شعارهای انتخاباتی؛در دسترس ترین معیار سنجش کاندیدای شورای شهر

با نزدیک شدن به ایام انتخابات شورای شهر، میلادلارستان بر آن شد تا با بررسی برخی مطالب در باب شوراها به قلم یکی از متخصصین این حوزه در انتخاب اصلح مردم طی انتخابات آتی دین خود را ادا نماید. یادداشتهایی کوتاه درباب انتخابات شوراها به قلم دکتر حامد مقدم  (دکترای شهرسازی و عضو هیات علمی دانشگاه) به رشته تحریر در آمده و طی چندین شماره به جوانب مختلف انتخابات شوراها خواهد پرداخت. مرور این مطالب و نیز انتشار متن و بحث و تبادل نظر در باب محتوای آن را به همگان توصیه می نماییم چه آنکه تضارب نظرات بی شک در توسعه منطقه بسیار مفید خواهد بود. 

یادداشت هفتم و یادداشت های قبلی در خصوص انتخابات آتی شورا به قلم این نویسنده خوشفکر لارستانی را از اینجا می توان ملاحظه نمود. اینک یادداشت هشتم اندر احوال شعارهای انتخاباتی . در شورای شهر ….

---

خیلی ها را نمی شناسیم. فقط یک بیوگرافی یا سخنرانی یا… ما را جذب کرده است. کسی نمی گوید ماست من ترش است! ؛ بازار تبلیغات حرفه ای و فریفتن های ظریف هم که گرم است.

در یک مدت کوتاه هم نمی شود تعداد زیادی کاندیدا را بخوبی شناخت و از میان آنها اصلح را انتخاب کرد. پس دو راه بیشتر نمی ماند:

یکی آنکه اگر خودمان به تشخیص نرسیدیم، به اطرافیان و حامیان و نزدیکانش بنگریم. شاید این قاعده درستی باشد که: شخصیت هر کس، ترکیبی از شخصیت ۵ فردی است که بیشترین وقت را با آنها می گذراند.

دوم آنکه اگر راه اول نیز قابل حصول نبود و اطرافیانش را نیز نمی شناختیم؛ صداقتش را در کلامش ارزیابی کنیم. شاید این جمله معروف را شنیده باشید که برای شناخت یک فرد؛ نگاه نکن که از خودش چگونه تعریف می کند بلکه ببین او درباره دیگران چه می گوید و چگونه قضاوت می کند. بازار داغ انتخابات سبب شده است تا هر کسی به هر وسیله ای متوسل شود و اغلب، ابزار تخریب بواسطه سطح تاثیر گذاری اش، بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد. میان نقد و تخریب، انصاف و تعمّد فاصله است.

گاهی بی توجه به دستاوردهای یک فرد، همه عملکردهایش زیر سوال می رود. گاهی عملکردهای درست هم غلط جلوه داده می شود. اینکه کسی قضاوتش از دیگران بر اساس صفر یا صد و سیاه یا سفید باشد؛ اینکه بیش از نکات مثبت، عملکردهای منفی را ببیند؛ اینکه برای منفعت خود حاضر باشد دیگری را تا سرحد نابودی پیش ببرد؛ اینکه بیش از معرفی خود و برنامه هایش، دیگران را تخریب کند، بی شک در مَسند قدرت و در عملکردهای آینده اش نیز چنین خصالی را تسرّی خواهد داد.

نکته مهم دیگر در شناخت یک کاندیدا، توجه به شعارهای انتخاباتی اوست. با بررسی ساده ای میان وظایف و اختیارات شوراها (و تا حدی، شهرداریها)و سطح درآمدهای شهرداری طی سالهای گذشته و مقایسه آن با ادعاها و شعارهای یک کاندیدا، به راحتی می توان در یافت که آیا وی تسلط کافی بر قوانین و حدود اختیاراتش دارد؟ آیا اطلاع کافی درباره بودجه ها و هزینه ها و تحقق پذیری ایده ها و طرحها دارد؟

---

آیا شعارهای وی منطبق بر دانش و تحصیلات وی هست و در خصوص ادعاهایش تخصّص کافی دارد؟ اگر در دوره های گذشته عضو شورا بوده است، چرا در آن ایام ایده ها را اجرایی ننموده است؟ اگر قبلا عضو شورا بوده است آیا توانسته به شعارهایش عمل نماید و آیا حاضر است پوسترهای دوره های گذشته خود را دوباره منتشر کند و با شهامت بگوید که کدام برنامه هایش را محقق کرده و کدام را نتوانسته اجرا کند و در قبال کوتاهی هایش عذرخواهی نماید؟

---

آیا ایده های مطرح شده مستلزم همراهی و موافقت سایر کاندیداهای مطرح نیست و مغایر با آراء آنها نمی باشد تا اگر محقق نشد، بهانه عدم همراهی سایرین وجود داشته باشد؟ آیا کاندیدا درک خوبی از مشکلات و دغدغه های اصلی مردم شهر دارد و در شعارهایش، اولویت های مردم را لحاظ کرده است؟ آیا شعارهای کاندیدا، بر هر چه انسانی تر شدن و انسان مدار شدن شهر تمرکز دارد یا بر ارجحیت اتومبیل بر انسان؟

آیا تمرکز بر گسترش فضاهای عمومی شهری است یا بر اقتصاد و ملک و زمین؟ آیا می خواهد شهر را برای شهروندان بسازد یا برای غریبه ها و مراجعین بیرونی؟ و در نهایت، آیا او توانسته است بهترین و اجرایی ترین ایده ها و شعارها و برنامه ها را ارائه دهد؟

یادمان باشد که امروز، بازار وعده و وعیدها داغ است و مسلمان و عاقل از یک سوراخ دو بار گزیده نمی شود! شعار دادن متاسفانه تا به امروز هزینه ای نداشته و برخی، بارها و بارها با شعار ما را فریفته اند. خوب خواهد بود اگر این بار جوری انتخاب کنیم که اتفاقاً شعارهای انتخاباتی هزینه های گزافی برای یک کاندیدا داشته باشد!

لطفاً از انتشار متن و بحث و تبادل نظر در باب محتوای آن دریغ نفرمایید.

ادامه دارد…