سیدی که با یک فتوا انگلیس را ورشکست کرد

 

روزی که رئیسعلی آسمانی شد، قرار بود روز پایان مقاومت باشد؛ اما استعمار پیر، حساب یک نفر را نکرده بود.مردی در لارستان که جنگ را از مدت‌ها قبل آغاز کرده و خواب را از چشمان کنسول انگلیس ربوده بود.

به گزارش میلاد لارستان به نقل از خبرگزاری فارس، تقویم را که باز می‌کنی، روبه‌روی ۱۲ شهریور نوشته‌اند: روز ملی مبارزه با استعمار انگلیس.

نام رئیسعلی دلواری مثل ستاره‌ای بر تارک این روز می‌درخشد. اما این روز، تنها روایت یک مرد و یک تفنگ نیست. این روز، داستان یک غیرت ملی است که در گوشه گوشه‌ جنوب، شعله می‌کشید.

برای فهمیدن آن شعله، باید از تنگستان کمی فاصله بگیریم و به لارستان نگاه کنیم؛ به مردی که پیش از همه، برای استعمار خط و نشان کشید. به «آیت‌الله سید عبدالحسین لاری».

انگلیس آمده بود که بماند. آمده بود که نفت را ببرد، گمرک را بچاپد و غیرت را با پارچه‌ فرنگی و وعده‌های توخالی طاق بزند.

شاهان قاجار در تهران، سرگرم عیش و نوش خود بودند و وطن، تکه‌تکه حراج می‌شد.

اما سید، از جنس شاهان نبود. او از جنس همین مردم آفتاب‌سوخته بود. از نجف که بازگشت، نه در حجره، که در میدان ایستاد.

او درد را می‌فهمید. می‌دید که چگونه روباه پیر با پنجه‌های چدنی، گلوی اقتصاد و سیاست جنوب را می‌فشارد.

 

فتوایی که گمرک انگلیس را به آتش کشید

جنگ سید، جنگی هوشمندانه بود. او می‌دانست گلوله، آخرین راه است. اول باید ریشه را زد.

ریشه‌ استعمار کجا بود؟ در پول. در گمرکاتی که شاهرگ حیات اقتصادی جنوب بود و درآمدش مستقیم به جیب انگلیسی‌ها می‌رفت. دولت مرکزی ضعیف بود و گمرکات، عملاً مستعمره‌ی بریتانیا.

سید، تفنگ نداشت، اما کلامش از هر تفنگی برنده‌تر بود. فتوایش مثل صاعقه بر سر انگلیسی‌ها فرود آمد: «هرگونه معامله با شرکت‌ها و اتباع انگلیس، حرام است. پرداخت مالیات به دولتی که حافظ منافع بیگانه است، حرام است.»

این فقط یک بیانیه نبود؛ این فرمان یک جنگ تمام‌عیار اقتصادی بود. او جوانان غیور لارستان را در قالب قشون اسلام سازمان داد و فرمان حمله به قلب اقتصادی دشمن را صادر کرد.

مجاهدانش به گمرکات تحت سلطه انگلیس یورش بردند. این یعنی اعلان جنگ مستقیم به امپراتوری‌ای که خود را مالک دنیا می‌دانست.

پیام سید به لندن واضح بود: «پایتان را از اقتصاد ما بیرون بکشید، وگرنه با خونتان بیرونتان می‌کنیم.»

 

وقتی یک آخوند برای تاج و تخت لندن خط و نشان کشید

مبارزه‌ سید فقط اقتصادی نبود. وقتی انگلیس، با نقاب مشروطه به میدان آمد تا قانون اساسی ایران را آنطور که می‌خواهد بنویسد و نفوذش را قانونی کند، سید عبدالحسین لاری دیوار محکمی در برابر این توطئه شد. فریاد «مشروعه، نه مشروطه» او، لرزه بر تن روشنفکران غرب‌زده و سیاستمداران وابسته‌ای انداخت که در سفارت انگلیس چای می‌نوشیدند و برای آینده ایران نقشه می‌کشیدند.

او با بصیرت بی‌نظیرش فهمیده بود این مشروطه، اسب تروای استعمار برای فتح کامل ایران است.

او حتی از این فراتر رفت. در قلب حکومت قاجار، پرچم حکومت اسلامی لارستان را برافراشت. این جسورانه‌ترین اقدام علیه استبداد داخلی و استعمار خارجی بود.

او به شاه «ظل‌الله» و به سفیر انگلیس یک پیام مشترک داد: حکومت حق مجتهد عادل است، نه شاه وابسته و نه امپراتوری بیگانه.

 

۱۲ شهریور، در حالی که انگلیسی‌ها از شهادت رئیسعلی سرمست بودند، هنوز از کابوس سید عبدالحسین لاری رها نشده بودند.

آن‌ها می‌دانستند تا زمانی که این مرد زنده است و نفس می‌کشد، جنوب ایران برایشان امن نخواهد بود. او به تنهایی یک جبهه بود؛ جبهه‌ای که هم اقتصادشان را هدف گرفته بود، هم سیاستشان را و هم آبرویشان را.

نام سید عبدالحسین لاری شاید در هیاهوی جنگ‌های نظامی کمتر شنیده شده باشد، اما تاریخ شهادت می‌دهد؛ در روزگاری که بسیاری سکوت کرده یا فروخته شده بودند، او مردی بود که به امپراتوری فهماند: وجب به وجبِ این خاک، صاحب دارد.

و این، همان پیامی بود که خون رئیسعلی در ۱۲ شهریور، آن را با فریادی سرخ، جاودانه کرد.

ف ۱۱۰