شهدای لارستان؛ مظلومیت در میدان جنگ یا مظلومیت در روایت؟

 

حمیدرضا پریدار: در روزهایی که لارستان بارها آماج حملات دشمن قرار گرفت، تنها زیرساخت‌ها و تأسیسات این منطقه آسیب ندیدند؛ جان انسان‌هایی گرفته شد، خانواده‌هایی داغدار شدند و خانه‌هایی برای همیشه از حضور عزیزانشان خالی ماند. در میان این حوادث تلخ، شهادت مظلومانه همشهریان عزیز در دادگستری لارستان، زخمی عمیق بر پیکره این دیار نشاند.

اما در کنار اندوه از دست دادن این عزیزان، پرسشی همچنان بی‌پاسخ مانده است: چرا مظلومیت شهدای لارستان آن‌گونه که شایسته بود در رسانه‌های ملی و فضای مجازی بازتاب پیدا نکرد؟ چرا روایت زندگی و شهادت آنان و رنج خانواده‌های داغدارشان، سهمی متناسب در افکار عمومی نداشت؟

بی‌تردید شهدای میناب و لامرد نیز شایسته بالاترین سطح توجه و تکریم رسانه‌ای هستند و بازتاب گسترده مظلومیت آنان ارزشمند است؛ اما مگر ارزش خون شهدا با جغرافیای وقوع حادثه تغییر می‌کند؟ مگر داغ یک مادر، اشک یک همسر و چشم‌انتظاری فرزندان یک شهید در لارستان، کم‌عمق‌تر از داغ خانواده‌ای در نقطه‌ای دیگر از این سرزمین است؟

اینجاست که باید صریح‌تر پرسید: چرا صدای لارستان آن‌گونه که باید به رسانه‌های ملی نرسید؟ آیا رسانه‌های محلی در انعکاس و پیگیری این حوادث کوتاهی کردند؟ آیا مسئولان و متولیان فرهنگی و رسانه‌ای منطقه از ظرفیت‌های موجود به‌درستی استفاده کردند؟ آیا کمبود امکانات و منابع مانع کار بود یا ضعف در مطالبه‌گری، هماهنگی و پیگیری؟

البته خانواده‌های شهدا از رسانه‌ها انتظار ساختن قهرمان ندارند؛ عزیزانشان پیش از هر روایت و تصویری، قهرمان زندگی آنان بوده‌اند. انتظارشان این است که مظلومیت عزیزانشان دیده شود، نام و یادشان در حافظه جامعه بماند و احساس نکنند پس از آن حادثه تلخ، در سکوت و فراموشی رها شده‌اند.

گاهی یک گزارش، یک مستند یا حتی بازتاب صادقانه روایت یک خانواده داغدار می‌تواند مرهمی کوچک بر دل‌های شکسته باشد. افسوس که چرا این حداقل توجه نیز آن‌گونه که باید نصیب خانواده‌های شهدای لارستان نشد.

امروز مطالبه ما مقایسه شهدا یا کاستن از شأن شهدای دیگر مناطق نیست؛ مطالبه ما عدالت در روایت و توجه مسئولانه به مظلومیت شهدای این دیار است. نباید اجازه دهیم شهدای لارستان پس از مظلومیت در میدان حادثه، در میدان روایت نیز مظلوم بمانند.

شهدای لارستان کمتر از دیگران شهید نشدند؛ پس چرا باید کمتر از دیگران روایت شوند؟

این پرسشی است که پاسخ آن را باید در عملکرد مسئولان، تلاش رسانه‌ها و پیگیری متولیان فرهنگی جست‌وجو کرد؛ نه در چند جمله کلیشه‌ای و وعده‌های مقطعی.

مبادا خانواده‌های شهدای ما، علاوه بر داغ عزیزانشان، حسرت دیده‌نشدن و فراموش‌شدن آنان را نیز بر دوش بکشند.

ف ۱۱۰