مطلع شعرم معلم، کودک و میناب شد…

مطلع شعرم معلم، کودک و میناب شد
روضه های داد، بابا، آب، اینجا باب شد

پر زد از لب‌های میهن ناگهان لبخندها
شور و حال کودکان آخر چرا؟ نایاب شد

ساکت و خاموش شد روح کتاب و درس و مشق
نیمکت، تخته سیاه از درد و غم بی‌تاب شد

آسمان با بغض در دل، دید با چشمان خویش
در غزل، درس و کلاس و مدرسه در خواب شد

خون دل می‌خورد بی‌شک ابرهای نوبهار
مرگ‌های پرپر اما غصه‌ی مهتاب شد

جای آب و جای باران خاک باغ مدرسه
آه با خون شهیدان وطن سیراب شد

شاهرگهای وطن با داغ و غم سرشار شد
اف به دنیا، حوض چشم میهنم خوناب شد

تا که جاری گشت خون کودکان بر روی آب
کار ماهی‌های دریا سجده‌ی بر آب شد

دید با اندوه خورشید از میان پنجره
بر در و دیوارها عکس شهادت قاب شد

 

شاعر : احمد علمدار
معاونت سیاسی_اجتماعی فرمانداری ویژه لارستان