عاشورای لارستان

 

 

در شهــر که حرکت کردیم شهر تقریباً تعطیل بود علی الخصوص شهر جدبد لار.

از فلکه ی امام خمینی”ره” که رد می شدی کم کم آثار جنب و جوش و تردد ماشین ها را می دیدی.

ساعت ۳ عصر شده بود.

مردمی می دیدی که قدم زنان از سمت حوزه ی علمیه و فلکه ی مقابل آن، میدانِ مردِ مجاهد و عالم لارستان بزرگ، نمادِ مقابله با استعمار و استکبار آیت الله سید عبدالحسین لاری”ره” به سمت گلزار، حسینه ی اعظم و فلکه ی شهید مدرس در حال حرکت بودند.

پس، شهر تعطیل نبود

امروز لار عاشورا بود.

صحنه ای همانند روز دهم محرم و عاشورای حسینی.

گویا مردم منتظر دسته ی سینه زنی و زنجیر زنی برای امام حسین علیه السلام بودند.

بعضی یک سرعت و شتابی داشتند.

مثل اینکه می خواهند به دسته ی عزا برسند.

عده ای هم کنار پیاده رو و یا روی پله های مقابل مغازه ها خسته، گرفته و مغموم نشسته و چشم به سمت میدان مدرس دوخته بودند.

موکب داران از مردم پذیرایی می کردند، با آب، شربت، چایی و هـــرچه داشتند.

مقابل حسینیه ی اعظم که رسیدیم

کامیون حامل شهدا و انبوه فـشــرده ی جمعیت دیده می شد، همراه با نوای حسین، حسین شعار ماست…

مقابل حسینیه اعظم باتنی چند از مدافعان امنیت سلامُ علیک کردیم.

 

عزیزی فرمود: ما در جنگ رمضانِ ۸ سال دفاعِ مقدس هم ۱۱ شهید از لار داشتیم و آن سال ها هم مردم چنین شهادت و تشیعی داشته اند.

سینه زنان به خیل و سیل جمعیت پیوستیم.

هر چهره ای میدیم غم داشت

و تک تک افراد عزادار بودند.

لبخند به چهره ی هیچ کس نمی دیدی

چون همه از یک خانواده بودند.

 

موج جمعیت، فشردگی و ازدحام جمعیت فقط یک تصویر را در ذهن تداعی می کرد، اربعین، بین الحرمین و ازدحامِ رسیدن به حـــرم عشق.

برای اقامه ی نماز بارها مجری و مجریان برنامه، مردم را توصیه به رعایت نظم و فاصله می کردند.

از توصیه ها که بگذریم، زیبایی این جمعیت در همین نظم و ترتیب بی نظمی بود، نظمی از شوق و اشتیاق رســـیدن، همراهی و بدرقه.

نمازی هم با آداب عشق اقامه شد.

شاید چندان رعایت قبله ی فقهی نشده بود اما جهت قبله دقیقاً و کاملاً درست بود، قبله به سمتِ شهدای عشق، شیدایی، وطن و ولایت بود.

فضای بعد از نماز تبدیل شد به فضای حـُـزن و حماسه.

شعارهایی از جنس شجاعت و تابوت هایی که بر روی دست مردم بـا قـهقـهه ی مستانه و رقصِ شوق کنان همانند حبیب، بریر و زهیر به آغوش اربابشان می شتافتند.

شهدا یک سرعتی گرفته بودند خارج از معادلات دنیای ما که فقط به وسعت و اندازه ی “سارِعُـوا الی مَغفِرة مِن ربِکُم”می شود به آن اندیشیـــد….

 

۱ فروردین ماه ۱۴٠۵

لارستان بزرگ

نگارنده: سیدعلی‌اصغر نمازی

ف ۱۱۰