از گاندی تا ماربین و توماس کارلایل در وصف امام حسین(ع)

شاید شیعیان ومحبان گمان برند که او تنها مولای آنهاست و دیگران را بهره ونصیبی از این خورشید فروزان نیست چه خطا کرده اتد اگر اینگونه گمان کنند که این مولا وارباب عاشقان عالم نه تنها قلب پیروانش را تسخیر کرده است بلکه هر جا آزاده ای نامش را شنیده از عظمت آن بر خود لرزیده واز

شنیدن فضایلش انگشت حیرت گزیده آنجا که خود می فرماید اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید.

اگر سری بزنیم به بزرگان وسروران سایر ادیان و فرهنگ ها گاه مطالب خوشآیندی نظرمان را جلب می کند مثلاً در مقدمه کتاب سحاب رحمت یکی از کتب معتبر مقتل حسین بن علی مطلبی آمده است از کتاب حسین پیشوای انسان ها به نقل از مجله (الغری)از زبان گاندی مصلح بزرگ هندو:

«من برای مردم هند چیز تازه ای نیاوردم فقط نتیجه ای را که از مطالعاتم درباره تاریخ زندگی قهرمانان کربلا به دست آورده بودم برای ملت هند به ارمغان آوردم اگر بخواهیم هند را نجات دهیم واجب است همان راهی را بپیماییم که حسین بن علی پیمود.»این است ارادت گاندی هندومذهب به حسین مولای شیعیان و لذا بیشتر وقتی این عبارات را درک می کنیم که اخبار حکایت می کنند از اینکه روز عاشورا در هندوستان تعطیل رسمی است مسلمان و غیر مسلمان در خیابان ها برحسین فاطمه می گریند و سینه می زنند.نه تنها گاندی بلکه به عنوان مثال ماربین آلمانی  توماس کارلایل مورخ انگلیسی درهمان کتاب از این امام بزرگ با اعجاب و اعجاز سخن گفته اند.واز آن بالاتر کتاب «لحسین فی الفکرالمسیحی»است که آن را «انطون بارا»دانشمند معاصر مسیحی متواضعانه به آستان آن حضرت تقدیم می دارد ودیگر کتاب «شیعنی الحسین»یعنی«حسین مرا شیعه کرد»اثر دیگری است از یک دانشمند معاصر مسیحی که در آن کیفیت هدایت یافتنش را به آیین حق در پرتو بررسی عاشورا به رشته تحریر درآورده است.ودر پایان این مبحث کتاب ارزندة« آنگاه هدایت شدم» دانشمند تونسی دكترمحمد تیجانی سماوی که داستان شیعه شدنش در حرم مطهر حضرت حسین بن علی در روز عاشورا است معرفی می گردد.

اکنون به تشنه ای می مانم گمگشته در صحرای پهناور تحریر؛ قلم نمی داند به کدام سو رود و کدام چراغ را بیافروزد وکدام چشمه از فضایلش را روان سازد.کودکی را می مانم که در میان شهری از جاذبه ها رها گشته به هر سو میدود و در میان آن همه جذبه و زیبایی در انتخاب می ماند.
اگر کسی عمیقاً عاشق و واله حسین باشد وقتی نام حسین را بشنود قلبش دیگر از شادی فرمان نمی برد وناخودآگاه گریز می زند به صحرای کربلا اگر به دیده شک به این کلام می نگرید شاهدی برایتان می آورم  که در اغلب کتب معتبر حدیثی می یابید.شیخ جعفر شوشتری صاحب کتاب خصایص الحسینه میگوید:از نشانه های انسان مؤمن این است که اگریادی از حسین نزد او شود اشک بر او غلبه کرده حزن و اندوه قلبش را فرا می گیرد چنانکه بیان کرده اند که اگر روزی بر صادق آل محمد صلي الله عليه واله وسلم می گذشت و در آن روز کسی یادی از جدش حضرت سید الشهدا می نمود تمام روز آثار حزن و اندوه در چهره مبارکش می ماندو لبخندی از ایشان دیده نمی شد.

مجمدرضا فاریابی