زلزله، زلزله است؛ لار و کرمانشاه نمی شناسد!!!

میلاد لارستان: چه ظهر اردیبهشت ماه باشد، چه شامگاه آبان ماه! چه لار، شهری در جنوب ایران باشد، چه سرپل ذهاب در باختر این مرز و بوم! برایش فرقی ندارد، بدون مقدمه و بی رودربایستی می آید، با کسی شوخی هم ندارد، می لرزاند، درهم می کوبد، فرزندی را بی پدر و مادر و پدر و مادری را بی فرزند می کند، عده ای را می کشد و شمار زیادی را زخمی می کند، خلاصه اینکه زمین و زمان را به هم می بافد….! زلزله را می گویم همان خشم طبیعت….! از زلزله بدتر، نوشدارو های بعد آن است که در کاسه های چه کنم چه کنممان میریزیم و و جرعه جرعه سر می کشیم تا مرهمی و التیامی باشد بر زخم های عمیق مان….! ولی بعد مدتی دوباره می شود همان آش و همان کاسه…..انگار نه انگار که خانی آمده و خانی رفته…. تا زلزله و مصیبت بعدی….!

همه ما اگر سهم اندک مان را برعهده می گرفتیم شاید بار این چنین مصیبت هایی به حداقل می رسید….اگر من نوعی که نمی دانم در هنگام زلزله چه کارهایی باید انجام دهم و چه کارهایی را خیر، در پی این مسائل بودم…..اگر آن مسئولی که می دانست بافت روستا و شهرهای ما طاقت و توان اندک لرزه ای را ندارند و به فکری اساسی می بود….اگر سازندگان ساختمان ها با وجدان بیدارتری کار می کردن……اگر جدی تر به آموزش و فرهنگ سازی اهمیت می دادیم و خیلی اگر و مگرهای دیگر، شاید امروز به جای قدح های بزرگ چه کنم چه کنم، کاسه ای کوچک در دستمان بود و این قدر حسرت فرصت های از دست رفته را نمی خوردیم و این داغ و مصیبت عظمی را نمی چشیدیم…..

کرمانشاه که نه، قلب ایران لرزید و با لرزشش، داغی بزرگ بر پیکره این مرزو بوم نهاد… . کردهای غیور سرزمینم، مردم لارستان بزرگ با ذره ذره وجودشان، مصیبتی را که بر شما وارد آمده است، چند ده سال پیش درک کرده اند و از صمیم قلبشان با شما همدردی می نمایند. تسلیت کوچکترین واژه ای است در مقابل این مصیب و درد بزرگ…. . خداوند متعال درگذشتگانتان را بیامرزد و به بازماندگانتان صبر عطا نماید… آمین یا رب العالمین.

اما لارستان بزرگ نیز باید به خود آید چرا که منطقه ای زلزله خیز است و زلزله های ویرانگر بسیاری در طول تاریخ آن را ویران کرده است و شمار بسیاری را به کام مرگ کشانده است…. .

اگر امروز به فکر نباشیم و کاری اساسی در جهت آموزش و فرهنگ سازی راه های مقابله با خطرات ناشی از زلزله انجام ندهیم و بافت فرسوده شهرمان را در نیابیم و امکاناتمان را به روز و تکمیل نکنیم و خلاصه نجنبیم…. شاید خدایی نکرده چند وقت بعد، ما باید پشت دست به دندان بگزیم و به دنبال نوشدارو بعد مرگ سهراب باشیم و این کار عذر بدتر از گناه است…..!

پس لطفا مسئولین و متولیان محترم شهر به فکر بافت فرسوده شهر باشید که نفس هایش به شماره افتاده و در جور زمان و زلزله های پیشین و سایر عوامل طبیعی، توان ایستادگی بیش از این  را ندارد……! و مسئولین و متولیان آموزش و فرهنگ سازی، به فکر آموزش های عملی مقابله با زلزله وسایر بلاهای طبیعی و امداد و نجات و کمک های اولیه باشید تا در صورت بروز چنین وقایعی، از بار فجایع و مصائب کاسته شود…. .

آواز تیشه،امشب،از بیستون نیامد

شاید به زیرآوار،فرهاد،رفته باشد

تسلیت کرمانشاه، قلب ایران زمین

نگارنده: ابوذر سوری