پژمان رفت، اما هنر بیدار ماند

 

 

دلم در کوچه‌های لار مانده

اسیرِ یک نگاه یار مانده

پس از کوچ غم انگیز پژمان

هنر در سوگ او بیدار مانده

 

آسمان هنر ایران، امروز غرق در سکوتی سنگین و ماتم‌زده است. خبری تلخ، چون زخمه‌ای بر دل اهل هنر، جامعه را در بهت و اندوه فرو برد: استاد پژمان، آن روح بزرگ موسیقی، از میان ما کوچ کرد و به دیار باقی شتافت.

استاد پژمان تنها یک نوازنده نبود؛ او تجسم اصالت، عصاره‌ی یک فرهنگ و راوی صادق دردهایی بود که گاه در کلام نمی‌گنجید و تنها از دل تارهای او به گوش جان می‌رسید. او از تبار هنرمندانی بود که سازشان، نه ابزار، که امتداد روحشان بود. هر مضرابش، نه ضربه بر سیم، که تپشی از قلبش بود که بر جان مخاطب می‌نشست. در دستان او، چوب و سیم جان می‌گرفتند، قصه می‌گفتند، می‌گریستند و شور می‌آفریدند.

کوچه‌های هنر امروز دلتنگ قدم‌های اوست و صحنه‌ها، جای خالی آن هیبت متواضع را فریاد می‌زنند. خانه‌ی موسیقی ایران، یکی از ستون‌های استوار خود را از دست داده است. استادی که نه تنها در نوازندگی به اوج رسیده بود، بلکه در اخلاق و فروتنی نیز الگویی بی‌بدیل برای شاگردان و رهروانش بود.

شاید بتوان گفت که “پژمان” خاموش نشده است؛ او تنها به اصل خود، به همان نغمه‌ی ازلی که از آن برآمده بود، بازگشته است. جسم خاکی‌اش امروز در میان ما نیست، اما میراث او تا ابد زنده خواهد ماند. میراث او، نه فقط در آثار ضبط شده و نت‌های نوشته شده، که در پنجه‌ی تک‌تک شاگردانش جاری است؛ در هر جوانی که با عشق، ساز به دست می‌گیرد و می‌کوشد تا ذره‌ای از آن حس و حال ناب را بازآفرینی کند.

رفتن او یک پارادوکس غم‌انگیز است: جسمش رفت تا نامش جاودانه‌تر شود. سازش شاید در کنج خانه غبار بگیرد، اما نوای اندیشه‌اش در گوش زمان طنین‌انداز است. این فقدان، اگرچه جانی را از ما گرفت، اما جانی تازه به کالبد هنر دمید. هنری که امروز در سوگ او بیدارتر از همیشه، رسالت خود را برای زنده نگه داشتن یاد و راه بزرگانش به دوش می‌کشد.

 

به قلم محمدحسین مؤذن

عضو انجمن ادبی آفتاب

ف ۱۱۰