ظرفیت‌های فرهنگی و رسانه‌ای لارستان به رسمیت شناخته شود

 

گوینده خبر شبکه استانی فارس با بیان اینکه مهم‌ترین انتظارم از مسئولان، اعتماد به جوانان و به رسمیت شناختن ظرفیت‌های فرهنگی و رسانه‌ای لارستان است، گفت: از مسئولان فرهنگی لارستان تقاضا دارم بیش از گذشته به مجریان نوجوان و جوان لارستان اعتماد کنند و زمینه حضور آنان را در برنامه‌های رسمی لارستان فراهم آورند.

به گزارش میلاد لارستان، ۱۷ مرداد ماه در تقویم به نام کسانی ثبت شده که همواره از پیش‌قراولان عرصه آگاهی و اطلاع رسانی هستند. در خطه لارستان به واسطه پرورش نخبگان، شاهد حضور برجستگان زیادی در حوزه رسانه هستیم. یکی از این افراد، امیرحسین جمالی، مجری و گوینده جوان شبکه فارس صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران است.

خبرنگار میلاد لارستان به مناسبت روز خبرنگار گفت‌وگویی را با این جوان خوش‌آتیه انجام داده است که در ذیل می‌خوانیم:

میلاد لارستان: در ابتدا خود را معرفی نموده و سوابقی از حضور خود به عنوان یک گوینده خبر بفرمایید؟

امیرحسین جمالی هستم. پدر و مادرم هر دو از خانواده بزرگ آموزش و پرورش هستند و همواره به فرهنگی بودنشان افتخار می کنم؛ چرا که نخستین درس‌های مسئولیت، اخلاق و تلاش را از آنان آموختم.

همه‌چیز برای من از سال ۹۵ شروع شد؛ از همان روزهایی که هنوز دانش‌آموز دبیرستان نمونه دولتی شهید فراست بودم.
مدرسه‌ای که به توانایی‌هایمان باور داشت و تصمیم گرفت فرصتی بدهد تا خودِ ما اجرای المپیاد ورزشی را به‌عهده بگیریم. بعد از چند تست اجرابه لطف خدا نام من میان انتخاب‌شده‌ها بود.

 

راستش! آن لحظه هنوز باورم نمی‌شد که همین تجربه‌ی ساده، جرقه‌ی راهی شود که بعدها تمام مسیر زندگی‌ام را شکل بدهد؛ راهی پر از تلاش، یادگیری و هیجان.

از اجرای برنامه‌های مدرسه و فعالیت‌های محلی گرفته تا اجرا در برنامه های کشوری با حضور ریاست محترم جمهور و وزرای مختلف در تهران و دیگر استان ها، ورود به دنیای تدریس، تولید پادکست و نماهنگ، اجرای بخش های خبری صدا و سیمای فارس. هر تجربه برایم یک پله‌ی تازه بود برای رسیدن به هدف هایی که در ذهن داشتم و دارم.

توکل به خدا ، تلاش، پشتکار و جدیت چهار  واژه‌ای هستند که همیشه در کنارم بودند.

در تمام این مسیر، پدر و مادرم  تکیه‌گاه من بودند؛ کسانی که با حمایت و باورشان بال پروازم شدند و توکل به خدا مهمترین عاملی بود که ترس، دودلی و واهمه را از آینه دلم می‌زدود.

به مرور و به لطف خدا حاصل آن همه تمرین و استمرار، موفقیت در جشنواره‌ها و برنامه‌های رسمی‌تر و ورود به صدا و سیمای مرکز فارس شد. اما ارزشمندتر از همه این دستاوردها، تغییری بود که در درونم شکل گرفت؛ اینکه باور کردم صدا، اگر با صداقت، تعهد و عشق همراه باشد، می‌تواند مسیر یک زندگی را بسازد و پلی برای خدمت به مردم باشد.

میلاد لارستان: رشته تحصیلی شما چیست و چه ارتباطی میان رشته شما و گویندگی خبر ایجاد کردید؟

من دارای مدرک کارشناسی آموزش زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه فرهنگیان  و در حال حاضر نیز در مقطع کارشناسی ارشد رشته ادبیات محض مشغول به تحصیل هستم.

