سقا و پیپ و کَندر

میلاد لارستان: درسالهای نه چندان دور”سقایی ” شغلی پرزحمت وانرژی بر بود.

برکه ها درحوالی خانه هایی که معمولا به هم نزدیک بود، قرارداشت و یکی ازشاخصه های هرمحله، وجود یک یا چندین برکه در آن بود که بنام اشخاص خیر و نیکوکاری که آنرا بنا کرده بودند، معروف بود.

یکی از آنها، برکه مئدل(محمدعلی) بیگی در حوالی مسجد جامع لار، در محله جاشهر است که هنوز هم آب شرب تعداد زیادی از خانواده های دور و نزدیک و اطراف را تامین می کند.

البته در گذشته های نه چندان دور، سقاها به وسیله پیپ و کندر pip o kandar و با طناب های مخصوصی که فقط از الیاف درخت نخل بافته می شده است، آب را از آب ابنارها، بالامی کشیدند و بر روی شانه های خود حمل کرده و به خانه ها می بردند.

هر چند تا خانواده، یک سقای مخصوص بخود داشت.

هیچکدام از سقاها به حریم دیگری واردنمی شدند، مثلا حسین سقا و مش رمضان، در محله آردفروشان از افرادی بودند که سالها کارشان سقایی بود و کمر و قامت خود را در زیر بار سنگین پیپ آب  و کندر، خم کرده بودند.

این افراد بنا به کاروحرفه ی خود، معروف بودند. مثلا حسین آووی یا حسین سقا.

خدایشان رحمت کند نان حلال خوردند و لقمه پاک بر سر سفره آوردند و به فرزندان خود دادند.

معمولا عید که میشد از طرف بعضی از خانواده ها به سقاها عیدی ناجیزی هم داده می شد.

امروزه با توجه به تکنولوژیهای معمول، آب را به کمک دینام و تلمبه برقی، به درون مخزنی که برروی یکی از دهانه تی تخ (taytakh ) یاورودیهای  برکه تعبیه شده ذخیره سازی و با استفاده از شیر آب به درون ظروف مخصوص مثل بیست لیتری ها و گالن ها میریزند و با استفاده از گاری دستی یا اتومبیل آب را به محل مصرف و خانه ها برده می شود.

انتقال آب یا به وسیله مردان خانواده این کار انجام می گیرد یا به وسیله افرادی که از این طریق امرار معاش می کنند.

خبرنگار: عشرت جهاندیده