فخرِ موسیقی ایران را به لار بازگردانید

 

 

فریاد خواجوی؛ خواننده، آهنگساز و شاعر اِوَزی:

 

*مهجور ماندن شهرهای ما*

یکی از مهم‌ترین دلایل شناخته شدن هر شهری از گذشته تا زمان حال، چهره‌هایی‌ست که از آن خاک و از آن شهر برخاسته و ظهور می‌کنند!

«شیراز» اگر از سده‌های دور، شهری شناخته شده بوده، قطعا بخاطر صادر کردن چهره‌هایی همچون «حافظ و سعدی» است، و اگر امروز هم همچنان آوازه‌ی شیراز بلند است، باز هم بخاطر صادر کردن چهره‌های مختلف در حوزه‌های هنری، موسیقی، پزشکی، نویسندگی، ورزشی و… است که نام این شهر را بر زبان‌ها می‌چرخاند و نسل‌های جدید کشور، حتی اگر به عنوان گردشگر و سفر هم به شیراز نیایند، باز هم این شهر را می‌شناسند! به همین خاطر ما چهره‌های بزرگ را در حوزه‌های مختلف و مهم، همیشه با پسوند‌های زادگاهشان میشناسیم؛ پسوند شهرهایی همچون: خمینی، خامنه‌ای، طالقانی، شیرازی، قمی، پاریزی، کرمانی، تبریزی، گنجوی، دهلوی، کدکنی، یوشیج و…!

و بعد از زندگی‌شان نیز، محل خاکسپاری این بزرگان، سبب شناخته شدن آن شهر خواهد بود؛ همچون «گورستان ابن‌بابویه» در «شهر ری»، که شخصیت‌های بسیار بزرگی را در سینه خود جای داده است.

 

*مهجور ماندن بزرگان ما:*

بزرگ موسیقی ایران و جهان، «استاد احمد پژمان»، زاده‌ی شهر لار، هرگز به عنوان یک شخصیت فرهنگی به لار دعوت نشد، هرچند ایشان زادگاه خود را بسیار دوست داشت و شخصاً به شهر لار سفر کرده و روزهایی اندک را در شهر لار زیسته بود. البته این بی‌مهری، فقط سرنوشت «احمد پژمان» نیست و بزرگانی همچون «محمدرضا درویشی» و «محمد اِوَزی» (که عمرشان دراز باد) نیز به گِراش و اِوَز دعوت نشده‌اند و انگار فرهیختگان ما همچنان باید در کشور، شناخته شده و محبوب، ولی در زادگاه خود مهجور و ناشناس بمانند؛ و همین مهجوری، شاید سبب بی‌کارنامگی این انگشت‌شمار بزرگان ما، برای زبان و فرهنگ و جامعیت زادگاه خودشان بوده و پسوند زادگاه خودشان را به همراه اسم و فامیل خود جا نیانداخته‌اند!

 

*نگاهی جهانی ولی اثری شهری:*

برای شخصیتی چون «احمد پژمان» که سنگینی و درج کارنامه‌ی بسیار فاخر و قابل دفاعش در این نوشته نمی‌گنجد، و همچنین در تمام سالهای کاری‌اش در کنار آثار جهانی با تلفیق ایرانی، هرگز نگاهی محدود و فردی به هنر نداشته، ولی برای لارستان که بیشتر مردم کشور حتی نمی‌دانند این شهر کجاست، «سمفونی لارستان» را تولید کرده، برای این استثنا دلیلی بجز عشق به زادگاه مادری وجود ندارد!

 

*تصمیم درست در زمان مهمی از تاریخ هنری یک شهر:*

«دکتر احمد اقتداری» پدر مطالعات خلیج فارس، زاده‌ی شهر لار، برای ثبت اصالت و خدمت به زادگاه آبا و اجدادی خود، وصیت کرد که در شهر گِراش به خاک سپرده شود! اکنون که (تا جایی که اطلاع دارم) دو شهر تهران و شیراز، خواهان خاکسپاری استاد «احمد پژمان» در شهر خودشان هستند، و از آنجایی که «احمد پژمان» زادگاهش را دوست داشته و خودش نیز خواهان خاکسپاری‌اش در شهر لار بوده؛ چرا بزرگان و مسئولان شهر لار برای این امر مهم فرهنگی که هم خواسته «احمد پژمان» بوده و هم سود فرهنگی این تصمیم تا سالیان سال برای شهر لار جاری خواهد بود، اقدامی نمی‌کنند؟

با خوانش این مطلب و یادآوری تاثیراتی که چهره‌های بزرگ هر شهر بر تاریخ گذشته و سرنوشت آینده و جامعه فرهنگی آن شهر دارند، بنده از بزرگان و مسئولان شهر لار خواهانم: بکوشند که این شخصیت بزرگ را به خواسته‌ی خودش که همانا آرمیدن در آغوش خاک زادگاه مادری‌اش بوده برسانند، و از تاثیر بسیار حائز اهمیت قرار گرفتن آرامگاه این شخصیت بزرگ در شهر لار، فرصت را غنیمت شمارند که این شهر، شخصیت فرهنگی خود را بعد از آن کوتاهی‌ها و بی‌مهری‌های در زمان حیاتش، اکنون با تصمیمی درست در زمان مهمی از تاریخ هنری شهر لار، به جبران گذشته بپردازد.

با این تصمیم درست، تمامی چهره‌های بزرگ در حوزه‌های مختلف و مسئولان رده بالای کشور برای خاکسپاری به لار خواهند آمد و تمامی رسانه‌های معتبر کشور، این خبر و شهر لار را پوشش خواهند داد؛ و چه از این بهتر که نام لار و منطقه در گوش و ذهن و نگاه مردم ایران و جهان بچرخد، امید به اینکه این اندازه مهجور نمانیم!

 

ارادتمند، فریاد خواجوی

«فرزند لارستان‌کهن، زاده‌ی شهر اَوَز»

ف ۱۱۰