پیش از آنکه درباره ارتباط رشته تحصیلی‌ام با گویندگی خبر صحبت کنم، می‌خواهم بگویم به این که در دانشگاه فرهنگیان درس خواندم افتخار می‌کنم و امروز نیز مفتخرم که به‌عنوان دبیر ادبیات فارسی، در مسیر تعلیم و تربیت نسل آینده ی شهر و زادگاهم لار، گام برمی‌دارم.

اما درباره ارتباط ادبیات و رسانه، به اعتقاد من این دو از یک ریشه‌اند و دو مسیر همسو برای انتقال اندیشه، فرهنگ و آگاهی به جامعه هستند.

من معتقدم مخاطبی که روبه‌روی من نشسته یا از قاب تلویزیون مرا تماشا می‌کند، مخاطبی آگاه و صاحب اندیشه است. بنابراین، من به عنوان مجری وظیفه دارم واژه‌ها را آگاهانه انتخاب کنم، جمله‌ها را با ساختاری صحیح و مطابق با دستور زبان فارسی بیان کنم و از ظرفیت‌های زبان برای انتقال بهتر پیام بهره ببرم.

از نگاه من، ادبیات روحِ اجراست. به همین دلیل است که ادبیات برای من تنها یک رشته دانشگاهی نیست؛ بلکه زیربنای تمام فعالیت‌های رسانه‌ای و حرفه‌ای من به شمار می‌آید.

میلاد لارستان: اولین اجرای شما به عنوان گوینده خبر فارس کی بود و چه احساسی داشتید؟

به لطف خدا و حمایت‌های بی‌دریغ پدر و مادرم، در سال ۱۴۰۱ پس از شرکت در آزمون گویندگی واحد خبر صداوسیمای مرکز فارس، افتخار حضور در خانواده بزرگ معاونت خبر و اطلاع رسانی  این مجموعه را پیدا کردم.

برای کسب تجربه، فعالیت خود را از رادیو فارس آغاز کردم و نخستین اجرای رسمی خبرم در رادیو آذر ۱۴۰۱ به صورت زنده رقم خورد . آن روز برای من سرشار از شور، هیجان و البته احساس مسئولیت بود.

پس از کسب تجربه در رادیو، به لطف خداوند این افتخار نصیبم شد که در  اسفندماه ۱۴۰۳ نخستین اجرای خبر تلویزیونی خود را در سیمای فارس تجربه کنم. بی‌تردید، حضور مقابل دوربین تلویزیون حس و حال متفاوتی داشت.

امروز نیز با وجود تمام این تجربه‌ها، معتقدم هر اجرای خبر برای من، نخستین اجراست؛ زیرا هر بار مخاطبان، اعتماد خود را به من می‌سپارند و این اعتماد، مسئولیتی است که هیچ‌گاه برایم عادی نخواهد شد.

میلاد لارستان: مهم ترین عامل که باعث شد در بحث اجرا وارد شوید چیست؟

اگر بخواهم تنها یک عامل را نام ببرم، آن عامل عشق به ارتباط با مردم است.

از همان سال‌های نوجوانی، همیشه احساس می‌کردم خداوند نعمتی را به من هدیه داده و من وظیفه دارم ابتدا این نعمت را پرورش دهم و در مسیر درستی به کار بگیرم.

اجرا برای من هیچ‌گاه صرفاً ایستادن پشت تریبون یا مقابل دوربین نبوده است؛ بلکه فرصتی بوده تا بتوانم با مردم سخن بگویم، امید منتقل کنم، آگاهی ببخشم و پلی میان حقیقت و مخاطب باشم.

البته این علاقه اگر با لطف خدا، حمایت‌های بی‌دریغ پدر و مادرم و اعتماد استادان و معلمانم همراه نمی‌شد، شاید هرگز به ثمر نمی‌نشست. آنان بودند که به من جرئت دادند نخستین قدم‌ها را بردارم و باور کنم که می‌توانم در این مسیر موفق باشم.

