عمق گمنامی “علی(ع)” و غُربت غدیر

“آن روز که بر خُمّی، دستانی بر فَراز شد و در زمان و مکانی مبارک، بر لسانی مبارک، خطبه ای صادر گشت تا دلیلِ و حاصلِ رسالت خیرالبشر و اکمالِ دین گردد؛و متآخرین و مُتقَدِّمین بر اجتماع در نقطه ای، امر شدند، نه تنها کاروانیان حاضر که تمام اولیا و اوصیاء، از آدم تا خاتم و همه اسلاف و اخلاف، در آن اجتماعِ عظیم فراخوان شدند تا حقیقتی سِتُرگ و حجتی قاطع بر جهان و جهانیان عرضه شود!!!؛

چرا که غدیر، آینه ی معراج و حدث زمینیِ آن حقیقتِ عرشی بود؛همانی که در آسمانِ چهارم، تکریم و تعظیمِ عالمِ فرشتگان را سبب شد و آدم و عالم بر آن، شاهد و ناظر بودند و میمنت آن را شادباش گفتند….آری!

غدیر، معطوف به زمان و مکان نیست بلکه فرمان و جریانی است بر پیوستارِ هستی و حکمتی است از اَزَل تا ابد.

غدیر، مبنا و پایگاه و دارالاِمارتِ عدل است و علی، شاهِ اقلیم ولایت؛غدیر، نشانه است و علی، شاخص و معیار؛غدیر به وسعتِ گیتی و در اَثنای زمان جاری و ساری است….

و اینکه، چقدر جامعه و زمانِ ما با فرهنگ غدیر و مسلک صاحب غدیر فاصله دارد،  عمق گمنامیِ علی و غُربت غدیراست!!!”