هیئت‌های لارستان در زمان جنگ روایت‌ها؛ وقتی صدا باید بلندتر می‌شد

 

 

امین دلخسته: در میانه‌ی جنگ تمام‌عیار میان ایران و جبهه‌ای آشکار از باطل، بسیاری از منبرها، هیئت‌ها و مجالس مذهبی در سکوتی تأمل‌برانگیز فرو رفتند؛ گویی زمانه تغییری نکرده و عاشورا همچنان روایتی در گذشته مانده، نه یک جریان زنده و مسئول‌ساز برای امروز امت اسلامی.

در حالی‌که دشمن با تمام ابزارهای رسانه‌ای در حال برهم‌زدن پیوند امت و امامت است، منابر ما کمتر به تبیین این نسبت حیاتی پرداختند. جنگی واقعی در جریان است، اما در بسیاری از منابر، جای روایت، تحلیل، و مبارزه با کفر خالی است؛ انگار نه انگار که امروز عاشورا در میدان روایت‌ها و نبردها دوباره جان گرفته.

حتی در مناطقی مثل لارستان، با تمام ظرفیت‌ها و ریشه‌های مذهبی و اجتماعی‌اش، آن‌گونه که شایسته بود، از این فرصت بهره گرفته نشد. می‌شد منبرها به صحنه روشنگری و مقاومت فرهنگی بدل شوند، اما اغلب این اتفاق نیفتاد.

نسبت قیام عاشورا با واقعیت امروز، نیازمند تبیینی تازه و کنش‌گر بود که جایش در بسیاری از محافل مذهبی لار خالی ماند یا آن‌طور که باید، پررنگ نشد.

هیئت و منبر در روزگار جنگ ترکیبی، فقط یک مجلس نیست؛ باید سنگر روایت باشد. سنگری که اگر خالی بماند، دشمن با سلاح رسانه و تحریف، آن را تصرف خواهد کرد.

 

چنان‌که امام موسی صدر با بینشی پیش‌رو و مسئولانه تأکید کرده بود:

> «من حسینیه را حسینیه نمی‌دانم، مگر آن‌گاه که دلاورانی را برای نبرد با دشمن صهیونیستی فارغ‌التحصیل کند.»

(مجموعه آثار امام موسی صدر، جلد ۱، ص ۳۴۵)

 

و به‌درستی که رهبر انقلاب اسلامی در دیدار با مداحان نیز فرمودند:

> «هیئت‌ها، مجالس دینی، منبرها باید تقویت‌کننده‌ی روح مقاومت در مردم باشند؛ باید ایستادگی در برابر ظلم، در برابر فساد، در برابر استکبار و طواغیت عالم را تعلیم بدهند.»

(بیانات رهبر انقلاب، ۲۹ تیر ۱۴۰۱، دیدار با مداحان اهل بیت علیهم‌السلام)

هنوز هم دیر نشده. می‌توان برگشت.

اگر منبر، امت را به امامش پیوند دهد و هیئت‌ها روایت حق را فریاد کنند، عاشورا می‌تواند به جبهه‌ای برای مبارزه با باطل امروز بدل شود — نه صرفاً یادآورِ نبردی در گذشته.

ف ۱۱۰