میلاد لارستان: بنظر شما با توجه به اینکه هوش مصنوعی بسیار در زندگی انسان ها وارد شده است، در ادامه آیا ممکن است ربات ها جای گویندگان خبر را بگیرند؟

سوال خوب و جالبیست.
همانطور که گفتید هوش مصنوعی در بسیاری از بخش‌های رسانه، از تولید محتوا تا تحلیل داده‌ها، نقش مؤثری ایفا می‌کند.

به اعتقاد من، هوش مصنوعی رقیب انسان نیست، بلکه ابزاری برای توانمندتر شدن اوست.

بنابراین، آینده رسانه را نه در حذف گویندگان، بلکه در همکاری هوشمندانه انسان و هوش مصنوعی می‌بینم.

میلاد لارستان: چگونه به روبرو نگاه میکنید و خبر میخوانید، این اتفاق چگونه رخ می دهد و تاثیر برگه های که در اختیار شماست به چه صورت است؟ اصولاً در زمانی که خبر میخوانید به چه تجهیزاتی نیاز دارید؟

در استودیو خبر، ابزاری به نام اتوکیو وجود دارد که متن خبر را مقابل دید گوینده نمایش می‌دهد و به اجرای روان‌تر خبر کمک می‌کند. البته یک گوینده  هیچ‌گاه نباید به این ابزار وابستگی کامل داشته باشد؛ چرا که تجهیزات فنی ممکن است در هر لحظه دچار مشکل شوند.

به همین دلیل، برگه‌های خبر همچنان اهمیت زیادی دارند که اگر به هر دلیلی اتوکیو از کار بیفتد،  با توکل به خدا و بدون ایجاد اضطراب یا برهم خوردن روند اجرا، به‌سرعت از برگه‌ها استفاده می کنم و خبر را ادامه می دهم.

میلاد لارستان: یک خاطره شیرین و تلخ از زمان مجری گری یا گویندگی خبر بیان نمایید؟
اجرا برای من سراسر عشق، تجربه و زیبایی است؛ چه اجرای صحنه و چه اجرای بخش های خبری، هرکدام برای من یک داستان تازه است.

خاطرات شیرین در مسیر حدود یک دهه اجرا برای من کم نبوده است. گاهی یک پیام محبت‌آمیز از سوی مخاطبان، گاهی دیدن ذوق و افتخار پدر و مادرم، گاهی نگاه پر از امید دانش‌آموزانم که  برنامه‌ مرا دیده اند و با شوق برایم بازگو میکنند و حتی گاهی یک نکته کوچک که بعد از هر اجرا یاد می‌گیرم؛ همه این‌ها برایم شیرین و ارزشمند است.

اما در کنار این لحظات شیرین، گاهی گویندگی خبر با لحظاتی همراه می‌شود که فراموش کردنشان آسان نیست؛ لحظاتی که یک گوینده باید در عین حفظ آرامش، با درد و اندوهی که پشت یک خبر وجود دارد نیز کنار بیاید.

تلخ‌ترین خاطرات کاری من مربوط به روزهایی است که خبرهای ناگوار حوادث و بحران‌ها را اجرا می‌کردم؛ به‌خصوص در ایام جنگ تحمیلی دوم و سوم  و حوادث تلخی که در آن‌ها شاهد از دست دادن عزیزانمان بودیم.

یکی از سخت‌ترین لحظات برای من، اجرای خبرهای مربوط به شهادت و بدرقه رهبر شهیدمان بود که آن خبر ها را که رنگ و بوی وداع با پدر امت را داشت با بغض میخواندم و نمی توانستم ناراحتی خود را کنترل کنم.

خبر حمله به دادگستری زادگاهم لارستان و شهادت تعدادی از همشهریانم یکی از همان لحظات سخت بود. چرا که قرار  بود  خبری را اجرا کنم  که با مردم شهر خودم، با کوچه‌ها و خاطراتم پیوند داشت.

