وقتی هویت در برابر چشم متولیان، غارت می‌شود!

میراث فرهنگی، فراتر از چند سنگ و بنای قدیمی، در واقع «هویت» یک جامعه است. اگر هویت باشد، اصالت جامعه نمایان می‌شود و اگر اصالت باشد، یعنی آن جامعه هنوز «زنده» است. جامعه‌ای که میراث خود را از دست می‌دهد، در حقیقت در حال از دست دادن روح و معنای خود است. لارستان، سرزمینی است که اصالت در رگ‌های آن جریان دارد؛ اما این اصالت تنها زمانی زنده می‌ماند که متولیان امر، میراث را از میان لایه‌های خاک و کاغذبازی‌های اداری بیرون کشیده و از آن محافظت کنند.

اما حادثه اخیر، شکاف میان «اصالت» و «واقعیت» را بیش از پیش نمایان کرد. دست‌اندازی حفاران غیرمجاز به «چهار طاقی پیرپنهان » در ضلع شرقی بازار قیصریه، تنها یک جرم ساده نیست؛ بلکه ضربه‌ای به هویت تاریخی لار است. نکته‌ای که شنیدن آن مایه تامل و البته تأسف است، این است که این تعرض در فاصله تنها ده متری اداره میراث فرهنگی لار رخ داده است!

اگرچه تملک یا مدیریت یک بنا می‌تواند در اختیار شخص یا سازمان دیگری باشد، اما حقیقتِ انکارناپذیر این است که «مسئولیت حفاظت» از این گنجینه‌های ملی، بر عهده سازمان میراث فرهنگی است. وقتی سرقت در برابر چشم متولیان رخ می‌دهد، باید پرسید: مکانیزم حفاظتی ما کجاست؟ آیا ما برای سازه‌های تاریخی، حتی در همین محدوده شهری، برنامه مدونی برای حفاظت داریم یا تنها منتظر هستیم تا میراثمان به زیر خاک برود؟

البته حفاظت از میراث، تنها وظیفه مسئولان نیست؛ مردم نیز باید به عنوان نگهبانان اصالت، در برابر این آسیب‌ها هوشیار باشند. اما اگر از سوی متولیان، برنامه‌ای برای پیشگیری از تکرار این حوادث وجود نداشته باشد، هر تلاشی برای حفظ اصالت، بیهوده خواهد بود. ما نیازمند «بیداری متولیان» و «هوشیاری مردم» هستیم تا لارستان، همچنان زنده و اصیل باقی بماند.

 

نویسنده: حمیدرضا پریدار