جنگِ نرمِ دشمن، از بمب اتم خطرناک‌تر است

 یکی از مسائل مهم ادیان الهی، زندگی خانوادگی به‌عنوان یک جامعه کوچک و آرامش‌بخش است که تداوم آن، باعث رشد و تعالی فرزندان و امنیت و آرامش پدر و مادر و تعالی حیات انسانی در عالم ماده و رسیدن به سعادت و رستگاری برای عالم آخرت است.

 اگر دلگرمی زندگی خانوادگی ادامه نداشته باشد و به عکس، خانواده، امنیت و آرامشش را از دست بدهد و خدای نکرده به متلاشی شدن بیانجامد، زندگی نامفهوم و مرد، جایگاه قوامیت خود در خانواده را از دست داده و زن نیز به همسرش بی‌اعتماد می‌شود.

 همین حالتی که هم‌اکنون در جهان غرب مشاهده می‌نماییم. در آن‌جا زن تنها برای شوهر و همسر خود نیست، در آن محیط عجیب به این هرج‌ومرج، «آزادی» می‌گویند.

همین‌که رژیم پهلوی در سال‌های دهه چهل تحت عنوان آزادی زنان مطرح کرد و پس‌از گذشت پانزده سال جشن زشت و مستهجنی در شیراز برپا شد که شهید دستغیب (ره) در همین زمان قضیه را منبری و محکوم کردند.

 از این جریان  دو نکته دانسته شد :

1- آزادی از دیدگاه غرب، با آزادی از دیدگاه اسلام یکسان نیست. آزادی از دیدگاه غرب فسادانگیزی، شهوت‌رانی و ولنگاری است که هر کس هر طور می‌خواهد به دل‌مشغولی بپردازد و به‌اصطلاح «دلم می‌خواهد چنین باشم و چنان نباشم» را گسترش داده و خود را ارضاء کند.

2- چیزی که در دهه ۱۳۴۰ به‌وسیله‌ی پهلوی دوم، تحت عنوان «آزادی زنان» مطرح شد در شصت و چند سال بعد تحت عنوان «زن، زندگی، آزادی» از حلقوم وابستگان به آمریکا و نخست وزیر پلید اسرائیل تراوش کرد و به وسیله برخی دختران و زنان کم اطلاع و بعضاً مطلع و وابسته و برخی بی‌اطلاع از عواقب و  مراحل این شعار، سخن دشمن را بازگو کردند. غافل از این‌که در الفبای فرهنگی دشمن، زندگی و آزادی مفهوم دیگری دارد؛ نه زندگی انسانی و آزادی واقعی.

 اکنون که جامعه، گرفتار برخی بی‌حجابی‌ها شده و به‌نام آزادی، آزادی جمعی از انسان‌ها را به مخاطره افکنده، گروهی متوجه شدند که آزادی در اندیشه استعمارگران با آزادی در اندیشه الهیون، تفاوت از زمین تا آسمان است.

 در آزادی غربی، زن ابزار و بازیچه شهوات است و غرایز جنس مخالف را ارضاء نموده و خود را در جامعه انسانی خوار و ذلیل و سبک و حقیر می‌نماید در چنین اندیشه‌ای زنان وارسته‌ فاطمی و زینبی رشد نخواهند کرد و در دامن این گونه افراد، «جمیله بوپاشا»ها در الجزایر و «مرضیه دباغ» ها در ایران اسلامی پرورش نخواهند یافت که در برابر استعمار یک‌تنه بایستند و حق را پیروز نمایند.

به عکس در جامعه اسلامی، زن، پرورش دهنده مردان روزگار، و برپادارنده بیرق افتخار بوده، و نیرویی است که همگام با مرد، جامعه را تعالی بخشیده و می سازد.

ن220