یکی از خاطرات تلخی که هیچ‌گاه فراموش نمی‌کنم، اجرای پلاتو خبری در آستانه روز دختر بود. خبر با این مضمون آغاز می‌شد که استاندار فارس با دختران شهدای جنگ رمضان دیدار کرده است. در ابتدا تصور می‌کردم مانند بسیاری از گزارش‌های خبری دیگر، قرار است یک گزارش رسمی را اجرا کنم؛ اما زمانی که برای نخستین بار تصاویر گزارش را دیدم، شرایط برایم تغییر کرد.

در آن گزارش، دختربچه‌ای هشت‌ساله از دلتنگی‌هایش برای پدر شهیدش صحبت می‌کرد و اشک می‌ریخت. همان لحظه احساس کردم با روایت زندگی کودکی روبه‌رو هستم که خیلی زود طعم دلتنگی را چشیده است. آن صحنه برایم بسیار دردناک بود و این سؤال در ذهنم شکل گرفت که چگونه یک کودک معصوم باید چنین رنج بزرگی را تجربه کند؟

به باور من، گوینده خبر باید دو ویژگی را همزمان داشته باشد؛ نخست، تسلط و آرامش و دوم، قلبی که نسبت به اتفاقات جامعه بی‌تفاوت نباشد.

میلاد لارستان: نقش و جایگاه خبرنگار در توسعه فرهنگی جامعه را چگونه می دانید؟

به اعتقاد من، خبرنگار تنها راوی رویدادها نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین عناصر در شکل‌گیری فرهنگ، آگاهی و مسئولیت‌پذیری جامعه است.

خبرنگار با قلم و نگاه خود می‌تواند امید را در جامعه تقویت کند، ارزش‌های فرهنگی را پاس بدارد، آسیب‌های اجتماعی را به‌درستی بازگو کند و زمینه گفت‌وگوی سازنده میان مردم و مسئولان را فراهم آورد. به همین دلیل، نقش خبرنگار تنها انتشار خبر نیست؛ بلکه ساختن اعتماد، تقویت فرهنگ پرسشگری و کمک به رشد فکری جامعه است.

میلاد لارستان: نقش و جایگاه خبرنگار در توسعه فرهنگی جامعه را چگونه می دانید؟

به اعتقاد من، خبرنگار تنها راوی رویدادها نیست؛ بلکه یکی از مهم‌ترین عناصر در شکل‌گیری فرهنگ، آگاهی و مسئولیت‌پذیری جامعه است.
خبرنگار با قلم و نگاه خود می‌تواند امید را در جامعه تقویت کند، ارزش‌های فرهنگی را پاس بدارد، آسیب‌های اجتماعی را به‌درستی بازگو کند و زمینه گفت‌وگوی سازنده میان مردم و مسئولان را فراهم آورد. به همین دلیل، نقش خبرنگار تنها انتشار خبر نیست؛ بلکه ساختن اعتماد، تقویت فرهنگ پرسشگری و کمک به رشد فکری جامعه است.

میلاد لارستان: شاید برای مردم جالب باشد بدانند اصولا زیاد شما در لار حضور دارید، شیفت کاری شما بعنوان گوینده خبر به چه صورت است، آیا از رفت و آمد زیاد خسته نشده اید؟

شاید این حجم از رفت‌وآمد برای بسیاری خسته‌کننده باشد، اما وقتی کاری را با عشق انجام دهید، خستگی معنای دیگری پیدا می‌کند. همواره خدا را شکر می کنم.

از آنجایی که به شهرم لار علاقه زیادی دارم و به دانش آموزانم در لار تعهد دارم و تدریس به آنان را زیباترین کار می دانم، روزهای آغاز هفته را در کلاس درس کنار دانش‌آموزانم بودم و آخر هفته به اجرای بخش‌های خبری می پرداختم.

در تمام این مسیر، پدرم بزرگ‌ترین همراه و پشتیبان من بوده است که از ایشان صمیمانه ممنونم.

