«خروس لاری؛ از میدان شهر تا آسمان‌ها»

 

نویسنده: حمیدرضا پریدار

 

این روزها لارستان عزیز ما گرفتار دو خروس است:

یکی همان خروسی که قرار است در وسط شهر به صورت تندیس جا خوش کند، و دیگری خروسی که نماینده محترم قول داده بود با بال‌های آهنین، مردم ما را سوار کند و تا دورترین نقاط جهان ببرد.

البته جنگ اصلی سر اولی است؛ یعنی خروس مجسمه‌ای. یکی می‌گوید باید وسط میدان شهر بایستد تا همه ببینند، یکی می‌گوید دم دروازه ورودی تا مسافران بدانند اینجا «دیار خروس‌ جنگیست».البته یکی دیگر هم معتقد است بهترین جا بالای ساختمان شهرداری است که صبح‌ها با طلوع آفتاب خودش زنگ ساعت شهر باشد.

اما خروس دومی، یعنی همان لادایر افسانه‌ای، گویا هنوز در لانه مانده! نه بالی زده نه صدایی کرده.

وعده‌ها که داده شد، طراحی هواپیما هم نشانمان دادند و انصافاً چیزی میان بوئینگ ۷۴۷ و خروس جنگی لاری بود؛ دم بلند، سینه ستبر، حتی منقار هم روی دماغه‌اش تعبیه کرده بودند. قرار بود اولین پروازش مستقیم برود دوبی، اما فعلاً فقط مستقیم رفته به بایگانی.

به نظر من اگر شهرداری و نماینده محترم کمی با هم هماهنگ شوند، بهترین راه‌حل این است:

تندیس خروس لاری را همان‌جایی بگذارند که قرار بود باند فرود لادایر ساخته شود. اینطوری هم مشکل جای خروس حل می‌شود، هم فرودگاه. اگر هم روزی هواپیمای خروس‌نما آماده شد، کافی‌ست آن را کنار مجسمه بگذاریم تا یک «خروس‌خانه » کامل داشته باشیم.

بالاخره چه روی زمین چه در هوا، لارستان بی‌خروس نمی‌ماند.

ف ۱۱۰