همه‌ی یک خانواده ایم و هرچقدر هم نگران باشیم همسایه نگران‌ما نیست؛ بدنبال بهانه ای باش برای حال خوبت

این روزها به هر کس می‌رسم بقالی و مدرسه و اداره، کارم و کارشان شده‌است، بگویند چ خبر؟ همگی هم خبرهایی کوتاه توأم با چاشنی احساس و کم‌عمق و بی …

اما نگذریم که به تجربه و گذشت زمان به ما ثابت کرده است که گاهی بقال و راننده تاکسی و پدر خانواده بهتر از جامعه‌شناسان و سیاسیون جامعه، بیشتر از حال جامعه باخبرند.

القصه این روزها دیگر این طرف، حال و قرار همیشگی نیست. زیست مجازی و دوری از واقعیت‌ها عده‌ای را به منجلابی کشانده که گویا در لحظه، انتظار به دندان کشیدن گوشت و پوست مخالفین عقیده و نظر خود را دارند. آشفته‌بازاری است از این بی‌احترامی‌ها و فحاشی‌ها

راستی شما بگویید، چه خبرها …

چقدر این روزها به بهانه‌ها نیاز داریم. کاش دیوارهای بلند فی‌مابینمان را می‌توانستیم تبدیل به دیوار مهربانی سابق کنیم و با گفت‌وگو با اندکی چاشنی تحمل مخالف، مهربانی همدیگر را به دیوارهای دل یکدیگر آویزان میکردیم. باز می گویم همه‌ی یک خانواده ایم و هرچقدر هم نگران باشیم همسایه نگران‌ما نیست…

بیاییم خودمان فکری به حال خودمان کنیم. خسته‌ام و دیگر کشش ندارم از این چه خبرها از بس این روزها بحث و جدل داشته‌ام …

ناظر بر این اوضاع حال دلمان را با حرکتی خوش کنیم، آری در این وانفسای نظریه‌ها و تحلیل‌ها و فوران نظریه ها...راستی بدنبال بهانه ای باش برای حال خوبت…

امین دلخسته