«بازنشستگی» 

 

 

نوشته: حمیدرضا پریدار

 

«حالا بازنشسته شدی، می‌خوای چیکار کنی؟»

بازنشستگی در ایران شبیه پایان یک فیلم سینمایی نیست که همه‌چیز با لبخند و موسیقی زیبا تمام شود؛ بلکه شبیه پایان یک امتحان سخت است که تازه بعد از آن می‌پرسند: «حالا می‌خوای چیکار کنی؟»

این سؤال انگار جزو حقوق شهروندی اطرافیان است! به‌محض اینکه کسی بازنشسته می‌شود، فامیل و همسایه تا راننده تاکسی، همه می‌پرسند: «خب، حالا چه کار می‌کنی؟»

یعنی بازنشسته شدن کافی نیست، باید حتماً طرح تجاری پنج‌ساله هم ارائه بدهی.

یکی می‌گوید: «بیکاری سرتو می‌خوره، بیا با ما سبزی پاک کن.»

دیگری پیشنهاد می‌دهد: «یه مغازه بزن، مثلا فروش شارژر و هندزفری.»

سومی هم می‌گوید: «تو که بازنشسته شدی، بهترین وقته بری مسافرکشی، لااقل سرگرم می‌شی!»

کسی نیست بپرسد: «نمی‌خوای یکم بخوابی، کتاب بخونی، یا بالاخره اون باغچه‌ات رو درست کنی؟»

نه! در ایران بازنشسته بودن مساوی است با «حتماً باید دوباره کار کنی»؛ وگرنه طوری به تو نگاه می کنند که انگار سربار جامعه شده ای.

در کشورهای دیگر وقتی کسی بازنشسته می‌شود، می‌گویند: «خوش به حالت! برو دنیا رو ببین، لذت ببر.»

اینجا اما می‌گویند: «مواظب باش افسرده نشی، بهتره یه کاری دست و پا کنی.»

یعنی بازنشستگی نه پایان کار، که شروع آزمون تازه است: آزمون «جواب دادن به سؤال مردم»!

پس اگر روزی بازنشسته شدید و کسی پرسید: «حالا می‌خوای چیکار کنی؟»

با لبخند جواب بدهید: « هیچ! می‌خوام کمی زندگی کنم.»

ف ۱۱۰