زیباترین ستاره ام، بیا….

غروب جمعه چه دلگیر می شود بی تو…. سلام مولای مهربانم. امروز من غمگین ترینم، غمگینتر از تمامی ستارگانی که در اعماق کهکشان و در اوج تنهاییشان می گریند. مولای عزیزم من به نیابت از تمامی انسانها از شما معذرت می خواهم، چرا که نتوانستیم آنگونه که باید شما را بشناسیم، آنگونه

که باید به شما مهر بورزیم و آنگونه که باید شما را یاری کنیم. چه شب هایی که تنها بودی و نخواستیم همدمی برای لحظه های تنهاییت باشیم، چرا که در خوشی های زودگذر دنیوی خود غرق بودیم، چه شبها و روزهایی که در اوج سختی و التهاب بودی و ما نتوانستیم و نخواستیم دست یاری به سویت دراز کنیم، چرا که سختی های زندگی مادی و گذرای امروز خود را بزرگتر از سختی های جان کاه زندگی شما تصور کردیم. چه شبهایی که برای گناهان ما گریستی و به درگاه خداوند برای محو گناهنمان دعا کردی و ما قدر محبت تو را ندانستیم، چرا که قلب ما جایگاه محبت های دروغین و به ظاهر چشم نواز دنیوی شده بود. می خواهیم از امروز با خدای خود عهد کنیم که رسم آسمانی زندگی کردن و رسم پاک زیستن را از چشمانت بیاموزیم و گناه نکنیم، تا هر چه زودتر ندای دلنشینت را در کنار خانه ی کعبه، یعنی خانه ی آسمانی ترین عشق بشنویم که

اناالمهدی، انا باب الله الذی منه یوتی،

انا سبب المتصل بین العرض والسماء…

آری کاش بیایی، کاش بیایی، کاش بیایی…

اللهم عجل لولیک الفرج