رنگ‌هایی که بر تنِ خاک نشست؛ گفتگویی با مریم نصیری، نقاش آب‌انبارها

 

مریم نصیری کسی است که با خلق آثار بر روی آب‌انبار، یک اثر هنری می‌آفریند.

به گزارش میلاد لارستان به نقل از خبرگزاری برنا، در گوشه و کنار روستاهای استان فارس، جایی که بوی خاک و اصالت با نسیم می‌پیچد، گاهی اتفاقاتی می‌افتد که نگاه ما را به محیط اطرافمان تغییر می‌دهد. در روستای «فیشور» شهرستان اوز، دیگر آب‌انبارها تنها سازه‌هایی خنک برای ذخیره آب نیستند؛ آن‌ها حالا تبدیل به بوم‌های بزرگی شده‌اند که قصه‌هایی از قدرت، لطافت و هنر را روایت می‌کنند.

پشت این تغییر بصری، دستان هنرمند دختری است که با تکیه بر تجربه و عشق، جسارت کرد تا رنگ‌ها را بر تنِ خاک بنشاند. مریم نصیری، فارغ‌التحصیل گرافیک که مسیرش را نه در سالن‌های بسته دانشگاه، بلکه در کوچه‌پس‌کوچه‌های زادگاهش پیدا کرد، حالا با آثارش (مانند نقاشی نمادین یوزپلنگ) نشان داده است که هنر وقتی با دغدغه شخصی و عشق به محیط گره بخورد، می‌تواند هویت یک منطقه را بازتعریف کند.

در این گفتگو، از اولین جرقه ایده تا خلق اثر «ستیز» و رویای زیباسازی روستاهای فارس با او سخن می‌گوییم.

 

در ابتدا خوشحال می‌شویم کمی از خودتان و زادگاهتان بگویید.

من مریم نصیری هستم، فرزند استان فارس و شهرستان اوز. در روستای «فیشور» متولد و پرورش یافتم و مسیر هنری‌ام را هم از همین‌جا شروع کردم. برای من بسیار ارزشمند است که بتوانم در زادگاهم کارهایی انجام دهم که هم جنبه هنری داشته باشند و هم تأثیر مثبتی روی فضای زندگی مردم و محیط زیست بگذارند.

مسیر تحصیلی شما چگونه بود و چگونه وارد دنیای هنر شدید؟

من فارغ‌التحصیل هنرستان خنج در رشته گرافیک هستم. راستش تحصیلات دانشگاهی نداشتم، اما مسیر هنری من بیشتر از طریق تجربه، تمرین مداوم و کار عملی شکل گرفت. سعی کردم در هر پروژه‌ای که وارد می‌شوم، چیزهای جدیدی یاد بگیرم و با هر تجربه، سطح کارهایم را ارتقا دهم.

ایده جالبی را اجرا کردید؛ چطور به فکر نقاشی روی آب‌انبارها افتادید؟

همه چیز از یک دغدغه ساده شروع شد؛ می‌خواستیم ایده‌هایی برای زیباسازی بخشی از روستای فیشور پیدا کنیم تا یک هویت بصری متفاوت برای آنجا ایجاد شود. روزی در ورودی شهرک، یک آب‌انبار تمیز دیدم و همان لحظه، انگار جرقه‌ای در ذهنم زد؛ فکر کردم چرا از بدنه این سازه به عنوان یک بوم برای خلق اثر هنری استفاده نکنم؟

این ایده اصلاً برنامه‌ریزی شده نبود و کاملاً لحظه‌ای بود. اما بعد از اجرای اولین اثر، بازخوردهای مردم چنان عالی بود که متوجه شدم این سازه‌های سنتی، ظرفیت هنری عجیبی دارند. همین شد که بعداً سفارش نقاشی آب‌انبار «یوزپلنگ» را هم گرفتم و تصمیم گرفتم این مسیر را به صورت حرفه‌ای دنبال کنم.

 

چرا دقیقاً «آب‌انبار» را برای آثار خود انتخاب کردید؟

جالب است بدانید که قبل از این پروژه، هیچ نگاه خاصی به آب‌انبارها نداشتم و هرگز فکر نمی‌کردم روزی روی آن‌ها کار کنم. اما وقتی اولین اثر را کشیدم، دیدم که می‌توان با کمی رنگ و تخیل، ظاهر و هویت بصری این سازه‌های قدیمی را کاملاً تغییر داد و آن‌ها را به نمادهایی هنری تبدیل کرد.

در این مسیر چه کسانی حامی شما بودند و چه کسانی در کنار شما قرار گرفتند؟

علاقه و دغدغه شخصی من نقطه شروع بود، اما قطعاً حمایت و اعتماد افرادی که به اجرای این ایده‌های جسورانه باور داشتند، نقش مهمی در پیشبرد کار داشت. در مورد اجرا هم، اگرچه طراحی و مسئولیت اصلی بر عهده من بود، اما در مراحل مختلف، افرادی بودند که با کمک‌هایشان در کنار من بودند تا این آثار به واقعیت تبدیل شوند.

 

در مورد اثر «یوزپلنگ» صحبت کنیم؛ چرا این حیوان را انتخاب کردید و معنای نام اثر چیست؟

انتخاب یوزپلنگ بخشی از ایده و سفارش پروژه بود، اما من سعی کردم آن را با دیدگاه هنری خودم اجرا کنم. یوزپلنگ برای من نماد قدرت و شکوه است. وقتی این نماد قدرت را در کنار نقوش لطیف گیاهی قرار دادم، تضادی میان «قدرت و لطافت» ایجاد شد؛ به همین دلیل نام این اثر را «ستیز» گذاشتم.

 

به عنوان یک هنرمند جوان، چه انتظاری از مردم و مسئولین دارید؟

خواسته من این است که فرصت اجرای ایده‌های خلاقانه فراهم شود. منطقه ما ظرفیت‌های فرهنگی و هنری بسیار زیادی دارد که با کمی حمایت می‌تواند دیده شود. امیدوارم مسئولین از ایده‌های تازه استقبال کنند و زمینه‌ای فراهم شود تا ما هنرمندان بتوانیم نقش جدی‌تری در زیباسازی فضاهای عمومی ایفا کنیم. از مردم هم می‌خواهم با دیدی بازتر به تجربه‌های هنری جدید نگاه کنند، چون هنر می‌تواند کیفیت زندگی همه ما را ارتقا دهد.

 

در پایان، حرف آخرتان برای کسانی که این گفتگو را می‌خوانند چیست؟

آرزو دارم هر روز بیشتر به پیشرفت هنر کمک کنم و باعث شوم که مردم با دیدی بازتر و عمیق‌تر به هنر نگاه کنند. برای من فرهنگ‌سازی در زمینه هنر بسیار مهم است و امیدوارم بتوانم این مسیر را ادامه دهم تا تأثیر مثبتی روی محیط زندگی مردمم بگذارم.

ف ۱۱۰