محرم؛ میراثی از ایستادگی و هویت ایرانی

 

نویسنده: حمیدرضا پریدار

مقدمه :

در این روزها که بوی محرم در کوچه‌های شهرمان پیچیده، دوباره دل‌هایمان به یاد آن واقعه بزرگ می‌تپد. به عنوان یک ایرانی و یک اهل قلم، آنچه در دل دارم از ارادت به امام حسین (ع) و تأمل در مفهوم “ایستادگی” را با شما در میان می‌گذارم. این یادداشت ادای دینی است کوچک به عظمت عاشورا و اثر آن در روح جمعی ما ایرانیان.

 

محرم، تنها یک ماه در تقویم نیست. برای مسلمانان، به‌ویژه ایرانیان، محرم حامل پیامی است عمیق؛ پیامی از جنس ایستادگی، رشادت و آزادگی. آنچه در کربلا رخ داد، روایتی نیست صرفاً برای سوگواری و اندوه، بلکه درسی ماندگار است از چگونه زیستن، چگونه ایستادن، و چگونه نترسیدن در برابر ظلم.

 

ایرانیان، مردمی‌اند ریشه‌دار در فرهنگ و احساس. مردمی که شاعران‌شان، نویسندگان‌شان، و حتی کودکانی که در کوچه‌های شهر فریاد “یا حسین” سر می‌دهند، همه و همه با تار و پود جان به محرم پیوند خورده‌اند. احساسی که از عاشورا تراوش می‌کند، تنها متعلق به گذشته نیست؛ بلکه هر سال تازه‌تر، زنده‌تر و ملموس‌تر می‌شود.

 

در دل واقعه کربلا، آن‌گاه که امام حسین (ع) با دستانی بسته ولی دلی آزاد در مقابل لشگر ظلم ایستاد، نه تنها تاریخ اسلام را دگرگون کرد، بلکه الگویی شد برای همه آزادگان عالم، به‌ویژه ایرانیان. مردمی که همواره نشان داده‌اند در برابر ستم، در برابر شیطانِ زمانه و خلفای جور، سکوت نمی‌کنند. محرم برای ما یادآور همان اقتداری‌ست که در خاک داغ کربلا جوانه زد و امروز در رگ‌های ایران جریان دارد.

 

در روزگاری که وطن، بیش از همیشه، نیازمند اتحاد و آگاهی است، محرم باری دیگر نقش خود را ایفا کرده است. این روزها زن و مرد، پیر و جوان، همدل و هم‌صدا شده‌اند. مشت‌ها گره خورده، دل‌ها نزدیک‌تر شده، و نام آرش، کاوه، تهمتن و زینب (س) بار دیگر بر زبان‌ها جاری‌ست. همه این نشانه‌ها، از درسی‌ست که محرم به ما داده: درس پایداری، مقاومت، و نهراسیدن از دشمنی که با چهره‌های گوناگون ظاهر می‌شود و نشانی از شرافت و انسانیت ندارد.

 

اما در کنار شور، باید شعور نیز داشت. دشمن، هرچند ضعیف و بی‌ریشه، اما حیله‌گر و بی‌اخلاق است. غرورِ پیروزی، اگر ما را از بصیرت دور کند، می‌تواند زمینه‌ساز غفلت شود. همان‌گونه که زینب کبری (س) پس از کربلا، پیام عاشورا را فریاد زد و دشمن را در قلب کوفه و شام رسوا ساخت، امروز ما نیز باید بیدار باشیم؛ چه در جبهه رویارویی مستقیم، چه در میدان نبرد فرهنگی.

 

امروز ایران، فرزندان آرش و کاوه را در خود دارد. نسلی که از خون حسین درس گرفته و آماده است با ایمان، عشق و آگاهی، پرچم حق را برافراشته نگه دارد.

باشد که محرم، نه تنها موسم اشک، که جرقه‌ای باشد برای آگاهی، همدلی و ایستادگی بیش‌تر.

با امید به آینده‌ای روشن، با نگاهی به گذشته‌ای الهام‌بخش.

(محرم ۱۴۴۷ هـ.ق)