میلاد لارستان: در حال حاضر که در دوران تقریبا نه جنگ و نه صلح‌قرار داریم، جو‌ خبری خبرنگاران استان فارس به چه صورت است و وظیفه خبرنگاران در این زمان چیست؟

من به یکایک خبرنگاران استان فارس، چه همکارانم در معاونت خبر صداوسیمای مرکز فارس و چه خبرنگاران پرتلاش رسانه‌ها و خبرگزاری‌های شهرستان‌ها، افتخار می‌کنم. این عزیزان در روزهای حساس، با دقت، سرعت، شجاعت و مسئولیت‌پذیری، همواره در میدان حضور داشتند.

پوشش لحظه‌به‌لحظه رویدادها، ارتباط‌های زنده از محل حوادث، تهیه گزارش‌های خبری سطح «الف» و پوشش مستمر تجمعات شبانه، نشان‌دهنده تعهد و توانمندی خبرنگاران استان فارس است.

به باور من، خبرنگاری تنها یک شغل نیست؛ رسالتی برای روایت حقیقت است. خبرنگار باید در روزهای آرام، امین آگاهی مردم و در روزهای سخت، صدای حقیقت و آرامش جامعه باشد؛ رسالتی که خبرنگاران استان فارس به‌خوبی از عهده آن برآمده‌اند.

میلاد لارستان: اگر یک خبر را بعنوان خبر ویژه بخواهید بخوانید دوست دارید آن خبر چه خبری باشد؟ متن تنظیم شده آن چیست؟

برای من، هیچ خبری زیباتر از سربلندی ایران اسلامی ، لبخند مردم، آرامش خانواده‌ها، امنیت و رونق زندگی هم‌میهنانم نیست.

به عنوان یک معلم، هر بار که خبر موفقیت دانش‌آموزان استان فارس و ایران را اجرا می‌کنم، احساس غرور و امید در وجودم زنده می‌شود؛ زیرا باور دارم آینده این سرزمین را همین نوجوانان و جوانان خواهند ساخت. همچنین زمانی که خبرهای اقتدار، پیشرفت و موفقیت ایران عزیزم را می‌خوانم، به ایرانی بودن خود می‌بالم و آن لحظات برایم سرشار از افتخار است.

اما اگر قرار باشد تنها یک خبر را به عنوان «خبر ویژه» انتخاب کنم، آرزو دارم روزی پشت میز خبر بنشینم و با آرامش و لبخند بگویم:

«امروز با رهنمود های مقام معظم رهبری ، تلاش و همدلی مردم و مسئولان، شاهد بهبود معیشت مردم و بازگشت آرامش کامل به منطقه هستیم.»

میلاد لارستان: یک آرزو برای مردم لارستان و ایران ؟

آرزوی من برای مردم شریف لارستان و همه مردم عزیز ایران، سلامتی، آرامش، عزت، همدلی و روزهایی سرشار از امید است. از خداوند می‌خواهم هیچ خانواده‌ای طعم اندوه و نگرانی را نچشد و امنیت و آسایش، همواره مهمان خانه‌های این سرزمین باشد.

برای لارستان عزیز نیز آرزو دارم در مسیر پیشرفت و آبادانی بیش از پیش بدرخشد، جوانانش فرصت شکوفایی استعدادهای خود را داشته باشند و نام این دیار همواره با فرهنگ، علم، اخلاق و همدلی در ایران سرافراز باشد.

آرزو می‌کنم ایران عزیزمان همیشه در سایه امنیت، اقتدار و آرامش پایدار بماند و سهم مردم نیکش، تنها خبرهای امید، پیشرفت و موفقیت باشد.

میلاد لارستان: توقع شما به عنوان یک فرد فرهنگی از مسئولین لارستان چیست ؟

کوچک تر از آنم که بگویم به بزرگان ، از تربیت خاک شود دانه گلستان.

مهم‌ترین انتظارم از مسئولان، اعتماد به جوانان و به رسمیت شناختن ظرفیت‌های فرهنگی و رسانه‌ای لارستان است.

