پیامی از شهر لار به مردم و ادارات لار

لار هستم شهرستانی با قدمتی دیرینه با مردمی دلسوز و غیور، آب و هوایی گرم همانند مردم گرم و مهمان نوازش. شهری به رنگ خاک ، شهری مظلوم که منتظر دستان پر مهری ست که آبادش کند. میخواهم کمی برایتان درد دل کنم ، از کجا نميدانم ، باورتان نميشود چقدر حالم خراب است ، وقتی از

شهر قدیم ، قدم بر چشمانم میگذاری ، شرمنده ات میشوم ، درست میگویی بسیار زشت و بی روحم ، نه پارک کوچکی برای مهمانانم دارم که کمی استراحت کنند، نه فلکه ای ، نه خیابان وسیعی، نه درختی که سایبان مهمانانم باشد.

ولی کوههایی دارم که خوشبختانه ارث پدری کسی نیست میتوانم درختانی هم چون انجیر ، کنار، توت، بید عربی را در خود پرورش دهم، آنقدر که فکر میکنید بی عرضه نیستم، راست میگویی تعریف هم دارد ، میخواهی اسمش را بدانی، همسایه ی عزیزم لطیفی ست بسیار زیبا و دیدنی شده ، تا یادم نرفته بلواری از آن شهر زیبا به سوی بلوار پرواز فرودگاه دارم ، دلم برایش میسوزد چندین سال است به انتظار نگاهی روزها را به شب میرساند.

ورودیم از بزرگراه دادمان (اوز به لار) را دیده ای بیچاره شاید قریب به ده سال است که هم چنان خشک و برهوت مانده ، میدانی میتوانم در بلوارش برایت انواع گلها از قبیل:شاه پسند، لاله عباسی ، ساناز، میمون، کاغذی و…. هم چنین درختان مرکبات و بید عربی را پرورش دهم .

کنار بزرگراهم سکویی بسازم تا مهمانان عزیزم و شهروندان محترمم در آن استراحت و تفریح کنند، با درختان توت و بید عربی، و نارنج که در فروردین بوی بهارش تورا به خاطراتت ببرد.

به راستی پارک حاشیه ی دارم بسیار تنها ، دلم دوستی میخواهد تا باهم کمی درد دل کنیم ، نگو نمیشود، روبرویم زمینی ست که میشود زیبا و دلنشینش کرد ، مثل خودم.

از پارک شهرم بگویم، باورکن کوههایم بسیار زیبا میشود ، اگر آبشار مصنوعی ، تعدادی آلاچیق، تعدادی گل و درخت برایم بسازند، چشم اندازش را تصور کنید، چقدر زیباست ، مردم عزیزم را میبینم که به دیدنم می آیند.

از بیابانهایم برایتان بگویم:از فرودگاه به طرف شهر ، از حوزه علمیه به شهر جدید، از خور به شهرجدید، بین دو شهرم، به طرف بیمارستان، تا چشم کار میکند بیابان است ؛ کاش ميدانستم زمینها از آن کیست؟ به او میگفتم دیواری به دورش بیاور، زیباییم را ازبین برده ای، میدانی مرا روستایی مدرن میخوانند، چقدر درد آور است .

فضای بیرون بیمارستانم را ببینید، به جای موزاییک، درخت، و چراغهاي تزیینی فقط و فقط خاک و خاشاک است.

به شهرستانهای مجاورم سفر کنید ، کدام یک از آنها مانند من اینقدر بی روح میباشند، کدامشان شرمنده ی مردمش هستند ، که من میباشم.

مرا متهم میکنید که بد آب و هوا هستم و درخت و چمن و گل زنده نمی ماند!

بلوار فرودگاه لارستان نیست ؟ چه زیبا و سرسبز است .گلایه ی دارم درخت را میکارید ولی لابد فکر میکنید خود درخت بینوا باید بدنبال آب برود.

رودخانه ی فصلی پل جلدان میشود دو طرف آن را سنگ چین کرد تا زیبا شود ، کاش میتوانستم درختان کنار رودخانه ام را مدام آب بدهم ، کمی چمن و گل زیر درختانش بکارم تا عابران از کنارم که میگذرند لذت ببرند.

راستی میراث فرهنگی هم دارم؛ باغ نشاط که متاسفانه هیچ سنخیتی با اسمش ندارد، وارد باغ که میشوی شادی و نشاطت میرود، نه گلی ، نه درختی ، نه فضای سبزی ، فقط خاک .

قلعه ی اژدها پیکر را رفته ایی، چه زیبا میشود در آنجا مانور داد.همتی عظیم، مقداری خاک، چند نهال؛ تعدادی گل نیاز است تا آنجا را محل توریستی کنیم

جوانان غیور و با غیرتم ،درد دلم را شنیدید البته قسمتی از محرومیتم را برایتان گفتم ؛ به من بگویید صاحب من چه کسی ست؟ تصمیم نهایی را چه کسی برایم میگیرد که اینگونه بینوا شده ام .بهار امسال چقدر برای خودم گریه کردم؛ میدانی چرا؟ باید با همان لباس و وضعيت چندین ساله ام میزبان مهمانانم میشدم، راستش خجالت میکشیدم .

اگر به همین صورت پیش برود ، وطن تان روز به روز پیرتر میشود،

لحظه به لحظه خراب تر، ثانیه به ثانیه عقب تر میرود .

دیگر لاری به رنگ خاک نمی ماند.

مرا ببخشید خسته شدید.

منتظر دستان پر مهرتان هستم.

شهرستان مظلومتان لارستان