دو قطعه شعر «خُن گَل یا ساناز» و «کائَت لاری» به زبان لارستانی

میلاد لارستان: منصور پدرام از شاعران خوش ذوق و بومی منطقه لارستان دو قطعه شعر با عنوان های «خُن گَل یا ساناز» و «کائَت لاری» با مضمون حفظ زبان لارستانی منتشر کرده است که در ذیل می آید:

 

خُن گَل یا ساناز

خُن گَل اُم بینا ، سلام اُش که وَ ناز
اُش گُت اِس مُم بُدِ از آلا ساناز

نازُک اُش واکِ صَداش وَ صَد اَدا
نِه خُش اَند اِنگا چُنِ پِش تَریا

دِگَه نازِن کائت لاری ساناز
سر و کارُش کَتِ با نوارِ جاز

دِگَه دربند مُد اِسی چِه اَدو
که گرفتارِ چُد اسی چه اَدو

غافل از رسمِ خُشِ بَل شَ سِ رَ
کائت لاری اگو لِت و پَرَّ

زَبُن خُشَم وَ صَد خواری اَگو
نِ وَ قوم و آشنا ، لاری اگو

اُن دِ وادی نِ یکی و نِ دوتا
چُنِ خُن گَل تو اَبی نِش اَمَ جا

نادَنِم گیچ و گِنا بُس اَم ، اَمَ
مَشَ مو چَنَ ی شَلِ یا دَلَ مَ

بی بی و بَ بَ ش گُت لاری وَ یَک
شِری اَند اَرف خُ شو مثل خَرَک

یکی نی نِه اَز نَه نَه ، نِه از بََبه
که بِگو با بِ چیا لاری ، دِگَه

مَ بو اَز یادِ خُت بِچُت وَ اِیچ
کائت لاری مَ کَش شَ لاچ و پیچ

چِدِ مَزیاد و سرَ ارف خُمو
چه بُ گو اِم از آل و روز بِچموُ

رسم خُت شَ گُم مَکُم ، نِ بِش گِنا
گُش بُکُن از اَرف مَ تَ بد نیا

اُت نِ بینم بِِِگرش دَس ادُدُو
کَی غریبه غم و درد تو اَدو

بدا غم خوار خُت اول واجو
چَش اتاک اُنِس ، بَسِ خُو ، وارُو

خُ مُ بی خیالی زَت جُم مَ نِ خَه
نازِنَم اَرفی اَبَم گنگ و خَفَه

مَ گو منصور چِه ادو ، بی کاره
رگ و رِی شَ یِ مَ و تو از لاره

زَبُنِ لاری خُت چوشِ ، کاکا
که دِلُت شَوی بِبِش تو شَز جُدا

******

کائَت لاری

کَری مَکُن بِزَنِش اَز بُچُک رَگ و ریشه
وَ دَسِّ خش کِسی نازِن اَجونِ خُش تیشَه

تو اَر کُجا کِ اُچِش اَرکه بِش کِس و کارُت
اَز نَنَه بِگی تا بُ آ ، جاگَ شو بُدِ لارُت

مَ نادَنِم کِه وَلاری چوئِه نِدَرِش
از آل و رِوز خُتَم نادَنِش کِه بی خَبَرِش

نِبِش چُنِ نو کیسه، تازه چی رَسِدَ
وَ فیس و فاس اَدَرِش کائت اِنگا نِدِدَ

لاری اَرف بزن ولّا بی دردِ سَر و آسون
بادُت و پُس و بِچ و کِچ ، پیر و تازه سال و جَوُن

اَرف و گفتِ خت چوشه ، کم بکون دگه تک و فل
راضی مبَش اُش بِکَشم اَرفِ خمو واشَل و بَل

نادَنِش بُرو واپُرس ، باخبر بِبَش چِنِکُوی
تا وَدَسِ خت وابِو ، از کَلافُمو مُوُر کُوی

یک کَری مکن که اُچِش ، پشت خُت نگا نِکُنِش
دِورِ دور بِبِش ، یاد یار آشنا نِکُنِش

اَرجا بِش اَرَی دور و یا نزیک ، بَِبش دَمساز
لاری اِش نِچو تَزیاد ، گول خُت مَزَن خو مَباز

کَی غَریبه غَم خواره ، یا بُد هوادارُت
اصل خُت بگی جُونُم دِل مَکَن تو از لارُت

مَ نادَنِم چه بُ گُ اِم ، اَرف خُت نِچو تَزیاد
اسم و رسم تو لاره ، از قدیم بد آباد

اَرف و گفت منصور ، اَز یاد مَبو لاری
بازبوُن غیر خُت ، اَرف مَزَن و صَد خواری

شعر از: منصور پدرام از کتاب تلواسه