خوشبختانه در حوزه اجرا، گویندگی و رسانه، نوجوانان و جوانان بسیار توانمندی در لارستان داریم که اگر فرصت دیده شدن و تجربه کردن به آن‌ها داده شود، می‌توانند در آینده از بهترین‌های این عرصه باشند. من این موضوع را نه از روی شنیده‌ها، بلکه از روی تجربه شخصی می‌گویم.

در تولید مجموعه پادکست‌های «نغمه بیداردلان» و «صدای عشق از لار تا کربلا» که به همراه مادرم، سرکار خانم میرزانیا، تهیه کردیم، از همان ابتدا تصمیم گرفتیم میدان را به نوجوانان و جوانان بدهیم. تقریباً تمام بخش‌های این آثار با اجرای دانش‌آموزان و جوانان لارستان تولید شد و خوشبختانه بازخوردهای بسیار ارزشمندی دریافت کرد؛ تا جایی که این آثار مورد تقدیر وزارت آموزش و پرورش و معاونت صدای صداوسیما قرار گرفت و حتی در آیین تقدیر، اجرای برنامه را نیز یکی از دانش آموزان پایه دهم بر عهده داشت.

این تجربه برای من یک حقیقت را ثابت کرد؛ اگر به جوانان اعتماد کنیم، آن‌ها پاسخ این اعتماد را با بهترین عملکرد خواهند داد.

من معتقدم بیش از هشتاد درصد موفقیت در اجرا، حاصل تجربه است و تجربه نیز تنها زمانی به دست می‌آید که فرصت حضور در میدان فراهم شود. از همین رو، از مسئولان فرهنگی لارستان تقاضا دارم بیش از گذشته به مجریان نوجوان و جوان لارستان اعتماد کنند و زمینه حضور آنان را در برنامه‌های رسمی لارستان فراهم آورند.

امروز در لارستان جشنواره‌های اجرا برگزار می‌شود و استعدادهای ارزشمندی شناسایی می‌شوند، اما برای اجرای برخی برنامه‌های لارستان، از مجریان شهرهای دیگر دعوت می‌شود؛ در حالی که جوانان توانمند و شایسته‌ای در همین شهر حضور دارند. باور دارم اگر به سرمایه‌های انسانی خودمان اعتماد کنیم، نه‌تنها آینده اجرای لارستان تضمین خواهد شد، بلکه انگیزه، امید و پویایی نیز در میان نسل جوان افزایش خواهد یافت.

من همیشه گفته‌ام که جوانان ما فقط به یک فرصت نیاز دارند؛ اگر میدان به آن‌ها داده شود، خودشان توانایی‌هایشان را ثابت خواهند کرد.

میلاد لارستان: کلام پایانی؟
در پایان، خداوند مهربان را شاکرم که هر آنچه دارم، از لطف و عنایت اوست.

خود را قطره‌ای از دریای بی‌کران هنر اجرا می‌دانم و باور دارم که راه آموختن هیچ‌گاه پایان ندارد؛ از همین رو، همچنان شاگرد استادان و صاحب‌نظران این عرصه هستم.

از صمیم قلب، دست پدر و مادرم را می‌بوسم که با عشق، دعا و حمایت بی‌دریغشان، بزرگ‌ترین پشتوانه زندگی من هستند. اگر امروز توفیقی در اجرا، گویندگی و تدریس دارم، آن را مدیون دعای خیر آنان هستم.

از همه مردم، مسئولان، همکاران و دوستانی که با اعتماد و محبتشان همراهم بوده‌اند نیز صمیمانه سپاسگزارم و امیدوارم همواره شایسته این اعتماد باشم.

و در پایان دعا می‌کنم:

خداوندا ایران عزیزمان را همیشه سرافراز، امن و آرام بدار، مردم نجیب لارستان را در پناه خود حفظ کن و امید که سهم همه مردم این سرزمین، تنها خبرهای امید، پیشرفت، آرامش و لبخند باشد.

زنده باد ایران
و زنده باد لارستان ایران

ف ۱۱۰