرا اعتراض نمی کنیم؟

تازه میخوایم بیایم بیرون میگیم، آقای دکتر ببخشید وقت بعدی کی هستش؟!

برای اینکه درسته که ظاهر کار درناکه ولی باطن کار خوبه، باطن کار شفا و سلامت است ، ظاهرش درده.

نمی خواهیم خیلی موحد و خداشناس بشیم، خدا رو به اندازه “دندانپزشک” قبول داشته باشید.

به دکتر اعتراض نمی کنیم چون می دونیم این درد فلسفه داره و منجر به بهبود میشه، میدونیم یه حکمتی داره ، خب خدا هم حکیم است، اصلا قبلا هم به دکتر می گفتند حکیم. یعنی کارهای او از روی حکمت است.

وقتی درد و رنجی رو در زندگی ما فرستاد ، ازش تشکر کنیم، بگیم نوبت بعدی کی هستش؟ رنج بعدی؟

چرا آنقدر اعتراض می کنیم؟ مدرک خدا رو قبول نداریم؟؟؟؟؟