برگزاری شب شعر «غریبستان» در عمادشهر

پنجمین شب شعر با عنوان «غریبستان» در عمادشهر برگزار شد.

به گزارش میلاد لارستان به نقل از اقتصادآینده، پنجمین شب شعر عمادشهر بخش صحرای باغ به همت انجمن ادبی محیا و با همراهی و حمایت شهرداری و شورای شهر عماد شهر، شب گذشته در محل باغ قنبرآباد این شهر با اجرای محمد سعید دانشور شاعر و فرهنگی عماد شهری، برگزار شد.

در این مراسم ادبی معاون سیاسی فرماندار ویژه لارستان، بخشدار صحرای باغ، تعدادی از اعضای شوراهای اسلامی بخش، دهیاران، شاعران فداغ،باغ ،عمادشهر و….برگزار شد،راشد انصاری شاعر و طنز پرداز مطرح معاصر نیز حضور داشت.

در این رویداد ادبی راشد انصاری (خالو) چهره نامدار طنز و شعر کشور طی سخنانی ضمن ارایه تاریخچه مختصری از طنز جهان و ایران و انواع طنز (طنز آشکار و نهان، طنز سیاه، طنز عبارتی و کلامی، گروتسک و ابزورد) به بیان مطالبی در مورد طنز در غزلیات حافظ پرداخت که مورد توجه حاضران در این مراسم قرار گرفت.

وی در بخشی از سخنان خود به صورت فهرستوار به طنز در آثار شاعران و نویسندگان، پیش از اسلام، صدر اسلام و بعد از اسلام تا به امروز اشاره کرد و اظهار داشت: در قرن هفتم و هشتم هجری مولانا، سعدی، حافظ و بسحق اطعمه که سه نفر نخست از قله های شعر و ادب فارسی هستند در آثارشان طنز های بسیار قدرتمندی مشاهده میشود.

بسحق اطعمه شیرازی از شعرای حرفه ای حوزه طنز است.

راشد انصاری گفت:بسحق اطعمه شاعری شیرازی است که بیشتر نقیضه بر شعرهای حافظ گفته و به عنوان یک طنزپردازی حرفه ای و کمترشناخته شده نسبت به سایر طنز پردازان مطرح است اما کل دیوان این شاعر در خصوص طعام و غذاهای آن زمان به صورت نقیضه میباشد.

این شاعر و پژوهشگر ادبی اهل دیده بان لارستان و ساکن در بندر عباس که نویسنده دهها عنوان کتاب و سراینده هزاران شعر طنز و غیر طنز در قالب های گوناگون شعری است توضیحات مبسوطی در باره دیگر شاعران و طنز پردازان ایران و جهان ارائه و مطالب ارزنده ای در این خصوص بیان کرد.

راشد انصاری با نام هنری “خالو” در ادامه‌ به صورت مصداقی به تعدادی از ابیات لسان الغیب اشاره کرد و در مورد هر بیت و طنزهای موجود و شگردهای طنز حافظ در ابیات مزبور به صورت کوتاه سخنانی بیان کرد. از نکات جالب این مراسم ،شعر خوانی استاد علمدار، شاعر و معاون سیاسی فرماندار به همراه فرزندشان و استقبال خوب اهالی فرهنگ و ادب این منطقه از این برنامه بود.

ف ۱۱۰