گزارشی دردناک از تکه آهن های تیز و برنده به روایت یکی از نظامیان لارستان

دیروز بعد از چند روز برگشتیم سمت منطقه برای انجام وظیفه ای که محول شده بود. داشتم از یک قسمت که خراب شده بود بازدید می کردم که به این تکه آهن برخورد کردم ؛ یک تکه آهن زمخت با لبه های تیز و بُرنده و واقعا سنگین که سنگینی آن به ظاهرش نمی آمد.

به یاد فرشته های میناب افتادم ؛ اینکه این تکه آهن سنگین با لبه های تیز که بر اثر انفجار داغ شده و با سرعت بالا پرتاب می شود با بدن نحیف و ظریف بچه ها چکار کرد…

با خودم گفتم که ما نظامیان آمده ایم که خدمت کنیم ، برای این مردم بجنگیم ، برای این مردم کشته شویم ولی این بچه ها …

به یاد شهید حجت سعید آبادی افتادم ؛ زمانی که روی شناور برای مقابله با پهپاد دشمن پشت دوشکا رفت و در آخر هدف موشک پهپاد قرار گرفت، دو روز گذشت تا در دریا پیدایش کردند با صورتی که قابل شناسایی نبود…

به یاد شهید فاضل زارعی افتادم ؛ همیشه و هر زمان که می شد مخصوصا ایام فاطمیه با صوت دلنشینی که داشت حدیث شریف کساء برایمان میخواند ، زمانی که دوش پرتاب را به دست گرفت و دقیقه ای نگذشت تا مورد اصابت قرار گرفت و سرش از دست داد‌…

به یاد شهدای دادگستری لارستان افتادم ؛ شهدایی که محل آنها دو بار مورد اصابت قرار گرفت و زیر این همه آوار مانده بودند ؛ موجی که پیچید و آتشی که در راهرو ها زبانه کشید و آواری که ریخت…

این تکه آهن ها قبل از برخورد سوال نمیپرسد که کدام طرفی هستی؟ کدام حزب و جناحی هستی؟ قبل از برخورد فقط خودش یک چیز را به خوبی می‌داند ؛ اینکه تو ایرانی هستی…

دشمن ما یکی هست و وطن ما هم یکی هست … شاید در برخی اختلاف داشته باشیم اما در دفاع از وطنمان یکی هستیم . این بار هر کدام از ما ، مرد میدان هستیم … خیابان و میدان یکی است.

التماس دعا سرباز انقلاب